Αλήθεια...

ειμαι αρρωστη, εδω και δυο μερεςδεν εχω βγει απο το σπιτι και συννεχεια μου πασαρουν αισχρα φαρμακα που βρωμανε και ειναι θεοπικρα. Καταραμενη γουροουνογριπη, καταραμενες φαρμακευικες. Δυστυχως το φαινομενο των αστικων συγκοινωνιων* προλαβε και χτυπησε. Φυσικα εγω δεν το ειχα παρει χαμπαρι, ειχα υποψιαστει πως ισως με χτυπησει συνειδητα τις επομενες μερεσ (με καπιο δακρικο ξεσπασμα ας πουμε).
Ποτε δεν περιμενα πως το υποσυνειδητο μου θα 'χε τετοια διεγερση.
Οταν αφεθηκα στον υπνο ολα αποκαλυφθηκαν με το εξης ονειρο.

"Εγω ειμαι σε ενα φεστιβαλ με ανθρωπους που ξερω, θυμαμαι φιλους και γονεις,
δεν υπαρχει στασιμοτητα, κινουμαστε συννεχως ψαχνουμε... Κατι απροσδιοριστο..
Κατι που με αφορα. Κοιταω τα προσωπα των περαστικων προσπαθωντας να δω μεσα τους, υπαρχει θετικη ενεργια που σβηνει, μια αναταρααχη, αγχος, αγωνια.
Σε καποια στιγμη το σκηνικο αλλαζει, βρισκομαστε ολοι εκεινοι σε μια υπαιθρια κατασκηνωση. Καθομαστε κοντα ο ενας στον αλλο, σε καποια στιγμη με χτυπαει το κυμμα αποτυχιας. Γυρναω και κοιταω γυρω μου. Ειναι εναας Ιαπωνας, και του λεω. "Δεν βρηκα το αλλο μου μισο... Κοιταγα στα ματια των ανθρωπων και ηξερα πως καπου εκει θα το εβρισκα, κοιταγα σε ολους αντρες και γυναικες, μα δεν το βρηκα.."
Ο φιλος μου γελαει! Εγω στεναχωριεμαι ακομα πιο πολυ. Του ξαναλεω λοιπον " αμα δεις το αλλο μου μισο θα μου το πεις?"
"Ναι λεει βεβεα.!"
Μετα με πηρε απ' το χερι και φυγαμε. Περιπλανιομασταν, σε αγνωστους τοπους, τοπους χωρις ονομα. Και εγω ενοιωσα ασφαλης! Για πρωτη φορα στην αναζητηση μου..
Ηταν ενα υποκαταστατο του "αλλου μισου" και το ηξερα. Και το ηξερε.
Και μετα καποια στθγμη ολα επρεπε να τελειωσουν. Εκεινος να φυγει μακρυα και εγω να παρω χιλια τρένα να γυρισω πισω απο εκει που ξενικησα. "
Και εκει τελειωσαν ολα.
Ξυπνησα με μια περιεργη αισθηση οτι ολα αυτα ηταν πολυ αληθινα...

Λιγες ωρες μετα ακουγοντας τα γνωστα περιλυπα ασματα, σκευτικα τι σημαιναν ολα αυτα,
να που κατεληξα.

Στην ζωη καποιοι ψαχνουνε τον πρωσοπικο τους ηλιο. Μερικους δεν τους νοιαζει τοσο πολυ.
Μερικοι παντως το εχουνε σκοπο της ζωης τους. Πραγματικο σκοπο.
Περιπλανιομαστε μεσα στο μικρο μας συμπαν με μονη μας ελπιδα αυτην, να βρουμε τον ηλιο μας. Γυρω μασ μας περιγελουν. Μας λενε ρομαντικους βλακες. Ετσι εμεις καταλαηγουμε στο να ζουμε διπλη ζωη, αυτη που δειχνουμε κι αυτην που ζουμε μεσα μας. Στην πορεια μπορει καποιος να σταθει διπλα μας, μπορει να μας στηριξει να παρει το χερι μας και να μας βοηθησει να περπατησουμε πιο σταθερα. Μα αυτος δεν ειναι για παντα, φυσικα και δεν ειναι. Μετα απο λγο φευγει, και τοτε εμεις πρεπει να γυρισουμε πισω, πισω στον δευτερο κοσμο,
να μαζεψουμε τα κομματια μας και να τα κολησουμε,για να μπορεσουμε να περπατησουμε αλλο λιγο.
Ειναι περιεργο, αλλα για ενα διαστημα χρονος δεν υπαρχει, και ξαφνικα, στρεφεαι εναντιων σου,
κι οως τοτε να μην προλαβει κανεις, ποτε, να βρει το αλλο του μισο. Ειναι πιθανο. Πολυ πιθανο.
Ο θανατος τον προλαβαινει.

Τελικα πεθαινει κανεις φαινομενικα ευτυχισμενος, δειχνοντας πως ειναι ευχαρηστημενος, μα μεσα του σαπιζει σαπιζει γιατι ξερει δυο πραγματα,
1ον, αφησε τις κοροϊδιες των αλλων να του στερησουν πολυτιμο χρονο, που ισως μαυτον να εβρισκε οτι πραγματικα χρειαζεται.
2ον , καπου εκει εξω ισως οντως να υπαρχει αλλο ενα ατομο που ψανχει κι αυτο, που παντα εψαχνε μα ποτε δεν βρηκε αυτο που εψανχε -εσενα- γιατι εσυ ανηκες αλλου, φαινομενικα ευτυχισμενος.

Τα συμπερασματα δικα σας, θα χαρω να τα διαβασω.






*φαινομενο των αστικων συγκοινωνιων: οταν βρισκεται κανεις μονος σε λεοφορια και μετρο κλπ κλπ εχει , δυστυχως, την ευκαιρια να σκευτει οσα τον προβληματιζουν, εκει χτυπαει η μινι- καταθλιψη που τελικα σε ακολουθει ολη τη μερα, συχνα, βοηθαει και η μουσικη, στην επιδεινωση του φαινομενου.

when things come to an end

συχνα συχνοτερα συχνοτατα.
τα πραγματα εχουν αρχη μεση και τελος
οπως οι εκθεσεισ στο σχολειο οπως οι εξισωσεις απως οι περιπτωσεις οπως οι σχεσεις οπως οι μερες όπως και οι μοδες σας.
Μειρκες φορες το δεχεσε άλλες όχι κι αλλωστε ποια εξουσια καινουρια είναι αυτή?
Δεχομαι τα πραγματα όπως είναι, ειμαι ηλιθια, συνεπως, καπου υπαρχει λαθος.
Ταα λαθη γινονται από το τιποτα. Ένα λαθος μικρο, δεν το καταλαβαινεις ουτε ακομα κι όταν το πληρωνεις. Μα μετα είναι φαυλος κυκλος και ξαφνικα βρισκεσαι μονος στην μεση του κυκλου με όλα σου τα λαθη να χωρευουν προστυχα προς το μερος σου. Τι ευτυχια είναι αυτή. Τα λαθη μπορει να σε σκοτωσουν. Είναι τοσο ευκολο να με δεις στα πατωματα να γινομαι ένα με το χωμα. Να επιστρεφω.
Είναι τοσο ευκολο να με δεις να γραφω μαλακιες να ξεγελιεμαι να νομιζω πως ετσι γινονται καλητερα. Μα τιποτα δεν γυρνα πισω όταν κανεις την αρχη του λαθους.
Προσπαθω να παω πισω στο παρελθον, όταν πιστευα πως όλα είναι καλα.
Γυρναω ολους τους δεικτες σε εκεινη την ημερομηνια μα δεν γινεται τιποτα, δεν εχει ο κοσμος αυτος μαγικα. Μες το μυαλο μου ειχαν λογικη όλα αυτά. Τωρα δεν εχουν τιποτα. Τωρα δεν εχω τιποτα. Κανω κατι , τιποτα. Το τιποτα με κανει αχρηστη σαν να βγηκα από κομματακια. Εχεις κοπει ποτε; εχεις νοιωσει ποτε το μεταλο, να σου διαπερνα την σαρκα; Και να καει και να ζεστεναεται το παγωμενο μεταλο, μα είναι ηδονη και το σπρωχνεις ακομα πιο βαθυα. Σ΄αρεσει αυτος ο πονος, γιατι καλυπτει τον πονο του μυαλου. Και τοτε λεξεις, υπεροχες μαγικες λεξεις. Θυμασε τις συμβουλες. Θυμαμαι. Αλλα οι συμβουλες είναι απλες λεξεις κι οσο μαγικες κι υπεροχες κι αν είναι δεν γινονται πραξεις. Κοιταω αργα γυρω γυρω. Μυριζει παλι αιμα. Αιμα και κρασι, και panadol. Όλα πικρα και μεταλικα και αλμυρα και γλυκα τευτοχρονα. Σαν να βγηκαμε ολοι από το star trek. Ιστοριες που ποτε δεν ειπα, μενουν θαμενες. Είναι ο αναλογισμος πως όλα τελειωνουν. Νοιω8ω ξαφνικα πως τα μεγαλεια της παιδικοτητας τελειωσαν. Πως ποια δεν παταω στη γη, ειμαι από κατω της, στην απραγματηκοτητα. Ετσι το λενε εδώ. Ασκημη ασκημη. Πολύ ασχημη. Οι καθρεπτες σπανε τωρα, θελουν ομορφα πραγματα αυτοι. Κι οι υποσχεσεις ακουγονται μεσα στο κεφαλι μου.
Στην μαμα μου πως μια μερα θα είναι περιαφνη κι ας μην θελει.
Στην γιαγια μου πως θα κανω κατι σπουδαιο.
Στον παππου πως δεν θα τιυς απογοητευσω.
σε ανθρωπους που εδωσαν πολαλ και δεν πηραν τιποτα υποσχεθηκα τα καλητερα και πως θα κανω και γω καλο.
Και μετα όλα πηγαν στραγβα.
Είναι σαν τους τυφωνες. Δεν τα αγκιζουν όλα, αλλα ότι αγκιξουν το καταστρεφουν. Πεντακοσια χιλιομετρα την ωρα παρακαλω, πισω στο παρελθον κυρια κλεψυδρα.
Βγες εξω ηλιθια είναι καιρος για πραξεις, όχι για λογια.
Σιωπη. Καμοια θεληση. Είναι η καταδικη του να μην ελεγχεις τιποτα. Ακουσες τις φωνες; Ποτε..
Περναει ο χρονος. Δεν εχω διορθωσει τιποτα. Λαθη αμετρητα και τελικα τι; Η ανοιξη δεν θα ερθει ποτε στο ‘χα πει. Μα εσυ μου ελεγες πως όλα θα πανε καλα.
Και τελικα εφυγαν όλα. Εφυγαν τα χαμογελα. Είναι σαν τηλεοραση με κλειστη την φωνη. Το αθορυβο. Πανε να σπασουν όλα. Καταδικη. Δικαιωσυνη, όταν τα χες όλα και δεν το χαρηκες. Τωρα δεν εχω τιποτα σχεδον. Μονο υποσχεσεις. Μα ξερω, θα σπασουν. Δεν γελαμε πια μεγαλωσαμε. Δεν ακουμε πια γερναμε. Δεν εχουμε πια χρονο, τον φαγαμε. Ευχες από το πουθενα για το πουθενα. Ηχος, κανενας. Ελπιδες, όχι πολλες. Και παλι επιστροφη στην απραξια. Ένα.. δυο…τρια… τεσσερα… κι άλλος χρονος. Ουτε καταλαβες ποτε περασε, γιατι ο στοχος είναι στο μυαλο. και γιατι και να 8ες το παρελθον παρρον δεν γινεται.