πως περναει η μερα..

τις τελευταιες μερες αλλαζω την ζωη μου. Θεε μου φοβάμαι τοσο πολυ. Νιωθω μωρακι και παλι νιωθω σαν την Αλικη που πεφτει και πεφτει κι ολο πεφτει και ξαναπεφτει στην τρυπα του λαγου.. Τι αλλιγοροια.. Μερικες φορες νιωθω πως κανω μαλακιες. Ειμαι σιγουρη δηλαδη. Νιωθω οπως ακριβως ενοιωθα πεντε μηνες πριν. Ειναι παλι το αισθημα αιματος και παλαιωμενου κρασιου. Που καταντησαμε.. Όταν κανει κανεις αυτο που θελει νιωθει ενοχος! Και γιατι; Γιατι φυσικα δεν ακολουθει καποιο συστημα γιατι οταν γινει σαραντα δεν θα πηγαινει στο γραφειο δεν θα κερατωνει την γυναικα που φωναζει "τζουτζουκα" και δεν θα προσπαθει να κανει διαιτα για να χωραει σε ακριβα κουστουμακια απο τον Boss. Νιωθω ενοχη λοιπον. Νιωθω οπως οταν κερατωνω κανεναν γκομενο. Πουλαω φτηνα την εμπιστοσυνη του για λιγη ανταλαγη σαλιου και μια γερη δοση αδρεναλινης & αυτοπρεποιθησης. Ειναι εκεινα τα Κυριακατικα βραδια που ολος ο σωστος κοσμος διαβαζει κι εγω, φυσικα, ξυνομαι. Ειναι αυτο που λεμε καλουπι. Ο "σωστος" κοσμος. Αλλο αμα εχεις εναν στοχο! Αυτο το καταλαβαινω. Οπως ολοι ξερετε πρεπει να γλυψεις πολους κωλους για να φας και 'συ ψωμακι και δεν αλλαζει. Δεν αντεξα ομως. Προσπαθησα ωστοσο μανουλα μου. Προσπαθησα να μπω σε σακουλακι ! αλλα το σακουλακι ακομα με εδιωξε. Δεν κοιμαμαι και καλα. Κατα τις τεσσερις ξυπναω και κοιμαμε απο την αναποδη πλευρα ου κρεβατιου ( με τα ποδια εκει που θα πρεπε να 'ναι το μαξιλαρι). Και τοτε, αρχιζουν τα ονειρα. Ακουω ανασες. Αργες στην αρχη κανονικος παλμος. Η ανασα γινεται και πιο ρηγορη κα πιο γρηγορη κι ακομα πιο γρηγορη! Εγω μενω να μετραω ανασες. Φοβαμαι. Το στομαχι σφιγκεται. Ξαφνικα εκρηξη. Μικρα χρυσα προβληματακια και δελεαστικα ερωτιματικουλια χωρευουν καθε τυπο Βαβαρικου χορου μπροστα στα εκπληκτα και φοβισμενα ματια μου. Γυμνες χορευτριες γυμνοι χορευτες γυμνος κι ο κοσμος που τους περιβαλλει. Φοβαμαι μαμα. Δεν το κρυβω. ΔΕν κραταω πια σκοινι. ΕΙναι οι στιγμες που η ελευθερια μου με πνιγει. Προσευχομαι σε καθε gay και μη-gay θεο/α. Τωρα πια δεν ξερω τι ειναι σημαντικο. Δεν επρεπε να εισαι εδω φυγε ΦΥΓΕ! Η φαντασια μου οργιαζει. Απο την μια σκευτομαι ολο σεξουαλικοτητες κι απο την αλλη κενα δωματια και σαπιλα. Σαπιλα.. Καιρο ειχα να πω αυτην την λεξη. Και μετα αναμνησεισ γλυκοπικρεσ, σκετεσ γλυκες. Πραγματικοτητες! Σαν τον καφε που επινα καποτε κρυα απογευματα σε φωτεινα μπαλκονακια. Καποτε. Παει καιρος. Τωρα δεν μου κρατα κανεις το χερι! Τωρα εμαθα να ισσοροπω μοναχουλα στο σκοινη και ο μπαμπας δεν μου κρατει το χερι. Ειναι φαντασματα του παρονοτος και του παρελθοντος στον κοσμο του εξεζητημενου τιποτα. Της αέναης επαναληψης ενος τροχου. Ενος φαυλου κυκλου. Μιας ληξης που σημαινει αρχη. Που ειμαι που παω γιατι. Ερωτησεις κι ερωτηματικα. Ειναι δικαιωμα μου ν αμην απαντησω. ...Ακομα! Οταν ολα γινονται ακατανοητα και υπερβολικα δυσκολα που ακομα και η σκια σου συνομοτει εναντιων σου, παμε μπροστα. Ποτε πισω. Ποτε στασιμοι. Η στασιμοτητα μας τρωει και μας σαπιζει. Περιμενω Φως κι οχι αλλες λαμπες φθωριου. Αμην.