Περιμένοντας.

Βάφω το δωματιάκι μου ένα ωραίο ανοιχτό μεντί, πολύ υγιές χρώμα κατα τη γνώμη μου.

Κουράστηκα κάποια στιγμή να βάφω όπως είναι λογικό, αλλά μη θέλοντας να καθίσω στο σαλόνι μας που δεν με εμπνέει ιδιαίτερα, έκατσα στο φρεσκοβαμμένο δωμάτιο με ανοιχτά τα παράθυρα, την γνωστή ζεστή κουβέρτα με τα αστέρια πάνω και το λάπτοπ στα πόδια μου. Έφτιαξα και μια λουίζα όπως πάντα μετά το μεσημεριανό.

Είναι ξεχωριστή στιγμή, έξω βρέχει αργά, σταθερά. Μυρίζει η βροχή με ανοιχτά τα παράθυρα. Έχω αυτήν την γλυκειά νύστα που σε πιάνει μετά απο ένα ωραίο φαγητό μια μέρα που κουράστηκες πολύ.

Ξύπνησα, και παραδόξως κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Τις τελευταίες μέρες λόγω ηθικής κατάπτωσης, βρίσκομαι μονίμως μεταξύ βοτάνων. Και αυστηρά βοτάνων. Αγόρασα απο το Elixir φυτική βαλεριάνα για να μπορώ να κοιμάμαι και κυρίως να μπορώ να κοιμάμαι χωρίς όνειρα.

Βλέπω τα χειρότερα όνειρα, βλέπω πράγματα που θέλω να ξεχάσω, να ξαναζούν λαμπερά και δυνατά κάτω απ τα κλειστά μάτια μου, ζώ μέσα σε μία παραίσθηση η οποία με τυραννά όλη μέρα μετά: "Έγινε όντως ; Το είδα στον ύπνο μου μήπως; Μήπως ο ύπνος είναι η αληθινή ζωή κι αυτό που ζώ τώρα ένα ψέμα;"

Όταν αποφάσισα οτι παράγινε η κατάσταση, πήρα τα μεγάλα μέσα λοιπόν. Βαλεριάννα για τον ύπνο, και το σπάνιο camu camu για τον ξύπνιο. Το c.c. είναι σε σκόνη το αραιώνω σε 2 πορτοκάλια πρίν το πρωινό, και ειλικρινά είναι ότι καλύτερο γιατί δαμάζει τους χειρότερους εκνευρισμούς και φόβους. Και ναι, πράγματι, ξαφνικά ένοιωσα δυνατή και έτοιμη για όλα. Ένοιωσα εκείνη την παλιά δύναμη που μπορούσα να κυνηγήσω πράγματα να κατακτήσω, να καταστρώσω σχέδια, να μη φοβάμαι! Έτσι με τα βοτανάκια μου όπως τα λέω, είμαι πάνω και είμαι κάτω, δεν είμαι πια άνω κάτω! Ρίμα για χρήμα. Όχι βέβαια πως σε οποιαδήποτε περίπτωση αυτά διορθώνουν τα αδιόρθωτα...

Απλά είναι το placebo.

Ξυπνώντας σήμερα, μετά απο μεγάλες περιπέτειες χθές βράδυ στον Νέο Κόσμο (να πάτε οπωσδήποτε για Κρουασάν γεμιστό και Πίτσα Καπριτσιόζα στο Ciao επί της Συγγρού δίπλα στο Αλκατράζ) και αφού κοιμήθηκα σαν πουλάκι οπως είπα (χωρίς Βαλεριάννα κι όλας!) είδα τον κακό καιρό και αποθαρύνθηκα λίγο. Δεν έχω άδικο, η κακή μέρα απ το πρωί φαίνεται.

Αφού πήρα c.c. βγήκα για τρέξιμο, για το πολυ 20 λεπτά, καθώς ετοιμαζόταν να βρέξει και είχε κρύο σαν να ήταν Ιανουάριος. Πάνω κάτω την οδό Πανδώρας και πάλι σπίτι... Γυρνώντας, συνέχισα να βάφω το δωμάτιο που ξεκίνησα απο χθές. και Όπως προείπα είμαι τώρα στο σημείο που απλά κάθομαι και θέλω να συνεχίσω.

Ένα κακό που συνέβει σήμερα είναι το οτι ήθελα να πάω σε μια συναυλία που παίζουν κάτι φίλοι, αλλα κλασικά τρέχω εγώ για όλους και κανείς για μένα. Έμεινα λοιπόν ξεκρέμαστη και έξαλλη γιατί εγώ πάντα είμαι μέσα σε φάσεις που κάποιος χρειάζεται παρέα για να κάνει κάτι πάντα έχω τα λεφτά και τον χρόνο και πηγαίνω απο δώ κι απο εκεί. Αλλά κλασσικά, οι άνθρωποι είναι εγωιστές και βολεύονται στο να γίνεται το δικό τους και ποτέ δεν είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι.

Έτσι απο τη χτεσινή σιγουριά που ένοιωθα, είμαι σήμερα με την βροχή με το κρύο και τους βαμμένους μου τοίχους μόνη και χάλια να σκέφτομαι υποσχέσεις... Να σκέφτομαι το γνωστό "Θα τα πούμε" και το οτι δεν τα είπαμε ποτέ τελικα. Να σκέφτομαι αθετημένες υποσχέσεις...

Χτές, ήμουν σίγουρη πως θα τα καταφέρω και θα κερδίσω, πως είναι στο χέρι μου και πως είμαι δυνατή και τα ρέστα.

Σήμερα νιώθω μικρή κι αδύναμη.

Περιμένω κάποιον να γυρίσει, κι ελπίζω να μην αργήσει γιατί όσο αργεί χάνουμε κι οι δυό.

Η ζωή σήμερα όπως είπα στην Μ.Λ. προσπαθεί να με φτάσει στα όρια μου, να βγώ εκτός ορίων, αλλά δεν πρόκειται. ο μεγαλύτερος αγώνας μου δίνει κανείς είναι με τον εαυτό του όχι με την ζωή που απλά θέλει να με εκνευρίσει.

Θεωρώ πως είμαι αρκετά έξυπνη και ήρεμη για να το αντιμετωπίσω. Σύν οτι είναι μια καλή άσκηση: Θα χρειαστώ τρομερή υπομονή για το ερχόμενο διάστημα και τρομερή ψυχραιμία, άρα μάλλον καλύτερα να αρχίσω να προπονούμαι, η ψυχραιμία δεν είναι το ατού μου.

Το χειρότερο με τον ελαφρύ εκνευρισμό είναι ο κλασσικός υποβόσκων πονοκέφαλος... Είναι σαν να μου κεντάει το κεφάλι και απλά να περιμένει μέχρι να είναι έτοιμος να το κάνει κομμάτια.

Το μόνο που θέλω: Να σηκωθώ να φύγω να κατέβω στο νησί. Όχι οτι δεν θα σκέφτομαι αυτά που σκέφτομαι στο νησί αλλά έστω θα "ξεφύγω" θα πατήσω ντιλίτ σε διάφορα και διάφορους και θα μπώ ξανά ανάμεσα σ αυτό το συναίσθημα του ταξιδιού που με καλεί.

Ίσως το ταξίδι με γλιτώσει και δεν πώ τελικά όλα αυτά που θέλω να πώ απο εδώ κι απο εκεί.

Το να κρατάω το στόμα μου κλειστό όταν κάτι με ενοχλεί είναι σχεδόν αδύνατο...

Εύχομαι να βρώ την υπομονή να το κάνω, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και ο χρόνος απαιτεί υπομονή και προσήλωση στον στόχο.

Σε μια τέτοια βροχερή μέρα, δεν μπορώ να τραγουδίσω "Ανοιξιάτικη Βροχούλα" γιατί με τέτοιο κρύο δεν νιώθω να είναι άνοιξη και η βροχή τελικά πάει για καταιγίδα κι όχι για βροχούλα. Θυμάμαι εκείνον που μου έλεγε, Μάρτης-γδάρτης... Και κάτι για το οτι ο καιρός είναι καλός και αυτό είναι καλό και τα λοιπά, μετά δεν θυμάμαι μας παρέσυρε η χορός κι η μουσική. Με γδέρνει εμένα ο Μάρτης...

Απελπισμένη, εύχομαι καλή εβδομάδα, σε όποιον τύχει να διαβάσει τη λύπη μου και στον εαυτό μου που κάπου κρύφτηκε σήμερα. Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα.

Η' έστω, ελπίζω...

irzzy

Υ.Γ: Η σημερινή ανάρτηση δεν μου άρεσε, είναι ασαφής και χαμένη, αποσυντονισμένη, όπως είμαι κι εγώ σήμερα. Καταραμένες σκοτεινές Κυριακές...

Μπαχάρ

Σιγά σιγά το ιστιολόγιο αυτό πέρνει έναν τόνο καθημερινότερο και προσωπικότερο. Απο τη στιγμή που μονολογώ εδώ πέρα και πρόκειται μάλλον για ένα mind diary κι όχι για ένα ενεργό ιστιολόγιο που συμμετέχουν και σχολιάζουν διάφοροι, δεν με πειράζει.

Τα πάντα ξεκινάν με ένα δεδομένο. Κάθε μέρα λοιπόν ξεκινά με κάποια δεδομένα. Τελευταία οι μέρες μου ξεκινούν με το δεδομένο "Γαμώ τη ζωή μου". Έχει πέσει μπόλικη δυστυχία εδώ που τα λέμε, αρα μάλλον όχι κι άδικα υπάρχουν αυτά τα δεδομένα. Βλέπω στον ύπνο μου κάθε βράδυ τον άνθρωπο που πασχίζω να ξεχάσω, προφανώς λοιπόν στην πραγματικότητα δεν θέλω να τον ξεχάσω αλλά η προσπάθεια μετράει. Δεδομένου λοιπόν πώς προσπαθώ επι ματαίω να ξεχάσω, περνάω μέρες περίεργες αποσυντονισμένες, μεταξύ μνήμης και λήθης...

"Σε έναν ανεμοστρόβυλο μνήμης και λήθης..." (Ζ.Ζ.)

_και μια που θυμήθηκα αυτό, μου ήρθε στο μυαλό και η φράση του Μπαλζάκ που νομίζω εκφράζει τέτοιες κατασάσεις:

"Η ελπίδα είναι η μνήμη της επιθυμίας."

Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι τυραννούνται απο την μνήμη. Πόσοι προσπαθούν να θυμηθούν και πόσοι να ξεχάσουν και σχεδόν πάντα κανείς τους δεν το καταφέρνει. Η μνήμη, νομίζω, είναι ένα αυτόνομο πλάσμα, με δική του βούληση. Δεν αφήνεται στα θέλω σου. Ίσως να προσπαθεί να σε κάνει πιο δυνατό βέβαια... Αλλά άλλες φορές πιό αδύναμο.

Η γιαγιά μου, πάσχει απο ελαφρυά μορφή Ανίας, φοβάμαι πως σε λίγα χρόνια τα γαλάζια της μάτια θα είναι κενά. Πως θα με κοιτά και δεν θα με θυμάται. Είναι απ τους μεγαλύτερους φόβους μου αυτό.

Μετα, σκέφτομαι πως Αυτός, που θέλω να με θυμάται, μάλλον με έχει ήδη ξεχάσει, ενώ εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να τον σκεφτομαι.

Σήμερα το πρωί σε μια στιγμη διαύγειας έλεγα σε μια φίλη που ψιλο-συμπάσχουμε, "Ξέρεις , Αναστασία, τα φαντάσματα που μας κυνηγούν εμφανίζονται μόνο στα σκοτάδια μας μόνο στις πιο σκοτεινές στιγμές απόγνωσης και κατήφυας. Όταν ανάψεις το φώς, ή όταν ξημερώσει δεν υπάρχει τίποτα. Άρα τα φαντάσματα μας κυνηγούν μόνο όταν τους δώσουμε το χώρο και τις συνθήκες να το κάνουν..." Της ευχήθηκα, να ανάψει μια τεράστια φωτιά μες την ψυχή της, να φωτίσει τα πάντα και να φύγουν τα φαντάσματα, να κάψει ό,τι την καίει.

Βέβαια απο μια τέτοια φωτία μπορείς να καείς κι εσύ. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να κάψεις τα πάντα, να μην έχεις τίποτα να χάσεις.

Τις Πέμπτες (χθές) συνήθως κοιμάμαι στον καλύτερο μου φίλο που μένει σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, μακρυά απ την δική μου, οπότε δεν προλαβαίνω συνήθως τα τελευταία τραίνα και κοιμάμαι εκεί.

Το σκηνικό των εγκλημάτων μας περιλαμβάνει μια σειρά απο συζητήσεις περι πάντων μπροστά στη μικρή σόμπα, μαγειρέματα στο φουρνάκι που έχει, αργή γαλαζωπή μέθη τα παρελκόμενα γέλια, ταινίες βιβλία... Τελικά αποκοιμόμαστε στο μονό κρεβάτι και αν κάποιος μας κοίταγε θα έλεγε "ερωτευμένοι". Δεν είμαστε, μα καμία φορά το πρωί που ξυπνάω πάντα νωρίς μας βρίσκω κάπως αγκαλιασμένους. Η τρυφερότυτα είναι σπάνιο πράγμα, και η αλήθεια είναι πως όπου τη βρείς καλό έιναι να την κρατάς.

Σήμερα το πρωί ξυπνήσαμε, και πήγαμε την καθιερωμένη πρωινή μηχανόβια βόλτα, μέχρι στου Ψυρρή όπου πάντα καθόμαστε στον Φούρνο του Ψυρρή στην Αγίων Αναργύρων για καφέ και πρωινό. Μετά συνήθως έγω πάω στο γραφείο της θείας μου εκεί δίπλα όπου κάνω διάφορες δουλειές, μεταξύ αυτών, περνάω εφοριακές αποδείξεις, αδειάζω το μονίμως γεμάτο τασάκι της θείας και το καθαρίζω με λεμόνι, σηκώνω κάνα τηλέφωνο και πετάγομαι για καμιά δουλειά εδώ κοντά.

Σήμερα με τον αγαπημένο, κάναμε μια παράκαμψη πρίν τη δουλειά, πήγαμε στην Ευριπίδου (όποιος δεν έχει πάει πρέπει να την επισκευτεί άμεσα, καθάρα για πολιτισμικούς λόγους!) γιατί ήθελε να αγοράσει μπαχαρικά. Τον πήγα στο καλύτερο μαγαζί, το προτείνω στον καθένα, το Elixir. Είναι μαγαζί απο άλλη εποχή, σχεδόν μυστικιστικό, μέσα καίν λιβάνια και θα δείς περίεργα πρόσωπα. Έχει βότανα για κάθε πρόβλημα, μυρωδικά σπάνια, δυναμωτικά, μπλέ αλάτι απ το Ιράν και ρόζ απ τα Ιμαλάϊα, σαπούνια απο κατράμι, μύλους τσέπης για μυρωδικά, μαντεμένιες κινέζικες τσαγέρες κι αποξηραμένα δεμάτια.

Κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα, με πιάνει μια νοσταλγία, ένα αίσθημα απο κάποιο πράγμα, κάποιο μυστικό που μου διαφεύγει κάτι που πρέπει να μάθω να ψάξω κάτι νέο να γευτώ. Μια τάση να βρω αυτόν τον κρυμμένο θησαυρό μές τα ξύλινα ράφια...

Μια κυρία κάθεται στη είσοδο και σε βοηθάει να βρείς τι χρειάζεσαι. Ειναι απο εκείνους τους ανθρώπους που φαίνεται πως ξέρουν... Ξέρουν μυστικά που δεν έχεις φανταστείς. 'Εδωσε στον Γουίλυ, μια σκόνη για τόνωση την Suma Root απο το Περού. Δυστυχώς δεν είχα λευτά. Ονειρευόμασταν όμως με τον Γουίλ, μία αποθηκούλα γεμάτη με όλα τα βότανα που μπορεί κάποιος να βρεί, σίγουρα είναι κάτι που θα επιχειρήσω στο άμεσο μέλλον.

Είναι υπέροχο το πόσα πράγματα έχει η φύση για τον άνθρωπο και γελοίο το πως αυτός τα αρνείται. Το να αρνήσαι τα δώρα της φύσης και τα μυστικά της είναι σαν να αρνέισαι το σώμα αυτό που σε κουβαλάει και σε ζεί.

Τώρα είμαι στη δουλεία, με ένα σωρό σκέψεις στο κεφάλι μου που προσπαθώ να βάλω σε τάξη, είναι αδύνατον φυσικά. Σκέφτομαι ακριβως τωρα, εκείνο το νοσταλγικό τραγουδάκι που λέει, "Tonight the streets are ours..." και νιώθω κάπως έτσι, νίωθω πως μπορεί να μην μπορώ να αγγίξω τα θέλω μου να μη μπορώ να έχω Αυτόν που λείπει, αλλά έχω αυτήν την περίεργη αίσθηση των δρόμων να με τραβούν... Της νύχτας να με νανουρίζει. Οι αισθήσεις μου είναι τσιτωμένες. Κάθομαι στον δεύτερο όροφο του παλιού κτιρίου κι απο κάτω ήταν άτι τυποι που κάνανε σκέιτ (εγώ τους είχα περάσει για πρεζόνια...) έχω ανοιχτά τα παράθυρα κι ακούω την κίνηση έξω. Είναι νωχελικά, σχεδόν σαν καλοκαίρι.

Την Τετάρτη ίσως κατέβω Κρήτη να δώ τους παππούδες μου στα Χανιά και έναν φίλο-αρκούδα στο Ρέθυμνο. Αν είναι καλός ο καιρός. Νιώθω ήδη, αυτήν την γνωστή μυρωδιά μανώλιας που γεμίζει την Κρήτη να με καλεί. Ίσως τελικά το νησί πάρει μακρυά τα δάκρυα και τις ψυχώσεις, τις μνήμες τις πικρές...

Κλείνω με έναν στίχο απο τον Θανάση Παπακωνσταντίνου απο το τραγούδι Τρία Ρουμπαγιάτ, απο τα πιο ερωτικά τραγούδια, απο εκείνα που κάνουν την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα, που κουβαλούν κι αυτά μνήμες πικρόγλυκες... Κι άλλες αλμυρές σαν την ζωή.

Αφιερωμένο στα μεθυσμένα βράδυα που κάποτε θα διηγηθώ, και σε έναν σερβιτόρο τον Αντώνη που μου έβαλε να ακούσω το αγαπημένο αυτό τραγούδι μια νύχτα φτιαγμένη απο κρασί.

"Μια κούπα απο τις στάχτες μου να φτιάξετε συντρόφοι, σαν θα γεμίζει απο κρασί, μπορεί να ξαναζήσω..."

irzzy

¨Μέρες που έμοιαζαν με κάρβουνο"

Χτές το βράδυ χωρίς να πολυ-ξέρω γιατί κοίταξα την εικόνα της Παναγίας που μου είχε δώσει η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή και χωρίς να το συνειδητοποιήσω και κυρίως χωρίς να το πιστεύω, σταυροκοπήθηκα και μου φάνηκε πάρα πολύ περίεργο.

Η αλήθεια είναι πως όταν τα πράγματα πάνε σκατά οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανάγκη "τα θεία" για να αντισταθμίσουν τους φόβους τους, να κρυφτούν σε μια σιγουριά που δεν θα βασίζεται πια σε επιλογές τους, καθώς όλες οι προηγούμενες που πήραν τους έφεραν εδώ.

Σκέφτομαι λοιπόν καθώς τρώω το πρωινό μου σήμερα το πρωί:

Τι έκανα που με οδήγησε εδώ, που έφτασα στο άσχημο αυτό σημείο του να μου πάνε όλα στραβά και να μην έχω κουράγιο να ζήσω;

Στην πραγματικότητα νομίζω πως δεν θέλω να σκεφτώ την απάντηση.Φέρθηκα χαζά και ανώριμα, επέμενα σε πράγματα που ήξερα εξ αρχής πως κακό θα μου κάνουν. Εξακολουθώ να αρνούμαι το μέλλον και να μένω σε ένα επίπονο παρόν μιας σχεδόν εμμονικής μορφής.

Σκέφτομαι το "λάθος μου" (τον άνθρωπο εκείνο που έγινε το λάθος μου και μου στέρησε την αυτοπεποιθηση μου και την πίστη στον εαυτό μου) και εμφανίζεται αυτο το ανάμικτο συναίσθημα που εμφανίζεται συνήθως όταν υπάρχει αβεβαιότητα.

Απ τη μια νιώθω μίσος, απέχθεια, αηδία καθώς είμαι σκληρός ανθρωπος και δεν συγχωρώ το να μου φέρεται κάποιος με τέτοιο εξευτελιστικό τρόπο.

Απ την άλλη όμως, ήταν το "λάθος" τόσο καιρό στην ζωή μου που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο χέρι να με αγγίζει κανένα άλλο στόμα να με φιλά και καμία αγκαλιά να κρύβομαι τα βράδυα. Καπάκι σ αυτές τις σκέψεις, έρχεται εκείνη η υπόσχεση του οτι το Λάθος, θα είναι πάντα εκεί για αν μπορώ να κρύβομαι στην αγκαλιά και τα λοιπά. Και ξαφνικά δεν είναι. Συνηθισμένο να παραβαίνουν τους όρκους οι άνθρωποι αλλά δεν ήμουν συνηθισμένη.

Ξαφνικά το πιο αγαπημένο μου άτομο στον κόσμο δεν θέλει να με ξαναδεί και εγώ νιώθω μικρή ανύπαρκτη αδύναμη να συνεχίσω, απίθανο να ξανα αγαπήσω και γενικότερα τον θέλω πίσω ενώ ξέρω οτι είναι ότι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί εφόσον όταν κάποιος σου φέρεται μια φορά άσχημα θα σου ξαναφερθεί και το έχει αποδείξει το συγκεκριμένο Λάθος αυτό.

Το χειρότερο είναι πως όσο κι αν θέλω να προχωρήσω και να ζήσω κι όλα αυτά τα ανθρωπιστικά, ένα κομμάτι μέσα μου μένει δεμένο στο παρελθόν και δεν μπορώ να συνεχίσω τελικά ούτε να το αντιμετωπίσω με ελαφρά τη καρδία.

Και μετά είναι κι αυτές οι αναμνήσεις που τις βρίσκω παντού, και το κάθε τι μου θυμίζει απο κάτι και στεναχωρίεμαι περίπου 20 φορές το λεπτό! Είναι γελοίο αυτό το πράγμα!

Σαν να μη μου έφτανε η στεναχώρια μου απο την εγκατάλειψη και την κοροιδία του ξαφνικά ακυρώνονται οι Πασχαλινές μου διακοπές και θα αναγκαστώ να αναμιχθώ σε μοναχικά και δει εκνευριστικά οικογενειακά εξοχικά με όλο το σόι που σημαίνει για εμένα πως επί δυό βδομάδες θα απαρνηθώ τις αγαπημένες μου συνήθειες και θα είμαι αναγκασμένη να είμαι γλυκειά και εύθυμη ενώ απλά θέλω την ησυχία μου ή έστω να κάνω κανονικές διακοπές με παρέα και όλα τα ευτράπελα που συνοδεύονται.

Τα 20 είναι η χειρότερη ηλικία για οικογενειακές μαζώξεις πραγματικά.

Το μόνο πράγμα που με ενθουσιάζει είναι τα 4 κιλλά πλαστικό χρώμα σε ανοιχτό μεντί που αγόρασα χθές για να βάψω το δωμάτιο μου! Μαζί με σπάτουλα για να ξύσω τα απομεινάρια blu tack από τους τοίχους, στόκο για να καλύψω τα σημάδια απο τα καρφιά και γυαλόχαρτο για να το τρίψω μετά. Ευτυχώς που θα έχω τον καλύτερο άνθρωπο να με βοηθήσει στα μερεμέτια μου τυχαίνει να είναι κι ο καλύτερος φίλος συνεπώς το βάψιμο θα πάρει διασκεδαστικότατες προοπτικές, καιρός άλλωστε να σπαταλίσω λίγο απο το Βισσάντο μου που περιμένει καρτερικά να καταποθεί.

Η δημιουργικότητα και οι σωματική εργασία ειναι απ τα λίγα πράγματα που βοηθούν σε βαλτώδεις καταστάσεις, και εξ ου, θα αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω (οι ιδέες με κυνηγούν συνεχώς αυτές τι μέρες... το κάρβουνο και οι νερομπογιές χορεύουν σε έξαλα σχέδια μες το κεφάλι μου ξανα!) και να ασχολούμαι με τον ξεχασμένο μου πυρογράφο ο οποίος κάνει θάυματα και μυρίζει τέλεια.

Όπως έχω διαβάσει, έχω ασπαστεί και υπενθυμίζω επανειλημένα στον εαυτό μου, αποτυχία δεν είναι να πέφτεις αλλα να μη ξανασηκώνεσαι.

Όσο δυσκολο κι αν μου είναι να τον ξεπεράσω κι όσο κι αν θέλω να τα ξεναβρούμε (κι αν ελπίζω...) πρέπει να αποδεχτώ ότι δεν είναι πια στο χέρι μου και μάλλον δεν θα ξανάρθει αρα καιρός να γυρίσω στη ζωή μου στο πρίν. Φοβάμαι όσο ποτέ να το κάνω καθώς δεν μπορώ να πώ οτι μου άρεσε, αλλα καταλαβαίνω πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Εύχομαι το μυαλό να έιχε έναν διακόπτη και να έσβηνε με κάποιον τρόπο, αλλα δεν έχει δυστυχώς οι άνθρωποι είμαστε έρμαια του μυαλού μας.

Εύχομαι ακόμα να μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να βλέπω όλα τα περίεργα όνειρα που βλέπω που όλα έχουν να κάνουν με το γνωστό πρόσωπο και τεράστια χταπόδια που τον πνίγουν.

Ξυπνάω κάθε πρωί γδυμένη και κουλουροασμένη σαν σίγμα τελικό. Ιδρωμένη και κουρασμένη. Οχι κι ο καλύτερος τρόπος να ξεκινάς τη μέρα σου.

Ελπίζω σε μέρες χρωματιστές και σε ένα καθαρό μυαλό.

Τέλειωσα με το πρωινό μου οπότε δικαιολογίες τέλος, πάω σχολή.

Δεδομένου οτι έχω να βγώ δυο μέρες απο το σπίτι και κάθομαι όλη μέρα με τις μπιτζάμες βλέποντας βλακείες στην τηλεόραση και τρώγοντας σαβούρες, μάλλον είναι μεγάλο βημα.

Οπότε, ένα μεγάλο βήμα... με έναν φόβο κρυμμένο κι ένα μικρό χααμόγελο.

Καλημέρα.