Ένστασις

Σάββατο, μόνη μου στην Αθήνα, ξανά. Ζέστη αφόρητη, υπερθέρμανση μυαλού, γενικές κακοκεφιές και γκρίνιες, μόνιμη αναμονή, μέχρι να φύγω επιτέλους. Ονειρεύομαι τη στιγμή, που θα κλειδώσω την εξώπορτα, θα πώ "ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΚΟΥΦΑΛΕΣ! ΤΑ ΛΕΓΑΜΕ!", και θα φύγω, και θα φεύγω...
Τέλοσπάντων, πήγα στο περίπτερο να πάρω τα Νέα του Σαββάτου. Γύρισα, έφτιαξα το τσάι μου, και διάβαζα τρώγοντας πρωινό. Έπεσα λοιπόν σε ένα άρθρο μέσα στο ένθετο Weekend σελίδα 4-6 (;) της κυρίας Ραγκούση, που αναλύει τις πολιτισμικές διαφορές Νοτίων/Βορείων, όπως αυτές εκδηλώνονται στην παραλία, κάτω απ τον καυτό Ελληνικό ήλιο.
Μου δημιουργήθηκαν κάμποσες ενστάσεις.
Πρώτον, θεωρώ γελοίο, ένα άτομο της ηλικίας κοντά 50, να γράφει για την πλειονότητα των ελλήνων/νοτίων. Κλασσικά, ο ελληνικός τύπος, τείνει να υπεραπλουστεύει και υπεργενικεύει τα πράγματα. Η ηλικία της δημοσιογράφου, χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, θεωρώ, πως την κρατά μακρυά, απο την πραγματικότητα που εμείς οι νέοι βιώνουμε. Επιπλέον, θεωρώ, πως αν πραγματικά οι Έλληνες θέλουν να εξ-ευρωπαιστούν καλό θα ήταν απο τη μεριά τους να σταματήσουν τα πικρόχολα σχόλια περό γυφταριού των νοτίων και να δούμε επιτέλους την θετική μας όψη.
Το άρθρο, σχολίαζε τα κλασσικά: Μαγιό spido, μαμάδες υστερικές, κλασσική μασαμπούκα στην ταβέρνα μέχρι σκασμού, κινητά στην παραλία, γκόμενες του συζύγου να στέλνουν sms, ξενοκοιτάγματα και αντι-ηλιακό με στράς, έναντι Βορείων, αθλητικών τύπων, με βιβλία, και υγειινή διατροφή. Ξέρετε πόσες φορές τα έχουμε ακούσει όλα αυτά.
Λυπάμαι, αλλά εγώ ενίσταμαι στην άποψη αυτή.
Η άποψη αυτή, κρύβεται, ή μάλλον ειναι θαμμένη στα 90's στα οποία, εμείς, η νέα γενιά Ελλήνων (νοτίων) ήμασταν έρμαια των γονέων και των γιαγιάδων μας, Μόνο που δεν είμαστε πιά.
Σίγουρα, υπάρχουν οι τύποι με τα σπίντο, οι γκόμενες στην Ακτή Βουλιαγμένης, οι γυφτιές και τα τραγικότερα των σκηνικών, αλλά εμένα δεν είναι η γενική ιδέα μου. Έστω στους κήπους που κινούμαι.
Όλοι μου οι φίλοι φορούν αξιοπρεπέστατα μαγιό, κατα 90 % απο κάποια μάρκα για σκέιτ ή σέρφ ή κάτι τέτοιο, ουδέποτε επίσης, τους είδα με κάτι προκλητικό ή αποκαλυπτικό. Τα κορίτσια φοράμε νορμάλ μαγιώ που έχουμε λιώσει κάνα μήνα να το βρούμε και στάνταρ έχουμε σκάσει απο 15 έως 85 ευρώ για να είναι όπως το θέλουμε. Στην παραλία δεν πίνουμε πάντα καφέ, φραπόγαλα και τα λοιπά. Όχι οτι πιστεύω οτι ο φραπές είναι γυφτιά. Εγώ που μεγάλωσα με γαλλικό κι εσπρέσσο γουστάρω τον φραπέ και συχνά απολαμβάνω ένα. Φτάνει η πιπίλα με τον φραπέ. Είναι απλά ένας καφές. Στην παραλία δεν ακούμε γύφτικα, δεν βάζουμε κάν μουσική, για να μην ενοχλούμε τους δίπλα. Όλοι μας κολυμπάμε με τις ώρες γιατί δεν πηγαίνουμε στις σιχαμερές πλάζ για τη μούρη αλλά πέρνουμε το αυτοκίνητο σκάμε όλοι 5 ευρώ βενζίνη (περί γυφτιάς που λέγαμε;) και πάμε στην γαμάτη παραλία που είναι για τους λίγους, κι ας οδηγούμε 35 χιλιόμετρα μες την Αθήνα. Αν είμαστε σε νησί; Ακόμα κι αυτοί που πάνε στην καρά οργανωμένη με το Punda Beach Bar που γίνεται της κολάσεως, το κάνουν με στύλ. Οι δικοί μου κύκλοι, πάνε εκεί που κάνουν και γυμνισμό, πάμε όταν ξυπνήσουμε στις 3 το μεσημέρι, γιατί το καλοκαίρι είναι στη νύχτα, και φεύγουμε τελευταίοι.
Δεν πετάμε ποτέ σκουπίδια δεν πετάμε καν τις γόπες απ τα τσιγάρα μας μες την άμμο. Δεν φοράμε κοσμήματα στην παραλία, δεν βαφόμαστε. Δεν διαβάζουμε το ΟΚ, κι αν κάποιος το διαβάζει, δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο κακό, γελοίο, Ελληνοπρεπές. Προσωπικά, διαβάζω βιβλίο στην παραλία. Εκτός αν είμαι με την παρέα μου, που τότε κοιτάμε να κάνουμε πράγματα που θα μας φέρουν κοντά, να μιλήσουμε να παίξουμε να γελάσουμε.
Φίλοι και γνωστοί, ζευγάρια με παιδιά, δεν κουβαλάνε 234623864 πράγματα στην παραλία. Επίσης αντίθετα με τους προγόνους μας, οι φίλες μου μαμάδες και οι μπαμπάδες έχουν διαβάσει πέντε πράγματα, έχουν όλοι σχεδόν τελειώσει κάποια σχολή ή ίδρυμα ανώτατων/ανώτερων σπουδών. Κανένας τους δεν θα πεί στο παιδί του πως θα πνιγεί αν κολυπήσει στα ρηχά. Καμιά μαμά δεν θα τσιρίζει γνωρίζοντας πως αυτό είναι γελοίο. Καμία μαμά δεν θα φέρει κεφτεδάκια στη παραλία. Και αν ο άντρας μου εμένα ξενοκοιτάει και στέλνει sms με την γκόμενα, θα είμαι πολύ ηλίθια για να μην το καταλάβω κι ακόμα πιο ηλίθια για να συνεχίσω να μένω μαζί του. Δεν ξέρω γιατί το κάνατε εσείς οι μεγάλοι. Και γιατί εν τέλει παντρευτήκατε αυτούς τους άνδρες, και για όνομα του θεού, πρόβατα είστε και δεν είχατε καταλάβει το ποιόν του; Εν τέλει, αν το κέρατο είναι χαρακτιριστικό στον άνθρωπο, βάζω το χέρι μου στη φωτιά, πως έκτακτα κερατώνουν και οι θεοποιημένοι Βόρειοι.
Στο φαγητό: Όλοι μου οι φίλοι και γνωστοί αγαπούν το καλό φαγητό. Τι ακριβώς είναι κακό σε αυτό; Και τι ακριβώς θα μου πεί εμενα για διατροφή η Βρετανίδα, που καταναλώνει μεσα σε μια εβδομάδα τόσο junk τόσο βούτυρο κι υδατάνθρακες τηγανητούς όσο εγώ σε έναν μήνα. Σόρρυ, εγώ έχω το ελαιόλαδο! Όσες φορές έχω φάει σε ταβέρνα με φίλους έχουμε φάει υπέροχα, κανείς μας δεν έσκασε απο το φαί, και όλοι απολαύσαμε τα ωραία τηγανιτά και τις χωριάτικες και τα χταπόδια. Και επιμένω, που το κακό; Η φάση της ταβέρνας είναι υπέροχη. Και πρέπει να μείνει όπως είναι.
Πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας τα εξής για να ξεπεράσουμε το κόμπλεξ κατωτερότητας που μας κάνει ελληνάρες:
Πρώτον, εμείς τα 20something έχουμε ήδη ταξιδέψει 1-2 φορές στο εξωτερικό, μερικοί απο εμάς έχουν σπουδάσει κι όλας, άλλοι έχουν πάει Εράσμους, άλλοι μετακόμισαν ήδη μόνιμα. Έχουμε 5-6 διαφορετικές ηλεκτρονικές συσκευές που παίρνουμε μαζί στις διακοπές, και επαγγελματικές κάμερες, λάπτοπ, και i-phone με 384729 εφαρμογές. Ξέρουμε όλοι βασική φυσική: Η ακτινοβολία σκοτώνει. Η ηλιοθεραπεία είναι θάνατος. Το αντιηλιακό πρέπει να χει δείκτη 50. Δεν καπνίζουμε, οι περισσότεροι, κι όσοι καπνίζουμε απέχουμε ΠΑΡΑ πολύ απο τα 3 πακέτο Marlboro κόκκινο που κάπνιζαν σε μια μέρα οι γονείς μας. Όλοι μας ξέρουμε να τρεφόμαστε, ξέρουμε τι είναι ο μεταβολισμός ξέρουμε να τρώμε και να πίνουμε. Εν τέλει εμείς μπορεί να πηγαίνουμε σε κάνα κλάμπ (αν δεν τη βγάζουμε στη μπαράκι του νησιού πίνοντας Σανγκρία) κι άντε να πιούμε μια Βότκα, δεν πήγαμε ποτέ σε σκαντινάβιαν μπάρ, στα Μάλια, να γίνουμε γκόλ, σαν τους πολιτισμένους τους Βόρειους που βιάζονται μεταξύ τους κάθε καλοκαίρι. Ξέρουμε και να ζούμε σαν "βόρειοι", αν αυτό είναι το ζητούμενο τελικά.
Τελευταία ένστασις,
για εμένα είμαστε ρομαντικοί, όχι γύφτοι. Μαρέσει που αράζουμε σε παραλίες τα βράδυα, που ακούμε ωραία μουσική απο τα ηχειάκια μας, που πέρνουμε καφέ σε θερμός στην παραλία που καπνίζουμε τα στριφτά μας τσιγάρα, που πάμε καθαρίζουμε παραλίες εθελοντικά, που ανάβουμε ασφαλείς φωτιές τα βράδυα, που αγναντεύουμε την παραλία, που βγάζουμε φωτογραφίες χιλιάδες φωτογραφίες, που παίζουμε αυτά τα θορυβώδη παιχνίδια που μας φέρνουν πιο κοντά, που γελάμε πολύ, που ζούμε τις μικρές μας περιπέτειες που η αφέλεια μας προσφέρει. Που για εμάς, το καλοκαίρι δεν είναι άσκηση, είναι ένα ταξίδι σε πειρατικό πλοίο, με 50 ευρώ στο λουτράκι, δεν έχει σημασία. Μια παρέα άκυρη 20 ατόμων, και που πάλι περνάμε καλά. Δεν χρειαζόμαστε ταξιδιωτικό γραφέιο, ξενοδοχείο με πισίνα, τάπερ. Δεν ξέρω τι κάναν οι προκάτοχοι μας στις Ελληνικές Διακοπές, αλλά εγώ νομίζω πως περνάμε υπέροχα, πως έιμαστε πρωταγωνιστές σε ηλιόλουστα φιλμάκια. και είμαι χαρούμενη για εμάς. Νομίζω πως πρέπει σιγά σιγά να δούνε όλοι, πως τελικά, είμαστε γοητευτικοί. Εμείς οι νότιοι, δεν είμαστε τεμπέλιδες. Απλά το καλοκαίρι για μας, είναι νοοτροπία και όχι εποχή.

Hey this is Irzzy turning 20

Δεν είναι τίποτα, άλλος ένας χρόνος. Αλλά για μένα η απόσταση απο τα 19 ως τα 20, ήταν ενα τεράστιο ταξίδι, χωρίς σαφή προορισμό, μόνο ξέροντας περίπου τι θέλω και τι όχι.
Σε 3 μέρες γίνομαι επισήμως 20, και με έχει πιάσει η αίσθηση του απολογισμού. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, θα κάνω την γνωστή λίστα με τα θετικά που αποκόμισα από τον χρόνο αυτό, θα συγκρίνω το πέρισυ με το σήμερα.

Αρχικά πρέπει αν καταγράψω το οτι κάνω αυτή τη λίστα ιντερνετικά, που είναι βήμα μπροστά, γιατί μέχρι πέρυσι οι σχέσεις μου με το ίντερνετ ήταν πολύ περιορισμένες. Φέτος απο ευτυχές γεγονός, ανθρώπων που ήταν πρόθυμοι να με βοηθήσουν ξε-γρίεψα κι έμαθα να χρησιμοποιώ το λάπτοπ μου σαν ανθρωπος. Μεγάλο πλάς.
Βασισμένο στο άνωθεν θετικό, πρέπει να προσθέσω πως λόγω του ίντερνετ, οι μουσικές μου γνώσεις διπλασιάστηκαν, και οι λίστες με μουσική στο ipod πολλαπλασιάστικαν. Και αν αγαπώ κάτι είναι να βρίσκω μουσική. Είμαι λοιπόν πολύ χαρούμενη που φέτος ξέρω πολλά παραπάνω τραγούδια κι επιτέλους μπορώ κι εγώ να το παίξω έξυπνη. Συν οτι έχω ένα σωρό πράγματα να ακούω και δεν περιορίζομαι. Επίσης, πρέπει να αναφέρω και το οτι διάφορα άτομα βοήθησαν να επεκταθούν οι γνώσεις μου στη μουσική και χαίρομαι που το έκανα. Εν τέλει, είμαι περίφανη που πήγα και σε μια δεκαριά συναυλίες φέτος, ενώ πέρυσι σε μία μόνο.
Καπνίζω πλέον μόνο στριφτά, και αυτό είναι πρώτον καλύτερο για την υγεία και το πορτοφόλι, αλλά επίσης έμαθα να στρίβω πολύ καλά και να εκτιμώ κάθε τσιγάρο που κάνω ως χειροποίητο.
Έχω δίπλωμα οδήγησης, κι ας μην είμαι ο καλύτερος οδηγός, αλλά έστω το έχω και μπορώ να διευκολυνθώ αρκετά με το αυτοκίνητο.
Πλάς, έχω ποδήλατο φέτος και πέραν του οτι τώρα είμαι η απόλυτη χιπστερ, πραγματικά το απολαμβάνω. Ελπίζω επίσης να πέσει και λίγο ο κώλος έτσι.
Πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω τις αντοχές μου στο αλκοόλ και τη μέθη γενικότερα, οι οποίες είναι για συγχαρητήρια πλέον. Λόγω κακής τύχης έμαθα να πίνω πολύ και να μη γίνομαι χάλια, να απολαμβάνω τη μέθη και να αγαπώ το μπαλκόνι μου κι οτι καλό γίνεται εκεί.
Φέτος είχα ΩΡΑΙΕΣ στιγμές, έκανα πράγματα που δεν φανταζόμουν οτι θα κάνω, χαλάρωσα, έμαθα να μη με νοιάζει τόσο, να μη σκαλώνω και να μην τρελαίνομαι (προσπαθώ). Ακόμα σκέφτομαι υπερβολικά, αλλά όχι όσο παλιά. Νομίζω πως είμαι πιο διασκεδαστικός άνθρωπος φέτος. Ήθελα πολύ να γίνω. Δε θα ξεχάσω ποτέ, οτι εγινε σε ταράτσες, μπαλκόνια, υπόγεια πράγματα που πέρισυ ο φόβος θα με κράταγε μακρυά τους.
Επίσης, τα έβαλα με τον εαυτό μου σε μια προσπάθεια να νιώθω καλύτερα με αυτόν, και δεν μπορώ να πώ πως δεν έμεινα ευχαριστημένη. Είναι ωραίο να γουστάρεις τον εαυτό σου. Μάλιστα, τα πάμε τόσο καλά τελευταία, που σκέφτομαι να πάμε ένα διήμερο οι δυό μας να τα πούμε.
Ακόμα, δέθηκα πολύ με ανθρώπους που θέλω να έχω στη ζωή μου γενικά, δημιουργήσαμε αναμνήσεις και προσωπικά inside jokes, τραγούδια που μας θυμίζουν περιπέτειες. Τώρα ξέρω τι τους αρέσει και τι να τους προτείνω. Πέρυσι, ήταν πολύ μοναχικά. Είναι ωραια να έχεις παρέα. Αυτό αυξάνει κατα πολύ και τις επιλογές στα πράγματα. Έχω πολλές επιλογές φέτος στο τι θα κάνω. Μ αρέσει αυτή η ανεξαρτησία.
Πρώτος χρόνος στο Πανεπιστήμιο, η σχολή δεν είναι μπούρδα, πέρασα αρκετά μαθήματα. Αν και δεν εέχω κάνει και πολλούς φίλους, μ αρέσει στη σχολή, έχω μάθει πολλά πράγματα κι έιναι μια ωραία καθημερινότητα.
Το γέλιο. Το απόλυτο γέλιο, η απόλυτη χαρά, happy days.
Η απόλυτη απόρριψη, το κλάμμα, το συναίσθημα, η καταστροφή. Ακόμα κι αν πονάνε οι αναμνήσεις, χαίρομαι που υπάρχουν γιατί έγινα δυνατότερη κι αν δεν υπήρχαν δεν θα είχα ζήσει τίποτα, εδεν θα είχα μάθει τίποτα. Το τρίμηνο, τέλη Ιανουαρίου, Φλεβάρης Μάρτης και λίγο Απρίλης, ήταν απ τα χειρότερα πράγματα που έχω ζήσει αλλά πέρασε και μπορώ να το πώ, έζησα τον απόλυτο χωρισμό κι επέζησα.
Έζησα τον έρωτα, επέζησα.
Έκανα αποτυχημένες προσπάθειες επέζησα.
Φίλησα, ένιωσα, έκλαψα, κοιμήθηκα, γέλασα.
Δοκίμασα πολλά πράγματα.
Πήγα διακοπές και ταξίδια. Στην Αυστρία, στην Ελλάδα. Στο Λουτράκι, την Κινέτα, το Ναύπλιο, το Ρέθυμνο, Στο Γκράτς, στη Βιέννη, στην Τήνο στην Κεφαλονιά. Κι έπονται κι άλλα...
Έχω ήδη κανονισμένα πράγματα για το χειμώνα. Δεν περιμένω κάτι να γίνει. Περιμένω κάτι που ΘΑ γίνει. Είναι ωραία να περιμένεις πράγματα να γίνουν.
Μου αρέσουν περισσότερα πράγματα, κι αυτό είναι καλό γιατί καθόρισα επιτέλους το χαρακτήρα μου και το τί μου άρεσει και τι όχι. Πλέον, το να πάω για ψώνια είναι ευχάριστο γιατό ξέρω τι μου αρέσει και τι μου πάει και τι χρειάζομαι. Η ντουλάπα μου είναι πολύ ευτυχισμένη.
Ξέρω τα σχέδια μου για το μέλλον, κι έμαθα να μη τα βασίζω σε κανέναν, αλλά να κάνω ότι πραγματικά θέλω χωρίς δεσμέυσεις. Έμαθα πως "Εγώ κάνω ότι θέλω, κι όποιος θέλει ακολουθεί."
Τώρα έχω ένα όραμα, είμαι έτοιμη να βρώ δουλειά, αφού ξεκουραστώ το καλοκαίρι, κι όταν τα οικονομικά μου το επιτρέπουν έχω σχέδιο, να μείνω μόνη μου στο σπίτι στου Ζωγράφου.
Έχω σχέδιο να πάω εράσμους, να γνωρίσω κόσμο να τα αφήσω όλα πίσω, επιτέλους.
Έφτιαχνα τη βαλίτσα μου τις προάλλες για ένα τριήμερο στο λουτράκι, κι έιχα ενθουσιαστεί που είμαι πλέον οργανωμένη και ξέρω τι χρειάζομαι και πως πρέπει να θυμηθώ το ένα και το άλλο. Ειδικά στο θέμα του ταξιδιού και των εκδρομών νιώθω πολύ μπροστά, μέσα σε ένα χρόνο έμαθα πραγματικά την ΟΡΓΑΝΩΣΗ και το πώς να είμαι εκδρομέας.
Είμαι χαρούμενη που εμαθα να χρησιμοποιώ σωστά την κάμερα μου (σωστότερα, έστω) μετά απο 3 χρόνια που την έχω! Θυμήθηκα την αγάπη μου για την φωτογραφία, και παρεπιπτόντως, μεγάλωσε η αγάπη μου για τα ταττοο και τα πίρσινγκ,. Ανυπομονώ για τον σεπτέμβρη και τις διάφορες πρσθήκες που θα υπάρξουν στο σώμα μου.
Πιο πολύ χαίρομαι γιατί, λίγο απο εδώ, και λίγο απο εκεί, έμαθα πολλά πολλά πράγματα, μπορώ να μιλήσω γι αυτά σε μια συζήτηση πλέον, έχω πράγματα να πώ, έχω επιχειρήματα. Δεν ξέρω, αλλά για μένα αυτό είναι τρομερή ικανοποίηση.
Οι γνώσεις, οι αναμνήσεις που μάζεψα, οι φωτογραφίες και η μουσική, είναι τα πιο πολύτιμα πράγματα για μένα... Νιώθω πραγματικά χαρούμενη που τα απέκτησα όλα αυτά.
Νιώθω πολύ έτοιμη για να φτάσω 21.
Νιώθω πολλές ηλιαχτίδες.

Untitled

By: Destin a Terre

Σ'αγαπώ.
Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο. Δεν είσαι εδώ, ζούμε μακρυά, αλλά αυτό δεν αλλάζει το πόσο απόλυτα και αμετάκλητα σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ σαν φίλο και σαν άντρα και σαν άνθρωπο.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σε ευχαριστήσω για όλα τα υπέροχα πράγματα που μου έμαθες.
Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σε ευχαριστήσω για το πως μου έμαθες να ζώ.

Χωρίς εσένα, θα ήμουν ακόμα, ένα σκουπιδάκι. Οχι κι έτσι, αλλά θυμάμαι πως ήμουν πρίν.
Θυμάμαι πόσο ντρεπόμουν, και πόσο σκάλωνα με κάθε πράγμα που γινόταν. Θυμάμαι πόσο ανησυχούσα. Από εσένα, έμαθα να τσιλάρω που λές κι εσύ, έμαθα να ξεχνάω, να λέω δεν πειράζει, να λέω "Γαμησέ το!" , να κάθομαι στο γρασίδι και να παίρνω μπύρα απ το περίπτερο.
Έμαθα να λέω ΝΑΙ σε ότι μου προσφέρουν και να σκαλώνω τον κόσμο με το πόσο χαλαρή είμαι.
Έμαθα πως ο υπολογιστής είναι η φυλακή μου, παράθυρο στον κόσμο που δεν μπορώ να έχω.
Εσύ, με έμαθες να ζώ, να ταξιδεύω, να δοκιμάζω, να γουστάρω.

Θυμάμαι κάθε μας συζήτηση. Θυμάμαι το μόνιμο αίσθημα έλειψης που έχω.Ακόμα το έχω. Αυτό δεν το έκαψες. Δεν θα το κάψει κανείς. Δεν μου αρέσει να είμαι μόνη μου, μα δεν μ αρέσει να είμαι με κάποιον, με κάνει να νιώθω ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά, η έλλειψη. Χωρίς εσένα είναι χειρότερα.
Απο όταν έφυγες μου λείπεις πολύ, κι όλο στεναχωριέμαι. Χαίρομαι που κάνεις τη ζωή σου όμως. Νόμιζα πως κάποιος ήταν πιο σημαντικός απο εσένα, μα είχα άδικο και τώρα το ξέρω. Εκείνος δεν ήταν ποτέ εκεί. Εσύ είχες δίκιο απ την αρχή, που μου έλεγες να τον ξεχάσω. Σόρρυ που δεν μπορούσα. Θυμάμαι τα βράδυα που άραζα σπίτι σου και πίναμε πολύ, και που ενώ δεν ήμασταν μαζί για κάποιο λόγω κοιμόμασταν αγκαλιά. Γιατί απλά αγαπιόμαστε.
Σήμερα είμαι στεναχωρημένη πάλι. Όπως και χθές, γιατί είμαι μπερδεμένη. Και ζώ αδιάφορα κι έχω κουραστεί και θέλω να φύγω και κανείς δεν θέλει, και δεν ξέρω αν αξίζει να δώσω μια ευκαιρία σε καταστάσεις εδώ, ή να πω "ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ!" και να κάνω ότι είπες:

"Πάρε το πρώτο πλοίο κι έλα Κρήτη!".

Ήταν σαν να μου έλεγες, πως έλα εδώ και θα τα βρούμε όλα. Και το ξέρω, θα ηρεμίσω.
Το χω πάρει χαμπάρι, ήρεμη ζωή δε θα ζήσω, παρέα δεν θα έχω ποτέ. Δεν θα έχω την παρέα, δεν θα έχω τον χρόνο. Βασανίζομαι...
Νιώθω σαν φυλακισμένη. Και πάσχω απο το σύνδρομο της στοκχόλμης, είμαι ερωτευμένη με τον απαγωγέα μου. Είμαι ερωτευμένη; Ίσως... Μπορεί....
Φοβάμαι. Δεν μπορώ να σου περιγράψω ΠΟΣΟ φοβάμαι. Δεν φοβάμαι μήπως τον χάσω. Φοβάμαι γενικά, μήπως χάσω... Όχι μήπως αποτύχω. Φοβάμαι τη μοναξιά, την ανυπαρξία, την εγκατάλειψη.
Όλοι στη ζωή μου φεύγουν. Ξέρεις τι θέλω. Θέλω να κοιμάμαι κάθε βράδυ σε μια αγκαλιά.
Ξέρεις, μόνο αυτό με νοιάζει. Μόνο αυτό θέλω στη ζωή μου.
Κάθε χρόνο γίνομαι πιο σκληρή, πιο άνιωθη, διασκεδάζω περισσότερο, επειδή έμαθα να λέω:
 "Στ' αρχίδια μου"
Αλλά και πάλι, τι να γίνει... Τα ίδια σκατά. Η ίδια σαπίλα. Και ξέρω πως το προκαλώ εγώ. Ξέρω... Ξέρω πως φοβάμαι υπερβολικά. Μου τα χεις πεί όλα αυτά. Κι εγώ κάθε φορά λέω, Ναι έχεις δίκιο. Και πάντα κάνω τα δικά μου.
Σε ευχαριστώ όμως που κάθεσαι και με ακούς. Σε ευχαριστώ που ακόμα και απο το τηλέφωνο ενδιαφέρεσαι.Μακάρι να ήσουν εδώ να πάμε βόλτα με τη μηχανή και να κοιμηθείς σπίτι μου και να φάς το φαί της μάνας μου και να σου φτιάξω πρωινό όταν ξυπνήσεις.
Κανείς ποτέ δεν θα σε φτάσει, να το θυμάσαι. Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ μαζί, γιατί σε αγαπώ υπερβολικά για να σε χάσω και το ξέρεις.
Αλλά πάντα θα είσαι πιο ψηλά απ όλους. Θα είσαι τα φτερά που μου λείπουν.
Θα πάρω το πρώτο καράβι, και θά ρθω, να βλέπουμε κάνα αστέρι να πέφτει και να λέμε πως είμαστε γενναίοι, και να κάνουμε κάνα τσιγάρο, να πιούμε κάνα κρασί, να μιλήσουμε για την επανάσταση και την κατάντια του κόσμου, την ομορφιά της φύσης και την άγρια θάλασσα.
Έρχομαι να σε βρώ.
Σε ευχαριστώ.

Υπενθύμιση μιας μέρας γρουσουζιάς.

Οι αμυγδαλές κατά την αμυγδαλίτιδα.

Ειρήνη,
όσο σκατά κι αν πάνε τα πράγματα,
ακόμα κι αν φοβάσαι κάθε πρωί που ξυπνάς,
ακόμα κι αν είσαι άρρωστη κι υποφέρεις και πονάς παντού,
ακόμα κι αν πάλι το τσούγκρισες το αμάξι και θα ακούσεις τη Χριστοπαναγία,
ακόμα κι αν τελικά δεν θα πάς στη συναυλία με αυτόν που ήθελες να πας,
ακόμα κι αν ερωτεύεσαι πάλι και ξέρεις πως θα φάς τα μούτρα σου,
ακόμα κι αν ίσως έχασες όλα τα αρχεία απ τον υπολογιστή σου,
ακόμα κι αν γκρινιάζεις και στεναχωριέσαι για όλα αυτά,
θυμίσου,
όταν η ζωή σου δεν έχει πιά κανένα νόημα,
μπορείς πάντα να πάς να δουλέψεις σε ρεμπετάδικο,
να γίνει η ζωή σου το κραγιόν και το λουλούδι στο αυτί,
η μπουζουκομάνα,
η νύχτα και οι μεθυσμένοι της,
το κρασί και τα τσίπουρα,
τα ρεμπέτικα και ο καημός.

Και θα ερωτευτείς παράνομα τον κιθαρίστα και τα γνωστά.

Αλλά έχουμε ακόμα γι αυτό έτσι;
Και τελικά, δεν είναι και τόσο άσχημο σενάριο ως "η χειρότερη κατάληξη".

Camp Lamp

Suburban Railway
one afternoon

This is where I work

And that's the view from work in summer

Εδώ που είμαι έχει πολύ φώς κι όταν δεν έχω ξυπνήσει καλά το απεχθάνομαι. Το φώς απ το παράθυρο του γραφείου διαχέεται σε όλο το δωμάτιο, η ζέστη είναι δαιμονισμένη και με ζαλίζει, κάνοντας ταυτόχρονα το άρωμα που φοράω να μυρίζει 10 φορές πιο βαρυά.
Βασανίζομαι. Στην πραγματικότητα δεν έχω τίποτα να κάνω στη δουλειά σήμερα, δεν χρειαζόταν να έρθω. Απλά ήρθα επειδή ήξερα πως το να μείνω σπίτι και να κοιμηθώ ώς το μεσημέρι ίσως να με βλάψει περισσότερο. Εξακολουθώ να μετανιώνω τα προχθεσινά λάθη, κάνοντας σημερινά. Κάθε στιγμή μου ρχεται να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, μου λείπει όσο τίποτα η άνεση με την οποία μπορούσα εύκολα να αγνοώ πράγματα λες και τίποτα δεν έχει σημασία, τώρα αυτό είναι πραγματικά κάπως αδύνατο. Παρά την όμορφη μέρα έξω, εγώ νιώθω ένα ράκος. Βρίσκομαι μεταξύ τύψεων για το λάθος μου, (τα λάθη μου, παρελθόντος και παρόντος) και μιας ντροπής που πάντα συνοδεύει αυτές τισ τύψεις και την ενοχή. Μέσα μου βράζω και καίγομαι απ τη στιγμη που ξύπνησα.
Στο μεταξύ, στο γραφείο, αντί κλιματιστικών, έχουμε κάτι τιτάνιους ανεμιστήρες που ο θόρυβος που κάνουν δεν περιγράφεται και εν τέλει δεν δροσίζουν κι όλας. Κάπως έτσι, σαν όλα αυτά μαζί, πρέπει να ναι το να παθαίνεις ασφυξία.
Διάβασα το εξής, πως όλο το θέμα με τον έρωτα που δεν μπορείς να ξεκολλήσεις και να το δείς καθαρά και τα λοιπά, είναι κατα βάση θέμα άγχους πρσωπικού. Απ' όταν το διάβασα φυσικά και τα έβαλα με τον εαυτό μου, για κάθε πιθανό λόγο και νιώθω πολύ απογοητευμένη, που έπειτα απο τόσοκαιρό που προσπαθώ να με κρατάω σε καλή διάθεση και να αυτοψυχολογούμαι κλπ, βρίσκομαι στα ίδια και χειρότερα απο πρίν. Ξέρω επίσης πως, ο μόνος τρόπος να βελτιωθούν τα πράγματα, είναι η πλήρης απομάκρυνση απο τη ζωή κάποιου άλλου, που δεν λέω να ξεκολλήσω. Το πρόβλημα είναι πως ακόμα κι αυτή η μικρή και σπάνια επαφή μας μου δημιουργεί απίστευτο πρόβλημα, όμως εν τέλει αυτό είναι που θέλω σωστά; Όταν έχεις μαζοχιστικές τάσεις σημαίνει πως θέλεις κάτι που εν τέλει σε βλάπτει, κι εγώ θεωρώ σωστό να το παραδέχεται κανείς. Απ' την άλλη αυτό δεν γίνεται με τα ναρκωτικά; Δεν κάνουν κακό; Δεν βλάπτουν; Ωστόσο γιατι γίνεται χρήση; Γιατί κάποιος τα γουστάρει. Γιατί κάποιος να γουστάρει το χόρτο; Γιατί σου δίνει μια αίσθηση πως όλα θα πάνε καλά και πως έχεις χρόνο και την άνεση να γελάσεις και να χαλαρώσεις. Το χόρτο κάνει τον άνθρωπο λιγότερο αγχωτικό, και είναι εν γένει αναλγυτικό. Ε ακριβώς το ίδιο γίνεται εδώ μόνο που όταν φουμάρεις ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο επικίνδυνο. Γουστάρεις την επαφή με κάποιον που κάθε φορά που τον βλέπεις καταλλήγεις άρρωστος για μέρες και με το μυαλό σου πουτάνα, και την όρεξη για ζωή χωρίς το άτομο αυτό, υπό το μηδέν. Άρα τι μπορείς να κάνεις; Απλά έχεις εθιστεί στο βαρύτερο ναρκωτικό, τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Συγχαρητήρια. Είσαι σε χειρότερη θέση απο πρεζόνι σε αποτοξίνωση.
Έτσι είμαι δυο μέρες τώρα λοιπόν.
Χθές,  αγόρασα μια (ελατωμάτικη!) ξύλινη ραφιέρα σε φάση diy από φτηνό ανακυκλωμένο ξύλο και την συναρμολόγησα μόνη μου. Το γεγονός οτί το αγόρασα 9 $ αυτό το πράγμα έπρεπε να είναι προειδοποίηση γιατί γενικά η ραφιέρα, αποδείχτηκε πολύ ευτελές αντικείμενο αλλά εν τέλει την έφτιαξα έτσι ώστε να αντέξει λίγο παραπάνω. Ευτυχώς που έχω εύκαιρες πένσες και κατσαβίδια. Και που ξέρω να τα χρησιμοποιώ φυσικά. Τέλοσπάντων, η ραφιέρα έχει ωραίο χρώμα στο ξύλο, ένα σκούρο καφέ, δεν αντέχει πολύ βάρος όμως οπότε, όταν πάω κάποια φορά στην ΙΚΕΑ θα πάρω μια της προκοπής. Πέραν της ραφιέρας απο το κατάστημα που ήμουν αγόρασα πολλά κεριά για το μπαλκόνι, μια τεράστια κόκκινη κούπα σαν υπερμέγεθες φλιτζάνι για να τρώω τα δημητριακά (που γενικά δεν τρώω σχεδόν ποτέ), ένα puzzle των 1000 κομματιών με ένα κάστρο το ηλιοβασίλεμα (με ενέπνευσε μια φίλη μου η Αναστασία, για τη φάση με το puzzle και γενικά βαριέμαι τόσο τις μέρες αυτές που ψήθηκα!). Το πιο ωραίο πράγμα όμως είναι μία μεταλλική και γυάλινη λάμπα απ αυτές που πέρνουν οι πρόσκοποι στην κατασκήνωση, που τη γεμίζεις με απλό λάδι για τέτοιες λάμπες.
Αφού συναρμολόγησα τη ραφιέρα και τακτοποίησα το χάος στο δωμάτιο μου, έκατσα στο μπαλκόνι κι άναψα τα κεριά και τη λάμπα, την οποία έβαλα δίπλα μου για να μπορώ να διαβαζω το βιβλίο μου.
Η μόνη χαρούμενη στιγμή αυτές τις χάλια μέρες ήταν εκείνη! Η μυρωδιά που αναδίδει το καμμένο λάδι της λάμπας είναι υπέροχη. Μου θυμίζει αόριστα τα παιδικά μου χρόνια, όπου πήγαινα καταστήνωση με τους οδηγούς (σαν τους προσκόπους είναι, οι πρόσκοποι θα σας πουν πως οι οδηγοί είναι φλώροι, κι οι οδηγοί, πως ναι όντως έιμαστε λίγο φλώροι αλλά δεν το παίζουμε σκληράδια όπως οι πρόσκοποι. ). Θυμάμαι τις μεγάλες ξύλινες κατασκευές που κάναμε, θυμάμαι που στήναμε σκηνές 8χρονα παιδάκια, θυμάμαι το κλασσικό σοκολατούχο γάλα για πρωινό με μερέντες και μαρμελάδες πάνω σε φέτες ψωμί. Θυμάμαι που το βράδυ καθόμασταν σε κύκλο και τραγουδάγαμε τραγουδάκια τύπου "Κουμπαγιά" και στη μέση είχαμε μια τέτοια λάμπα! Αναμνήσεις τυλιγμένες σε πορτοκαλί φώς.
Σκεφτόμουν όλα αυτά κι άλλα πολλά χτές το βράδυ. Και όταν για άλλη μια φορά δεν οδηγήθηκα πουθενά και το βραδυνό μου ποτήρι με Βισάντο τελείωσε, έσβησα τα κεριά και πήρα τη λάμπα μέσα και την άφησα σε ένα τραπεζάκι στο κρεβάτι δίπλα. Και κοίταγα το φώς της λάμπας και αναπωλούσα, νοσταλγούσα και θυμόμουν, προσπαθώντας παράλληλα να βρώ λίγο ισχυρογνωμοσύνη μέσα μου και την αποφασηστικότητα που απαιτείται στην περίπτωση  μου για να πάρω δύσκολες αποφάσεις και να προχωρίσω με τη ζωή μου. Τελικά ένιωσα λίγο σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα που τελικά δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα, έσβησα τη λάμπα και αποκοιμήθηκα λυπημένη.

Flash Post

Miss Junkie

Δυο χάλια μέρες σερί. Νιώθω σαν ηρωινομανής σε απεξάρτηση.
Νιώθω ηλίθια, μικρή, χωρίς μέλλον.
Δεν μιλάω σε κανέναν. Δεν μπορώ να μιλήσω με κανέναν. Θέλω να σπάσω τον υπολογιστή. Και να ξεχάσω τα πάντα. Σιχάθηκα να είμαι μες τα κλειστά παράθυρα.

To Deux Chevaux

Το αυτοκίνητο αυτό, μου θύμισε την ιστορία.

Η φωτογραφία είναι απο εκείνη τη μέρα.

Σήμερα θυμήθηκα τυχαία μια ιστοριούλα απ' όταν ήμουν μικρή. Δημοτικό. Η ιστορία ξεθάφτηκε, μετά από μια βόλτα με ένα πολύ παλιό αυτοκίνητο περίπου 70 ετών που με πήγε στη Βούλα και τη Γλυφάδα. Είχα ενθουσιαστεί. Και μετά απο μια συζήτηση για το αυτοκίνητο αυτό, θυμήθηκα την ιστορία με το Deux Chevaux. Στο γραφείο της μαμάς μου και της θείας μου δούλευε μια κυρία, η κυρία Ιουλία. Μεγάλη σε ηλικία, θυμάμαι να μου φτιάχνει μικρο-καταστευές τύπου Origami απο ανακυκλωμένο χρωματιστό χαρτί και να μιλάμε με τις ώρες γι ότι μπορεί να πεί ένα παιδάκι με μια μεγάλη γυναίκα. Θυμάμαι πως μου έλεγε πως προτιμά τα ντούς απο τα αφρόλουτρα γιατί την αναζωογονούν. Είχα κοντά γκρίζα μαλλιά, ήταν πολύ αδύνατη και γλυκειά, κάπνιζε πολύ, ήταν τοπογράφος. Είχε ενα εξοχικό στο Σούνιο, οπού μια πρωτομαγιά πήγαμε με το αυτοκίνητό της ενα κλασσικό μπορντό Deux Chevaux. Ήταν και καμπριολέ! Φορούσα το ψάθινο καπέλο στη φωτογραφία. Ήταν ο αδερφός μου οι γονείς και η θεία μου αν θυμάμαι καλά. Θυμάμαι το σπίτι της, ήταν πολύ περίεργο. Παλιό και κλειστό αρκετό καιρό! Ακόμα το βλέπω στα ονειρά μου, βλέπω τα παλιά πράγματα και τη μεγάλη βεράντα με το Μωσαικό, τις παλιές καρέκλες,  Όταν τα ανακαλώ στη μνήμη μου όλα έχουν μια απόχρωση απο σέπια, όπως είναι τα απογεύματα που δύει ο ήλιος.
Θυμάμαι να είμαστε σε κάτι σαν χωράφι, και πως η Ιουλία μου εξηγούσε διάφορα πράγματα για τα φυτά και τα έντομα, θυμάμαι που μάζευα τις κλασσικές κίτρινες μαργαρίτες, τα πιο χαρούμενα λουλούδια! Θυμάμαι τον αδερφό μου να παίζει, ήταν πολύ μικρούλης τότε. Δεν θυμάμαι τι κάναμε ακριβώς, ούτε αν πήγαμε να φάμε ή το πού κλπ. θυμάμαι όμως ακριβώς εκείνο το συναίσθημα της χαράς και του ενθουσιασμού που απο τότε ακόμα ανέδιδαν σε εμένα τα παλιά πράγματα! Θυμάμαι την θεία μου να μας έχει ενθουσιάσει για την διαδρομή με το καμπριολέ. Υπήρχε και ένα τραγουδάκι τότε για ένα καμπριολέ, σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πως πήγαινε αλλά δεν τα καταφέρνω. Το θυμάμαι όμως.
Πιο πολύ μου έχει μείνει η αίσθηση του να είμαι μέσα στο Deux Chevaux, θυμάμαι να σταματάμε για βενζίνη, σκέτο Diesel, και να κάνει έναν δαιμονικό θόρυβο! Θυμάμαι να τρέχει στον μεγάλο δρόμο, εμένα να με ενοχλεί ο αέρας και να φοβάμαι πως θα μου πάρει το ψάθινο καπέλο μου! Αν και δεν το άλλαζα με τίποτα το ταξίδι με το Καμπριολέ. Απλά ήμουν μικρή και γκρινιάρα. Πάντως οταν το σκέφτομαι τώρα, νιώθω μόνο ηλιαχτίδες να με ακουμπάν. Νομίζω πως για κάποιον απροσδιόριστο λόγο είναι απ' τις καλύτερες αναμνήσεις μου.
Στο μυαλό μου έχω συνδέσει την ημέρα με το Deux Chevaux με ένα μικρό πλαστικό σπιτάκι-μινιατούρα (που μπορούσες να βάλεις λαμπάκι μέσα, για να φωτίζει, ήταν κούφιο) που είχα βρεί στο σπίτι της γιαγιάς μου στα Ιλίσια. Απο τα παιχνιδάκια της μαμάς μου όταν ήταν μικρή πρέπει να ήταν. Το σπίτι στο Σούνιο, το αυτοκίνητο αυτό, η μέρα εκείνη για κάποιον λόγο συγκεραίνονται, σε εκείνο το μικρό πλαστικό σπιτάκι. Δεν έχω ιδέα που βρίσκεται φυσικά, μα ακόμα το θυμάμαι.
Μετά απο χρόνια συνεργασίας, το γραφείο της θείας μου σταμάτησε να συνεργάζεται με την κυρία Ιουλία κι απ όσο έμαθα τα σπάσανε μεταξύ τους για κάτι οικονομικά, οι μεγάλοι πάντα τσακώνονται για τέτοιες μαλακίες. Δεν την ξαναείδα ποτέ, αν κι ακόμα νιώθω αγάπη όταν τη σκέφτομαι. Είναι πολύ παράξενο το πώς δεν ξαναβλέπεις ποτέ κάποιον! Και το πως, όλα αυτά τα παλιά πράγματα, τα deux Chevaux, τα παλιά εξοχικά στο Σούνιο, τα αυτοκίνητα-αντίκες, τα παλιά ποδήλατα με τον ασημένιο σκελετό και τις μεγάλες ρόδες, πωλούνται, χαρίζονται... Τα παίρνει ο Παλιαντζής. Και εγω βρίσκω τον εαυτό μου μετά απο χρόνια να αναζητά όλα αυτά τα πράγματα και αν μην μπορώ να τα βρώ. Νομίζω πώς γι αυτόν τον λόγο τείνω στην ρακοσυλλογή, από την απώλεια αγαπημένων παλιών πραγμάτων. Γι αυτό μ αρέσει να αδειάζω σοφίτες κι αποθήκες και να κρατάω μικρούς θησαυρούς, παλιαντζούρες για άλλους που αγόρασαν ένα μοντέρνο φωτιστικό και καινούργιο αυτοκίνητο.
Η νοσταλγία πάντα με ακολουθεί.
Γι αυτό και στην βόλτα μου χθές με το παλιό αυτοκίνητο ενός φίλου ένιωσα να ερωτεύομαι κοιτώντας το παλίο καντράν και τον παλιό λεβιέ ταχυτήτων, πίνοντας μια μπύρα ενώ με χτυπούσε ο ήλιος. Ένιωσα πάλι όλες τις ηλιαχτίδες απο τα παιδικά μου χρόνια.Σχεδόν ερωτεύτηκα το αγόρι που ήταν μαζί μου, μόνο και μόνο επείδή εκείνη τη στιγμή χωρίς να το ξέρει μοιράστηκε μαζι μου one of my sunshine moments.
Η νοσταλγία πάντα με ακολουθεί, ή μήπως εγώ εκείνη;

Στην Αναστασία.

Happiness is a warm gun

"ο κόσμος είναι μια γειτονιά που μας αγκαλιάζει όλους"

Σήμερα το πρωί, ήμουν στο δρόμο για τη δουλειά, μόλις κατέβηκα στο μετρό στο Μοναστηράκι (έξοδος Αθηνάς-Θέμιδος) και περπάταγα στην Μιαούλη πηγαίνοντας προς την οδό Αγίων Αναργύρων. Και είδα κάτι καταπληκτικό! Ένα τύπος είχε πάρει ένα ποδήλατο και το είχε "ψηλώσει" κάνοντας (φαντάζομαι) σιδεροκόλληση μεταξύ δύο σκελετών απλών ποδηλάτων. Και απλά πέρασε απο δίπλα μου πάνω στο ψηλό του ποδήλατο (ύψους περίπου δυο μέτρων) και βλέποντας το έκθαμβο βλέμμα μου (δυστυχώς όταν κάτι μου τραβάει την προσοχή απλά κάθομαι αγενέστατα και το κοιτάω) μου χαμογέλασε και μου είπε καλημέρα καθώς πέρναγε απο δίπλα μου!
Κι είμαι χαρούμενη όλη μέρα!
Αυτό που θα προσπαθήσω να εξηγήσω είναι πάρα πολύ δύσκολο αλλά ελπίζω να το καταλάβετε!
Γενικά είμαι κατσούφα κι απαισιόδοξη, αν και προτιμώ να λέω πως απλά είμαι πολύ ρεαλίστρια.
Είναι εύκολο να σαι ρεαλιστής και απαισιόδοξος, το δύσκολο κομμάτι είναι να μπορείς να βρίσκεις μέσα σε μια άσχημη πόλη, όμορφα πράγματα, μέσα σε άσχημους ανθρώπους, όμορφους ανθρώπους.
Έχω κάνει χίλιες φορές αυτή  τη συζήτηση με χίλιους διαφορετικούς ανθρώπους έχοντας εν τέλει συγκεντρώσει χίλιες απόψεις κάθε είδους: "Ο κόσμος είναι υπέροχος!"/"Γαμιέται η κωλόπολη!"/"Πεθαίνω εδω μέσα"/"Ζούμε αδιάφορα!"/"Η ζωή είναι ωραία..."/"Η ζωή είναι ωραία... αν έχεις λευτά."/"άσχημη πόλη όμορφα καίγεται" και διάφορα άλλα.
Εγώ δεν έχω λευτά και δεν ζώ συναρπαστικά (σε σχέση με άλλους) αλλά μπορώ να σας εγκυηθώ με απόλυτη βεβαιότητα πως κάθε μέρα βρίσκω κάτι και με κάνει χαρούμενη.
Σήμερα μου είπε καλημέρα κάποιος με ένα ψηλό ποδήλατο! Δεν έχει σημασία το ποδήλατο (απλά ήταν το εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας μου, και μου άρεσε κι αυτό αρκεί) μια καλημέρα μπορέι να μου φτιάξει το κέφι.. Μετά κοιτάω γύρω μου, κοιτάω την άσχημη πόλη και σκέφτομαι πως μέσα σ αυτήν την ασχήμια έχω ερωετευτεί παράφορα, έχω γελάσει σε επίπεδο κοιλιακών, έχω μεθύσει, έχω κάνει οκτάρια στους βρώμικους δρόμους, έχω βγάλει φωτογραφίες πάνω απ τους λόφους, τα φώτα της πόλης μου! Μου αρέσει το μέρος που ζώ, τα βράδυα νιώθω τους δρόμους να με καλούν και πέρνω βόλτα τα μπάρ τα γνωστά, ζαλίζομαι με δροσερά ποτά, οδηγώ στους άδειους δρόμους αργά τη νύχτα! Αν έχω κάτι πολύτιμο κάτι που αγαπώ είναι οι όμορφες αναμνήσεις μου σ αυτήν την πόλη!
Αυτές μου δινουν το κουράγιο να ξυπνάω 7 το πρωί μέρα Νοεμβρίου με κρύο και βροχή που έχω αργήσει ήδη μισή ωρα έριξα πάνω μου τον καφέ τα μαλλιά μου έιναι χάλια και έχω κοιμηθεί 4 ώρες. Ναι, φυσικά υπάρχουν μέρες χάλια που δεν μπορώ να ξυπνήσω που είμαι στεναχωρημένη και φοβάμαι και νιώθω μικρή και χαζή κι ασήμαντη ή γενικά γκαντέμω. Υπάρχουν μέρες που θέλω να βάλω τα κλάματα με το που ξυπνάω ή που μισώ όλον τον κόσμο!
Απλά, όσες τέτοιες μέρες κι αν έχω μες τη βδομάδα ή το μηνα μου προτιμώ να σκέφτομαι τις ηλιαχτίδες στα σκοτάδια μου.
Θυμάμαι το καλύτερο τσιγάρο που έχω καπνίσει, πάνω σε μια μεγάλη στριφογυριστή κούνια ενός λουνα πάρκ με ένα όμορφο κορίτσι απο δίπλα, έβλεπα όλη την Αθήνα απο εκεί ψηλά και δεν φόραγα παπούτσια έιχε ζέστη, είχαμε βραχεί σε κάτι νερά, ένιωθα πως ο κόσμος είναι δικός μου.
Θυμάμαι τις συναυλίες που πήγα πρόσφατα τον κόσμο την μουσική την ένταση, τους ανθρώπους που ήταν μαζί μου, το αλκοόλ, ο χορός του αετού.
Θυμάμαι μια μέρα που βρέθηκα σε ένα εξωχικό μιας καλής φίλης και έπινα μπύρα finkbrau πάνω σε μια υπερμεγέθη σαμπρέλα κι ένα κανό καπνίζοντας τσιγάρα με χαρτάκια γλυκόριζας, κι όλα αυτά μεσα στο νερό στη θάλασσα, κρύα και δροσερή. Αυτό ήταν απ τα καλύτερα.
Δεν είναι κάθε περίοδος στη ζωή έτσι. Υπάρχουν μέρες μικρές και άχαρες σαν σπιρτόκουτα, όπως είπα.
Απλά πιστεύω πως είναι επιλογή το να ζείς, είναι μια συνειδητοποίηση της ομορφίας, είναι μια στιγμή που απλά λες: Μου αρέσει! (κι όχι στο φέιςμπουκ)
Αν απλά δεν σου αρέσει τίποτα τότε το να κάθεσαι να παραπονιέσαι είναι άσκοπο! Είτε φύγε απο το μέρος που είσαι είτε βρές πιο όμορφα πράγματα να κανεις!
Οι αναμνήσεις δεν αγοράζονται και δεν χαρίζονται, δημιουργούνται. Πρέπει να προσπαθήσεις για να έχεις όμορφα πράγματα στη ζωή σου. Πρέπει να αφεθείς, πρέπει να ερωτεύεσαι τη μέρα που είσαι ζωντανός, να σε ιντριγγάρει, να ταξιδεύεις, να γυρνάς σαν τη σβούρα, να χαμογελάς και να σκέφτεσαι τα γύρω σου. Μου αρέσει να περπατάω στο δρόμο να ακούω μουσική και να περπατώ χορεύοντας (προφανώς αδιαφορώ για το πόσο αστεία φαίνομαι). Μου αρέσει να τριγυρνάω απο εδώ κι απο εκεί , σε όλη την ΑΘήνα, με διαφορετικούς ανθρώπους κάθε φορά να γεμίζω το κεφάλι μου εικόνες ήχους χαμόγελα και γέλια.
Διάβασα μιa έρευνα στο πανεπιστήμιο που έχει να κάνει με την ευτυχία, και έλεγε, πως στατιστικά όσοι αποιλαβάνουν μικρές συχνές στιγμές ευτυχίας τείνουν ανα είναι συνολικά πιο ευτυχισμένοι απο αυτούς που περνούν αραιές περιόδους ευτυχίας.
Προσπάθησα να το εφαρμόσω αυτό λοιπόν, προσπάθησα να σταματήσω να περιμένω "κάτι να γίνει/κάτι να έρθει/κάτι να αλλάξει" και απλά α΄ρχισα να ενθουσιάζομαι με ότι μπορούσε να με ενφουσιάσει...
Δεν θέλω να πώ πως είμαι ευτιχισμένη πρώτον γιατί απλά κάποιος θα βαρεθεί να διαβαζει στο σημείο αυτό και θα μου πει "ε χέσε μας κοπέλα μου, τράβα λίγο να χαρείς κι άσε μας στη μιζέρια μας".
Παίζει να το πεί ούτως η άλλως κάποιος αυτό.
Απλά θέλω να πω: Εσύ που το διαβάζεις αυτό είτε σε ξέρω είτε όχι, είσαι ένας όμορφος άνθρωπος ίσως να είσαι κι υπέροχος, δεν ξέρω τα πάθη και τους φόβους σου και τις ανασφάλειές σου. Μα ξέρω πως έχεις απ αυτές. Δεν ξέρω πως έιναι η ζωή σου, πόσο σκατά σου φέρθηκε πόσο δύσκολα την περνάς ή τι προβλήματα έχεις ή έχεις περάσει. Ξέρω όμως πως επειδή είσαι εσύ, κι απλά και μόνο γι αυτό, σου αξίζει να είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος, μακάρι να μπορούσα να στο γράψω αυτό έξω απ την πόρτα του σπιτιού σου με ένα σπρέι στο πιο φωτεινό κι έντονο χρώμα! Μακάρι να σου έγραφα "ΧΑΜΟΓΕΛΑ!" και να σου έφτιαχνα τη μέρα.
Θέλω λοιπόν να σου πώ, πως έχεις το δικαίωμα και την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σου να γίνεις ευτυχισμένος, να γίνεσαι ευτυχιμένος κάθε μέρα. Μακάρι να μπορέσεις να κοιτάξεις δίπλα σου και να δεις πέρα απο τα άσχηα και στενάχωρα πράγματα, τους νεκρούς, τουα απώντες, αυτούς που αδιαφορούν κι αυτούς που πλήγώνουν, τα λευτα, το γκρίζο, την μιζέρια. Μακάρι ο ήλιος να λάμπει και για σένα κάθε μέρα και να μπορείς να το βλέπεις. Μακάρι όταν πέφτεις για ύπνο να σκέφτεσαι "Its a wonderful world".
Μακάρι οι αναμνήσεις σου να είναι ο πολυτιμότερος θησαυρός σου.

irzzy

Τα ξωτικά.

Long time seeing each other isn't it? Αφού είδα λοιπόν εσένα σαν μικρό ξωτικό μες τη μέθη, μες τη ζάλη... Σε ένα βράδυ ζεστό, σε ένα μέρος φωτεινό, με καπνό.
Κάθε βράδυ στη σκέψη μου είσαι. Σε κάθε ξενύχτι. Κι όταν πάνω απ' τις κεραίες βλέπω τον ήλιο να βγαίνει, οδηγώντας να κοιμηθώ στον ήλιο, ανεβάζω μια ταχύτητα, να τρέξω μήπως σε βρώ. Μια αφιέρωση.
Βλέπω τον άσπρο τοίχο και θέλω να γράψω πάνω. Θέλω να πώ: "Μη με κοιτάς στα μάτια, χάνομαι!"
Κι ας έχω τα μάτια σου να δώ καιρό, πάντα τα βλέπω όταν κλείνω τα δικά μου.
Θέλω να γίνω μια αράχνη μικρή, και πίσω απ το κρεβάτι σου να κρυφτώ. Να σε βλέπω να κοιμάσαι, να βλέπω τα μικρά ξωτικά που κρύβεις στα σεντόνια σου, να βλέπω το δέρμα τους που φωτίζει, να βλέπω τα μαλλιά τους, να μπλέκονται στο πρόσωπο και τα δάχτυλά τους. Να βλέπω τα πόδια τους στη μέση σου αγκαλιασμένα. Κι όταν φεύγουν και μόνος σου μένεις να κοιτάς ψηλά σαν να βλέπεις αστέρια θέλω να σου ψυθιρίσω κάτι που δεν θα ακούσεις, μα ίσως νιώσεις.
Θέλω να κάτσω στον ήλιο και να με ψήσει, να φύγουν οι πληγές. Θέλω να κάτσω στον ήλιο απ όταν βγεί μέχρι όταν φύγει για να πώ πως κάτι ζήσαμε.
Κι όσο ζεσταίνομαι, θέλω να μπαίνω στο νερό και να θυμάμαι για πάντα πως είναι να ξαναζείς.
Θέλω να βγώ, να πετάξω, ένα βράδυ πάνω απ τις πολυκατοικίες και να μαζέψω τα φωτάκια πάνω απ την πόλη. Να βλέπεις μόνο το φεγγάρι που τόσο σ αρέσει. Να μας φέρει κοντά το σκοτάδι.
Θέλω να πάρω όλου του κόσμου τα χαρτιά και να σου γράψω πόσο σε σκέφτομαι, να σου πώ για τα χρώματα, να σου πώ για τον αέρα, γιατί φυσάει και ποιός είναι.
Σαν μικρό ξωτικό... Όπως εσύ να χορέψω έναν έξαλλο λαμπρό χορό και να πετάξω.
Βαρέθηκα περπατώντας να βλέπω το πεζοδρόμιο. Θέλω να πάρουμε όλοι μπογιά και να βάψουμε όλα τα πεζοδρόμια, να τα ζωγραφίσουμε να φτιάξουμε πάνω ιστορίες και τραγούδια και φωτογραφίες και να γράψει πάνω ένας Βαγγέλης "Μαρία σ'αγαπώ!" και κάθε μέρα η Μαρία να το βλέπει και να γελάει.
Θέλω να ρίξω χρυσόψαρα στα συντριβάνια και κρύψω σημειώματα σε όλη την πόλη: "Καλημέρα δεν σε ξέρω, αλλα είσαι πανέμορφος και σ'ευχαριστώ για όλα!".
Κι όλα αυτά για να βλέπεις μια ωραία πόλη.
Θέλω να γίνω κι εγώ ξωτικό και να κάνω τις μέρες σου λίγο πιο όμορφες.
Και θα πάω και στις στάσεις των λεωφορίων  και σε κάθε πλαστικό θα γράφω στίχους απο τα όμορφα τραγούδια για να υπάρχει μουσική παντού και να θυμάσαι τα τραγούδια που χορεύαμε αγκαλιά.
Και τα ποιήματα θα σου διαβάζω και τα βιβλία κι όσες ιστορίες θέλεις, να ταξιδεύει ο νούς σου μακρυά. Και τα καράβια θα βρώ να σου φέρω να κυνηγάς τη θάλασσα, να ταξιδεύεις. Θα σου φέρνω κάθε μέρα ένα μπουκέτο χαμόγελα, να χαμογελάς κι εσύ. Κι όταν στεναχωριέσαι θα διώχνω όλα τα σύννεφα να δείς τον ήλιο να χαρείς.
Κι αν ποτέ σε βρώ δεν θα πώ κουβέντα, θα σε πάρω απλά απ το χέρι και θα σε πάω να δείς την ομορφία για να θυμάσαι οτι την είδαμε μαζί. Κι όταν θέλεις να φύγεις μακρυά και πάλι θα σε αφήσω και θα είμαι πάντα εκεί κοντά μήπως με αφήσεις και πάλι μικρό ξωτικό να σε ακουμπήσω.
Κι αν ακόμα ο κόσμος σου φαίνεται κακός κι άθλιος θα προσπαθήσω να φτιάξω κι έναν καινούργιο εκεί στην Ανδρομέδα. Με έναν κήπο στην ταράτσα να μυρίζεις τις μηλιές και τις γαρδένιες.
Στάσου μια στιγμή Ξωτικό. Πάρε λίγο απ τον κόσμο που μπορώ να φτιάξω.

Τουρλουμπούκι

Λένε, πως ο ευτυχισμένος είναι εκείνος που δεν νοσταλγεί. Άρα μάλλον, εγώ δεν είμαι ο ευτυχισμένος.

Ανέκαθεν, αναπολούσα, νοσταλγούσα, θυμόμουν.

Αυτό είναι σχετικά κακό, γιατί δεν πρέπει να ζούμε στο παρελθόν.. Φαντάζομαι πως δεν είναι και το μόνο κακό πράγμα που κάνω, όμως.

Σήμερα ξύπνησα, και για κάποιον λόγο θυμήθηκα τα τιτάνια πρωινά που έτρωγα μικρότερη.

Θυμάμαι την καφετέρια "Ζυγός" στην Παλαιόχωρα της Ν. Κρήτης που παραθερίζω, και βλέπω καθαρά μπροστά μου, τα αυγά με μπέικον, τα τεράστια τοστ, τις μαρμελάδες, το μέλι, το ψωμί. Τον καφέ που έπαιρνε ο Ρέλλυ και το τσάι της μαμάς. Τους φυσικούς χυμούς πορτοκάλι.

Ακόμα πιστεύω πως το μεσημεριανό και το βραδινό είναι ωραία. Αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το να πας για πρωινό. Φυσικά το πρωινό είναι τόσο ωραίο γιατί στην Ελλάδα έστω κανείς δεν το κάνει συχνά. Κάπου είχα ακούσει πως το πρωινό του Έλληνα είναι φραπές και τσιγάρο. Δεν είναι και ψέμα. Συν ότι, όλοι δουλεύουν νωρίς ή έχουν σχολείο ή πρέπει να πάνε κάπου γρήγορα. Οπότε ξυπνάνε, πίνουν έναν καφέ στα γρήγορα, ντύνονται και τρώνε κάτι πρόχειρο. Κι εγώ το κάνω. Απολαμβάνω όμως όσο τίποτα, να πάω να φάω έξω πρωινό, να κάτσω με την ησυχία μου 1 ώρα, να πιώ τον καφέ μου, να φάω, να διαβάσω την εφημερίδα μου. Σκέφτομαι τι θέλω να κάνω, και το σκέφτομαι σαν να έχει ήδη συμβεί στα παλιά. Ακόμα και τα σχέδια για το μέλλον, έχουν μια νοσταλγία. Ίσως αυτό σημαίνει πως είμαι ρομαντικός άνθρωπος, ίσως και να σημαίνει πως θα 'μαι πάντα λυπημένη. Μόνο στα μεθυσμένα βράδια ξεχνιέμαι, αυτά που κάποια στιγμή πρέπει να καταγράψω. Μα πώς; Πώς να εξηγήσω την έξαψη...;

Σήμερα, θα μπώ στο γνωστό πλοίο για Κρήτη, 9 ώρες στη γραμμή. Την τελευταία φορά που το πήρα ήμουν ερωτευμένη με τον δικό μου, καθόμουν στο κατάστρωμα, είχε ζέστη γιατί ήταν καλοκαίρι, διάβαζα ένα βιβλίο που λεγόταν "Ξενοδοχείο Ίρις" της Yoko Ogawa (κάπως έτσι...) και κάπνιζα, ώρες πολλές, τρώγοντας κεράσια απο ένα μικρό χαρτονένιο κουτάκι. Μετά κοιμήθηκα στον υπνόσακό μου σε μια γωνιά. Εκείνη η φορά στην Κρήτη είχε κάτι απο Μανόλια, μου είχε δώσει η γιαγιά μου ένα κλαδί με άνθος πάνω. Μύριζε υπέροχα, ήταν νωχελικά, ζεστά... Τώρα, θα πάρω το ίδιο πλοίο, μα θα κάτσω μέσα γιατι το κρύο τη νύχτα είναι δυνατό. Παραμένω ερωτευμένη, με τον ίδιο άνθρωπο,χωρίς να είμαστε πια μαζί, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Θα διαβάζω το "Σιντάρτα" του Χέρμαν Έσσε, και θα βγαίνω έξω να καπνίσω, στο κατάστρωμα, ίσως πίνοντας μια μπύρα, ακούγοντας μουσική. Το μόνο που μυρίζει Μανόλια, είναι ένα γαλάκτωμα σώματος που χρησιμοποιώ. Εκείνη τη φορά πήγαινα με το κεφάλι μου άδειο, ήμουν σαν λευκό χαρτί, έτοιμη να γράψει κάποιος πάνω μου, χωρίς αναμνήσεις. Ήμουν ξαναγεννημένη. Τώρα, ούτε ένα χρόνο μετά, έχω γεμίσει αυτό το λευκό χαρτί, είναι γεμάτο μελανιές, πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι, μα δεν μπορώ να ξεχάσω. Και όσες φορές κι αν πώ τον πόνο μου, ποτέ δεν περνάει. Το καλοκαίρι, πήγαινα στο νησί, ξέροντας, όντας σε μια κατάσταση που με ευχαριστούσε. Τώρα πάω ψάχνοντας: να ξεφύγω απο τα προβλήματα-ξέροντας, πως θα με ακολουθήσουν όπου κι αν πάω, ψάχνοντας a bit of fooliness, ψάχνοντας την παγωμένη απριλιάτικη θάλασσα, γέλια, κι άλλα μεθυσμένα βράδια, κι άλλα σπασμένα πρωινά. Ελπίζω τουλάχιστον να πάρω μια μέρα το πρωινό μου έξω, και να μαζέψω κοχύλια να τα βάλω στο βάζο μου.

Στο μεταξύ, σκέφτομαι πως επικρατεί μαι γενική σύγχυση, πως πρέπει να κάνω ένα σωρό πράγματα και σε αντίθεση εγώ αράζω, όλη μέρα, και απλά σκέφτομαι τα δικά μου ή δεν κάνω τίποτα. Είναι λες και ένα πέπλο Numbness έχει πέσει πάνω μου και δεν μπορώ να σκεφτώ, να ενεργήσω. Δεν με ενοχλεί ιδιέταιρα, αλλά χθές που οδηγούσα να πάω για κάτι δουλειές, δεν ήμουν πολύ "εκεί" και φοβόμουν οτι σε κάποιο ατύχημα δεν θα μπορώ να αντιδράσω.

Αυτό είναι νομίζω το σύμπτωμα όποιου ζεί στις αναμνήσεις του είναι μονίμως κάπου αλλού, κάπου χαμένος και θυμάται τελευταία στιγμή πως ζεί στο παρόν.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να το σκεφτώ άλλο.

Πρέπει να φύγω απο εδώ. Τώρα!

irzzy

sunkiss'd

Καμιά φορά, ξυπνάω νωρίς.

Συνήθως, ξυπνάω νωρίς αν έχω να πάω στη σχολή ή σε κάποια δουλειά, παίρνω το πρωινό μου στο κρεβάτι μου (δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα τα πόδια μου) και πάντα αργοπορημένη ντύνομαι γρήγορα και φεύγω. Σήμερα όμως, πετάχτηκα πάνω, ο ύπνος μου ήταν ενοχικός, τυραννιόμουν από σκέψεις, για το αν έκανα το σωστό, αν ήμουν δειλή, αν άφησα θεόσταλτες ευκαιρίες.

Ξύπνησα, και κατέβηκα στην αγαπημένη κουζίνα όπου βρήκα την Μητέρα μου και τον αδερφό μου να τρώνε τις γνωστές τιτάνιες ποσότητες πρωινού. Φύγαν τώρα. Είμαι μόνη μου, με τον μισοπιωμένο καφέ. Την πρωινή μου ηρεμία διαταράσσει ένα καταραμένο κομπρεσέρ που για ανεξήγητους λόγους βαράει απο τα χθές. Το κομπρεσέρ αυτό με έκανε να επανεκτιμήσω (όχι πως δεν ήταν ήδη εκτιμημένη) την Ησυχία και την Ηρεμία, που μόνο αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί (άντε και κάνα νυσταγμένο απομεσήμερο) βρίσκω στο σπίτι αυτό.

Πως είναι δυνατόν να αναζητούμε ηρεμία σε μια πόλη τόσο ηχηρή τόσο θορυβώδη και θυμωμένη; Πως είναι δυνατόν να μην έχει όλος ο κόσμος πονοκέφαλο; Πως είναι δυνατόν να ξεκινάς τη μέρα σου με τόση ένταση; Σταματώ να γκρινιάζω και να γίνομαι τόσο "εγώ".

Οι μέρες αυτές οι προεόρτιες, έχουν μια χαζοχαρουμενία.

Θυμάμαι από όταν ήμουν μικρή, πως πάντα το Πάσχα στην Κρήτη ήταν μεγάλο event.

Κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει υπάρχουν -δεν υπάρχουν λεφτά.

Θυμάμαι να 'μαι μικρή και να με στέλνει η Γιαγιά μου στον επιτάφιο και φυσικά εγώ πήγαινα. Αν και δεν πιστεύω πια στην Ορθοδοξία, δεν μπορώ να πώ πως το μετάνιωσα ποτέ που με βάζαν σε όλες αυτές τις τελετές. Η αλήθεια είναι πως είναι τρομερό να τα βλέπεις αυτά. Μια ενορία, 200 ατόμων να κουβαλάνε ένα στολισμένο κρεβάτι με έναν ξύλινο νεκρό.

Θυμάμαι να μαι ανεβασμένη με την ξαδέλφη μου στον "εξώστη" της εκκλησίας. Θυμάμαι το μελισσένιο κερί να λιώνει στα χέρια μου κι εγώ να το κάνω διάφορα σχήματα, θυμάμαι πως μύριζαν τα χέρια μου μετά... Θυμάμαι τους ψαλμούς, καμιά φορά στο άσχετο μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι. "...Ω γλυκή μου έαρ, γλυκύτατο μου τέκνο...". Ταυτόχρονα θυμάμαι μια κυρία αν πετάει απο τον εξώστη που καθόμασταν Ροδόνερο κι άλλες γυναίκες λουλόυδια. Αυτό με το ροδόνερο μου 'χε κάνει εντύπωση. Μια φορά που ήμουν στο Σουπερμάρκετ με την μαμά μου, είδα ροδόνερο σε ένα ράφι και της λέω "Άπαπα ροδόνερο τι το θέλουν, μόνο για τους επιτάφιους...". Η μαμά μου απάντησε πως είμαι χαζή και πως δεν το χρησιμοποιούν μόνο εκεί, μου είπε πως η ίδια, έβαζε ανθόνερο στη φρουτοσαλάτα(!).

Και να ΄ταν μόνο ο επιτάφιος; Έχω άπειρες μνήμες από το Πάσχα στην Κρήτη. Βάρβαρα σουβλίσματα, πολύ κακό για το τίποτα. Πλέον είμαι χορτοφάγος , δεν τρώω κρέας παρά μόνο κοτόπουλο μια φορά τη βδομάδα για τον σίδηρο και τα λοιπά. Έτσι σκέφτομαι την Πασχαλινή φρενίτιδα διαφορετικά πλέον. Για να πώ όμως την αλήθεια μικρή όλο αυτό μου άρεσε και έτρωγα λαίμαργα αρνιά κοκορέτσια και όλα τα συναφή.

Ο μόνος λόγος που το Πάσχα με χαροποιεί σαν γιορτή, είναι πως σηματοδοτεί την λήξη του χειμώνα. Τέρμα πιά οι βροχές. Τέρμα πια, το να μη με πιάνει ύπνος από το κρύο, πάνε τα παλτά και τα 40 ρούχα για αν βγείς έξω. Το πιο σημαντικό όμως, είναι πως τώρα έχει και θα έχει ήλιο σχεδόν κάθε μέρα. Σε 2 μήνες, ο ήλιος θα καίει το δέρμα μου και θα τυφλώνει τα μάτια μου. Δεν θα μπορώ να λιάζομαι με τις ώρες γιατί θα καίγομαι, θα ονειρέυομαι την θάλασσα όπως πάντα αλλα θα μπορώ να πάω και να την αγγίξω να κολυμπήσω. Θα μπορώ να πάω στην θάλασσα το βράδυ, κι αν κοιτάξω τον ουρανό, θα έχει αστέρια, όπως κάθε καλοκαίρι. Αν ακούσω προσεκτικά, θα ακούσω τους γρύλους, και τους τζίτζικες... Θα ακούσω τις καλαμιές να κουνιούνται απο τον ελαφρύ αέρα της νύχτας..

Θα αρχίσω να κοιμάμαι με όλο και λιγότερα ρούχα, δεν θα κοιμάμαι καλά όπως πάντα το καλοκαίρι. Έτσι όπως πάντα, θα πίνω παγωμένο Southern Comfort με τον πατριό μου πριν κοιμηθούμε, στη βεράντα με 10 γάτες για παρέα να μας κοιτάνε, να βαριούνται- άλλη μια καλοκαιρινή νύχτα.

Θα βρέχουμε με το λάστιχο τα μάρμαρα για να δροσίσει η αυλή.. Θα έχω 3 παράθυρα ανοιχτά στο φρεσκοβαμμένο δωμάτιο. Η πολυθρόνα μου είναι ήδη βγαλμένη στην βεράντα, όταν καλοκαιριάσει κι άλλο, και το βράδυ δεν έχει ψύχρα, δύσκολα θα μετακινηθώ απο εκεί. Ψέματα λέω. Το καλοκαίρι δεν γίνεται να μη μετακινούμαι. Νωχελικά μεν, αλλά δεν γίνεται! Έχω τόση ενέργεια! Η πόλη μου φαίνεται να λαμπιρίζει. Ο αέρας μυρίζει υπέροχα, σαν ώριμο φρούτο... Το τσάι είναι παγωμένο, τα πάντα καινούρια, τα αυτοκίνητα αράζουν στον Λυκαβητό, τον Υμητό, την Πεντέλη και τα ζευγαράκια ερωτεύονται, φιλιούνται, αγγίζονται αχόρταγα, όπως έκανα κι εγώ το περασμένο καλοκαίρι. Το θέρος, δίνει αυτήν την αίσθηση, πως ζείς πραγματικά, πως είσαι νέος και δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς, πως υπάρχει χρόνος να χαλάσεις, πως μπορείς να κάτσεις λίγο παραπάνω να σκεφτείς να ξεκουραστείς να ηρεμίσεις.

Το καλοκαίρι με κάνει να σκέφτομαι το σώμα, το δικό μου και τον άλλων. Η σάρκα που εκτίθεται με βάζει σε σκέψεις. Βλέπω όμορφες φλέβες να πετάνε σε μακρυά και λεπτά χέρια. Βλέπω απαλά πόδια. Βλέπω το σβέρκο και την πλάτη της κοπέλας που σήκωσε πάνω τα μαλλιά της απ τη ζέστη, μια μικρή σταγονίτσα υδρώτα να τρέχει στο δέρμα της. Βλέπω τον παροξυσμό με τις δίαιτες για τις παραλίες. Προβλέπω τον γνωστό καυγά μου στην παρέα, για να αποφύγουμε σιχαμερές οργανωμένες και δεί, πανάκριβες παραλίες και να πάμε πιο μακρυά, στο πιο καθαρά, στα πιο αγνά. Φανταζομαι, τις "ηλιοθεραπίες" που το ιστορικό μας με καρκινώματα, δεν μου επιτρέπει να κάνω, ωστόσο, πάντα κλέβω μια - δυο ώρες στον ήλιο... Ίσα ίσα να γίνει το γαλακτερό χρώμα, έναγλυκό χρυσαφί.

Θυμάμαι που μετά το καλοκαίρι στην Νότια Κρήτη (όπως πάντα) γύρισα στην Αθήνα, και τα μαλλιά μου είχαν ξανθίνει απο τον ήλιο, είχα περιέργως μαυρίσει και ήμουν υγιής, γιατί το καλοκαίρι μου δίνει ζωή. Και θυμάμαι κι εκείνο το φιλί και την αγκαλιά της επιστροφής μου, και που είχε πει εκείνος, είσαι σαν ήλιος. Αυτό μου κάνει το καλοκαίρι, μου δίνει τον ήλιο, την ενέργεια, το φώς, το πάτημα για να φύγει ότι πέρασε...

Ο χειμώνας που πέρασε ήταν ο χειρότερος στα χρονικά. Πολύ βαρύς, πολλές βροχές, χιόνια,καμιά ελπίδα και φώς στις καρδιές των ανθρώπων. Όλοι φοβούνται το αύριο τρομοκρατημένοι απο τον Χειμώνα αυτόν.

Κι εμένα, αυτός ο χειμώνας μου πήρε πολλά. Την ηρεμία και την αξιοπρέπεια μου. Ανθρώπους που δεν ήθελα αν χάσω ποτέ. Την όρεξη για ζωή και καινούρια πράγματα. Όταν νυχτώνει αυτούς τους χειμώνες,φοβάμαι. Η καρδιά μου σαν να στενεύει. Οι ελπίδες μου και οι δυνάμεις μου ρουφώνται απο ένα σκοτάδι και μια παγωνιά.

Τώρα πιά, όταν ξυπνώ και βλέπω ήλιο να λάμπει πάνω στις Μανταρινιές, είμαι μια στάλα πιο δυνατή. Όσο τα βράδυα αργει κι άλλο να νυχτώσει, τόσο κι εγώ φοβάμαι λιγότερο. Ονειρεύομαι το μπαλκόνι μου, τα μαλλιά μου βρεγμένα ακόμα μες την πετσέτα, κι όλον τον κόσμο καθισμένο κοντά κοντά, η ζέστη μας φέρνει όλους πιο κοντά. Σκέφτομαι τον απαλό αέρα και τα γέλια, τη σιγουριά την ηρεμία, τους γρύλους.

Το καλοκαίρι, είναι η μόνη ελπίδα,να κερδίσω πάλι ότι ο χειμώνας πήρε μακρυά. Το αλάτι ίσως απολυμάνει τις πληγές, ο ήλιος ίσως τις ψήσει. Στο τέλος μπορεί να 'χει μείνει μόνο κάποιο μικρό σημάδι να θυμίζει πως κάποτε κάτι έγινε. Ελπίζω και προσεύχομαι αυτό που θα συμβεί, να πάρει μακρυά τα λάθη, τα δάκρυα το κρύο, την απογοήτευση όλων, και κυριώς την δική μου.

Σκέφτομαι τους Αγαπημένους, λουσμένους σε ένα φώς, και εύχομαι τα βράδυα πριν κοιμηθώ, να είναι καλά και να ναι δυνατοι, να χουν υπομονή. Λέει ο Σιντάρτα, πως έχει τρείς αρετές: Να κάνει υπομονή, να νηστεύει και να σκέφτεται.

Αυτά εύχομαι κι εγώ να μπορούμε να κάνουμε.

Να έχω υπομονή για να έρχονται τα πράγματα, όταν πρέπει να έρθουν όπως πρέπει να έρθουν, σπρωγμένα απο δυνάμεις του πεπρωμένου, κι όχι του εγωισμού.

Να έχω την ικανότητα να νηστεύω, ώστε να μη με πειράζει, αν δεν έχω να φάω.

Και τέλος, να μπορώ να σκέφτομαι, πρίν πράξω, πρίν μιλήσω, πριν κάνω λάθος και να το γλιτώσω. Να μπορώ να μη πληγώνω και πληγώνομαι, απο γρήγορες αποφάσεις.

Περιμένετε τον ήλιο, όλα θα φτιάξουν.

Και καλό Πάσχα με ελληνικό τουρλουμπούκι και τζέρτζελο.

Υ.Γ.: Το βιβλίο "Σιντάρτα" του Χέρμαν Έσσε, το προτείνω ανεπιφύλακτα, ειδικά σε όποιον αναρωτιέται πως σκατά θα βρεί τον δρόμο του, πως θα αντιμετωπίζει τη ζωή και τα πράγματα. Καλοδιάβαστο.

irzzy

Περιμένοντας.

Βάφω το δωματιάκι μου ένα ωραίο ανοιχτό μεντί, πολύ υγιές χρώμα κατα τη γνώμη μου.

Κουράστηκα κάποια στιγμή να βάφω όπως είναι λογικό, αλλά μη θέλοντας να καθίσω στο σαλόνι μας που δεν με εμπνέει ιδιαίτερα, έκατσα στο φρεσκοβαμμένο δωμάτιο με ανοιχτά τα παράθυρα, την γνωστή ζεστή κουβέρτα με τα αστέρια πάνω και το λάπτοπ στα πόδια μου. Έφτιαξα και μια λουίζα όπως πάντα μετά το μεσημεριανό.

Είναι ξεχωριστή στιγμή, έξω βρέχει αργά, σταθερά. Μυρίζει η βροχή με ανοιχτά τα παράθυρα. Έχω αυτήν την γλυκειά νύστα που σε πιάνει μετά απο ένα ωραίο φαγητό μια μέρα που κουράστηκες πολύ.

Ξύπνησα, και παραδόξως κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Τις τελευταίες μέρες λόγω ηθικής κατάπτωσης, βρίσκομαι μονίμως μεταξύ βοτάνων. Και αυστηρά βοτάνων. Αγόρασα απο το Elixir φυτική βαλεριάνα για να μπορώ να κοιμάμαι και κυρίως να μπορώ να κοιμάμαι χωρίς όνειρα.

Βλέπω τα χειρότερα όνειρα, βλέπω πράγματα που θέλω να ξεχάσω, να ξαναζούν λαμπερά και δυνατά κάτω απ τα κλειστά μάτια μου, ζώ μέσα σε μία παραίσθηση η οποία με τυραννά όλη μέρα μετά: "Έγινε όντως ; Το είδα στον ύπνο μου μήπως; Μήπως ο ύπνος είναι η αληθινή ζωή κι αυτό που ζώ τώρα ένα ψέμα;"

Όταν αποφάσισα οτι παράγινε η κατάσταση, πήρα τα μεγάλα μέσα λοιπόν. Βαλεριάννα για τον ύπνο, και το σπάνιο camu camu για τον ξύπνιο. Το c.c. είναι σε σκόνη το αραιώνω σε 2 πορτοκάλια πρίν το πρωινό, και ειλικρινά είναι ότι καλύτερο γιατί δαμάζει τους χειρότερους εκνευρισμούς και φόβους. Και ναι, πράγματι, ξαφνικά ένοιωσα δυνατή και έτοιμη για όλα. Ένοιωσα εκείνη την παλιά δύναμη που μπορούσα να κυνηγήσω πράγματα να κατακτήσω, να καταστρώσω σχέδια, να μη φοβάμαι! Έτσι με τα βοτανάκια μου όπως τα λέω, είμαι πάνω και είμαι κάτω, δεν είμαι πια άνω κάτω! Ρίμα για χρήμα. Όχι βέβαια πως σε οποιαδήποτε περίπτωση αυτά διορθώνουν τα αδιόρθωτα...

Απλά είναι το placebo.

Ξυπνώντας σήμερα, μετά απο μεγάλες περιπέτειες χθές βράδυ στον Νέο Κόσμο (να πάτε οπωσδήποτε για Κρουασάν γεμιστό και Πίτσα Καπριτσιόζα στο Ciao επί της Συγγρού δίπλα στο Αλκατράζ) και αφού κοιμήθηκα σαν πουλάκι οπως είπα (χωρίς Βαλεριάννα κι όλας!) είδα τον κακό καιρό και αποθαρύνθηκα λίγο. Δεν έχω άδικο, η κακή μέρα απ το πρωί φαίνεται.

Αφού πήρα c.c. βγήκα για τρέξιμο, για το πολυ 20 λεπτά, καθώς ετοιμαζόταν να βρέξει και είχε κρύο σαν να ήταν Ιανουάριος. Πάνω κάτω την οδό Πανδώρας και πάλι σπίτι... Γυρνώντας, συνέχισα να βάφω το δωμάτιο που ξεκίνησα απο χθές. και Όπως προείπα είμαι τώρα στο σημείο που απλά κάθομαι και θέλω να συνεχίσω.

Ένα κακό που συνέβει σήμερα είναι το οτι ήθελα να πάω σε μια συναυλία που παίζουν κάτι φίλοι, αλλα κλασικά τρέχω εγώ για όλους και κανείς για μένα. Έμεινα λοιπόν ξεκρέμαστη και έξαλλη γιατί εγώ πάντα είμαι μέσα σε φάσεις που κάποιος χρειάζεται παρέα για να κάνει κάτι πάντα έχω τα λεφτά και τον χρόνο και πηγαίνω απο δώ κι απο εκεί. Αλλά κλασσικά, οι άνθρωποι είναι εγωιστές και βολεύονται στο να γίνεται το δικό τους και ποτέ δεν είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι.

Έτσι απο τη χτεσινή σιγουριά που ένοιωθα, είμαι σήμερα με την βροχή με το κρύο και τους βαμμένους μου τοίχους μόνη και χάλια να σκέφτομαι υποσχέσεις... Να σκέφτομαι το γνωστό "Θα τα πούμε" και το οτι δεν τα είπαμε ποτέ τελικα. Να σκέφτομαι αθετημένες υποσχέσεις...

Χτές, ήμουν σίγουρη πως θα τα καταφέρω και θα κερδίσω, πως είναι στο χέρι μου και πως είμαι δυνατή και τα ρέστα.

Σήμερα νιώθω μικρή κι αδύναμη.

Περιμένω κάποιον να γυρίσει, κι ελπίζω να μην αργήσει γιατί όσο αργεί χάνουμε κι οι δυό.

Η ζωή σήμερα όπως είπα στην Μ.Λ. προσπαθεί να με φτάσει στα όρια μου, να βγώ εκτός ορίων, αλλά δεν πρόκειται. ο μεγαλύτερος αγώνας μου δίνει κανείς είναι με τον εαυτό του όχι με την ζωή που απλά θέλει να με εκνευρίσει.

Θεωρώ πως είμαι αρκετά έξυπνη και ήρεμη για να το αντιμετωπίσω. Σύν οτι είναι μια καλή άσκηση: Θα χρειαστώ τρομερή υπομονή για το ερχόμενο διάστημα και τρομερή ψυχραιμία, άρα μάλλον καλύτερα να αρχίσω να προπονούμαι, η ψυχραιμία δεν είναι το ατού μου.

Το χειρότερο με τον ελαφρύ εκνευρισμό είναι ο κλασσικός υποβόσκων πονοκέφαλος... Είναι σαν να μου κεντάει το κεφάλι και απλά να περιμένει μέχρι να είναι έτοιμος να το κάνει κομμάτια.

Το μόνο που θέλω: Να σηκωθώ να φύγω να κατέβω στο νησί. Όχι οτι δεν θα σκέφτομαι αυτά που σκέφτομαι στο νησί αλλά έστω θα "ξεφύγω" θα πατήσω ντιλίτ σε διάφορα και διάφορους και θα μπώ ξανά ανάμεσα σ αυτό το συναίσθημα του ταξιδιού που με καλεί.

Ίσως το ταξίδι με γλιτώσει και δεν πώ τελικά όλα αυτά που θέλω να πώ απο εδώ κι απο εκεί.

Το να κρατάω το στόμα μου κλειστό όταν κάτι με ενοχλεί είναι σχεδόν αδύνατο...

Εύχομαι να βρώ την υπομονή να το κάνω, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και ο χρόνος απαιτεί υπομονή και προσήλωση στον στόχο.

Σε μια τέτοια βροχερή μέρα, δεν μπορώ να τραγουδίσω "Ανοιξιάτικη Βροχούλα" γιατί με τέτοιο κρύο δεν νιώθω να είναι άνοιξη και η βροχή τελικά πάει για καταιγίδα κι όχι για βροχούλα. Θυμάμαι εκείνον που μου έλεγε, Μάρτης-γδάρτης... Και κάτι για το οτι ο καιρός είναι καλός και αυτό είναι καλό και τα λοιπά, μετά δεν θυμάμαι μας παρέσυρε η χορός κι η μουσική. Με γδέρνει εμένα ο Μάρτης...

Απελπισμένη, εύχομαι καλή εβδομάδα, σε όποιον τύχει να διαβάσει τη λύπη μου και στον εαυτό μου που κάπου κρύφτηκε σήμερα. Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα.

Η' έστω, ελπίζω...

irzzy

Υ.Γ: Η σημερινή ανάρτηση δεν μου άρεσε, είναι ασαφής και χαμένη, αποσυντονισμένη, όπως είμαι κι εγώ σήμερα. Καταραμένες σκοτεινές Κυριακές...

Μπαχάρ

Σιγά σιγά το ιστιολόγιο αυτό πέρνει έναν τόνο καθημερινότερο και προσωπικότερο. Απο τη στιγμή που μονολογώ εδώ πέρα και πρόκειται μάλλον για ένα mind diary κι όχι για ένα ενεργό ιστιολόγιο που συμμετέχουν και σχολιάζουν διάφοροι, δεν με πειράζει.

Τα πάντα ξεκινάν με ένα δεδομένο. Κάθε μέρα λοιπόν ξεκινά με κάποια δεδομένα. Τελευταία οι μέρες μου ξεκινούν με το δεδομένο "Γαμώ τη ζωή μου". Έχει πέσει μπόλικη δυστυχία εδώ που τα λέμε, αρα μάλλον όχι κι άδικα υπάρχουν αυτά τα δεδομένα. Βλέπω στον ύπνο μου κάθε βράδυ τον άνθρωπο που πασχίζω να ξεχάσω, προφανώς λοιπόν στην πραγματικότητα δεν θέλω να τον ξεχάσω αλλά η προσπάθεια μετράει. Δεδομένου λοιπόν πώς προσπαθώ επι ματαίω να ξεχάσω, περνάω μέρες περίεργες αποσυντονισμένες, μεταξύ μνήμης και λήθης...

"Σε έναν ανεμοστρόβυλο μνήμης και λήθης..." (Ζ.Ζ.)

_και μια που θυμήθηκα αυτό, μου ήρθε στο μυαλό και η φράση του Μπαλζάκ που νομίζω εκφράζει τέτοιες κατασάσεις:

"Η ελπίδα είναι η μνήμη της επιθυμίας."

Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι τυραννούνται απο την μνήμη. Πόσοι προσπαθούν να θυμηθούν και πόσοι να ξεχάσουν και σχεδόν πάντα κανείς τους δεν το καταφέρνει. Η μνήμη, νομίζω, είναι ένα αυτόνομο πλάσμα, με δική του βούληση. Δεν αφήνεται στα θέλω σου. Ίσως να προσπαθεί να σε κάνει πιο δυνατό βέβαια... Αλλά άλλες φορές πιό αδύναμο.

Η γιαγιά μου, πάσχει απο ελαφρυά μορφή Ανίας, φοβάμαι πως σε λίγα χρόνια τα γαλάζια της μάτια θα είναι κενά. Πως θα με κοιτά και δεν θα με θυμάται. Είναι απ τους μεγαλύτερους φόβους μου αυτό.

Μετα, σκέφτομαι πως Αυτός, που θέλω να με θυμάται, μάλλον με έχει ήδη ξεχάσει, ενώ εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να τον σκεφτομαι.

Σήμερα το πρωί σε μια στιγμη διαύγειας έλεγα σε μια φίλη που ψιλο-συμπάσχουμε, "Ξέρεις , Αναστασία, τα φαντάσματα που μας κυνηγούν εμφανίζονται μόνο στα σκοτάδια μας μόνο στις πιο σκοτεινές στιγμές απόγνωσης και κατήφυας. Όταν ανάψεις το φώς, ή όταν ξημερώσει δεν υπάρχει τίποτα. Άρα τα φαντάσματα μας κυνηγούν μόνο όταν τους δώσουμε το χώρο και τις συνθήκες να το κάνουν..." Της ευχήθηκα, να ανάψει μια τεράστια φωτιά μες την ψυχή της, να φωτίσει τα πάντα και να φύγουν τα φαντάσματα, να κάψει ό,τι την καίει.

Βέβαια απο μια τέτοια φωτία μπορείς να καείς κι εσύ. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να κάψεις τα πάντα, να μην έχεις τίποτα να χάσεις.

Τις Πέμπτες (χθές) συνήθως κοιμάμαι στον καλύτερο μου φίλο που μένει σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, μακρυά απ την δική μου, οπότε δεν προλαβαίνω συνήθως τα τελευταία τραίνα και κοιμάμαι εκεί.

Το σκηνικό των εγκλημάτων μας περιλαμβάνει μια σειρά απο συζητήσεις περι πάντων μπροστά στη μικρή σόμπα, μαγειρέματα στο φουρνάκι που έχει, αργή γαλαζωπή μέθη τα παρελκόμενα γέλια, ταινίες βιβλία... Τελικά αποκοιμόμαστε στο μονό κρεβάτι και αν κάποιος μας κοίταγε θα έλεγε "ερωτευμένοι". Δεν είμαστε, μα καμία φορά το πρωί που ξυπνάω πάντα νωρίς μας βρίσκω κάπως αγκαλιασμένους. Η τρυφερότυτα είναι σπάνιο πράγμα, και η αλήθεια είναι πως όπου τη βρείς καλό έιναι να την κρατάς.

Σήμερα το πρωί ξυπνήσαμε, και πήγαμε την καθιερωμένη πρωινή μηχανόβια βόλτα, μέχρι στου Ψυρρή όπου πάντα καθόμαστε στον Φούρνο του Ψυρρή στην Αγίων Αναργύρων για καφέ και πρωινό. Μετά συνήθως έγω πάω στο γραφείο της θείας μου εκεί δίπλα όπου κάνω διάφορες δουλειές, μεταξύ αυτών, περνάω εφοριακές αποδείξεις, αδειάζω το μονίμως γεμάτο τασάκι της θείας και το καθαρίζω με λεμόνι, σηκώνω κάνα τηλέφωνο και πετάγομαι για καμιά δουλειά εδώ κοντά.

Σήμερα με τον αγαπημένο, κάναμε μια παράκαμψη πρίν τη δουλειά, πήγαμε στην Ευριπίδου (όποιος δεν έχει πάει πρέπει να την επισκευτεί άμεσα, καθάρα για πολιτισμικούς λόγους!) γιατί ήθελε να αγοράσει μπαχαρικά. Τον πήγα στο καλύτερο μαγαζί, το προτείνω στον καθένα, το Elixir. Είναι μαγαζί απο άλλη εποχή, σχεδόν μυστικιστικό, μέσα καίν λιβάνια και θα δείς περίεργα πρόσωπα. Έχει βότανα για κάθε πρόβλημα, μυρωδικά σπάνια, δυναμωτικά, μπλέ αλάτι απ το Ιράν και ρόζ απ τα Ιμαλάϊα, σαπούνια απο κατράμι, μύλους τσέπης για μυρωδικά, μαντεμένιες κινέζικες τσαγέρες κι αποξηραμένα δεμάτια.

Κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα, με πιάνει μια νοσταλγία, ένα αίσθημα απο κάποιο πράγμα, κάποιο μυστικό που μου διαφεύγει κάτι που πρέπει να μάθω να ψάξω κάτι νέο να γευτώ. Μια τάση να βρω αυτόν τον κρυμμένο θησαυρό μές τα ξύλινα ράφια...

Μια κυρία κάθεται στη είσοδο και σε βοηθάει να βρείς τι χρειάζεσαι. Ειναι απο εκείνους τους ανθρώπους που φαίνεται πως ξέρουν... Ξέρουν μυστικά που δεν έχεις φανταστείς. 'Εδωσε στον Γουίλυ, μια σκόνη για τόνωση την Suma Root απο το Περού. Δυστυχώς δεν είχα λευτά. Ονειρευόμασταν όμως με τον Γουίλ, μία αποθηκούλα γεμάτη με όλα τα βότανα που μπορεί κάποιος να βρεί, σίγουρα είναι κάτι που θα επιχειρήσω στο άμεσο μέλλον.

Είναι υπέροχο το πόσα πράγματα έχει η φύση για τον άνθρωπο και γελοίο το πως αυτός τα αρνείται. Το να αρνήσαι τα δώρα της φύσης και τα μυστικά της είναι σαν να αρνέισαι το σώμα αυτό που σε κουβαλάει και σε ζεί.

Τώρα είμαι στη δουλεία, με ένα σωρό σκέψεις στο κεφάλι μου που προσπαθώ να βάλω σε τάξη, είναι αδύνατον φυσικά. Σκέφτομαι ακριβως τωρα, εκείνο το νοσταλγικό τραγουδάκι που λέει, "Tonight the streets are ours..." και νιώθω κάπως έτσι, νίωθω πως μπορεί να μην μπορώ να αγγίξω τα θέλω μου να μη μπορώ να έχω Αυτόν που λείπει, αλλά έχω αυτήν την περίεργη αίσθηση των δρόμων να με τραβούν... Της νύχτας να με νανουρίζει. Οι αισθήσεις μου είναι τσιτωμένες. Κάθομαι στον δεύτερο όροφο του παλιού κτιρίου κι απο κάτω ήταν άτι τυποι που κάνανε σκέιτ (εγώ τους είχα περάσει για πρεζόνια...) έχω ανοιχτά τα παράθυρα κι ακούω την κίνηση έξω. Είναι νωχελικά, σχεδόν σαν καλοκαίρι.

Την Τετάρτη ίσως κατέβω Κρήτη να δώ τους παππούδες μου στα Χανιά και έναν φίλο-αρκούδα στο Ρέθυμνο. Αν είναι καλός ο καιρός. Νιώθω ήδη, αυτήν την γνωστή μυρωδιά μανώλιας που γεμίζει την Κρήτη να με καλεί. Ίσως τελικά το νησί πάρει μακρυά τα δάκρυα και τις ψυχώσεις, τις μνήμες τις πικρές...

Κλείνω με έναν στίχο απο τον Θανάση Παπακωνσταντίνου απο το τραγούδι Τρία Ρουμπαγιάτ, απο τα πιο ερωτικά τραγούδια, απο εκείνα που κάνουν την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα, που κουβαλούν κι αυτά μνήμες πικρόγλυκες... Κι άλλες αλμυρές σαν την ζωή.

Αφιερωμένο στα μεθυσμένα βράδυα που κάποτε θα διηγηθώ, και σε έναν σερβιτόρο τον Αντώνη που μου έβαλε να ακούσω το αγαπημένο αυτό τραγούδι μια νύχτα φτιαγμένη απο κρασί.

"Μια κούπα απο τις στάχτες μου να φτιάξετε συντρόφοι, σαν θα γεμίζει απο κρασί, μπορεί να ξαναζήσω..."

irzzy

¨Μέρες που έμοιαζαν με κάρβουνο"

Χτές το βράδυ χωρίς να πολυ-ξέρω γιατί κοίταξα την εικόνα της Παναγίας που μου είχε δώσει η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή και χωρίς να το συνειδητοποιήσω και κυρίως χωρίς να το πιστεύω, σταυροκοπήθηκα και μου φάνηκε πάρα πολύ περίεργο.

Η αλήθεια είναι πως όταν τα πράγματα πάνε σκατά οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανάγκη "τα θεία" για να αντισταθμίσουν τους φόβους τους, να κρυφτούν σε μια σιγουριά που δεν θα βασίζεται πια σε επιλογές τους, καθώς όλες οι προηγούμενες που πήραν τους έφεραν εδώ.

Σκέφτομαι λοιπόν καθώς τρώω το πρωινό μου σήμερα το πρωί:

Τι έκανα που με οδήγησε εδώ, που έφτασα στο άσχημο αυτό σημείο του να μου πάνε όλα στραβά και να μην έχω κουράγιο να ζήσω;

Στην πραγματικότητα νομίζω πως δεν θέλω να σκεφτώ την απάντηση.Φέρθηκα χαζά και ανώριμα, επέμενα σε πράγματα που ήξερα εξ αρχής πως κακό θα μου κάνουν. Εξακολουθώ να αρνούμαι το μέλλον και να μένω σε ένα επίπονο παρόν μιας σχεδόν εμμονικής μορφής.

Σκέφτομαι το "λάθος μου" (τον άνθρωπο εκείνο που έγινε το λάθος μου και μου στέρησε την αυτοπεποιθηση μου και την πίστη στον εαυτό μου) και εμφανίζεται αυτο το ανάμικτο συναίσθημα που εμφανίζεται συνήθως όταν υπάρχει αβεβαιότητα.

Απ τη μια νιώθω μίσος, απέχθεια, αηδία καθώς είμαι σκληρός ανθρωπος και δεν συγχωρώ το να μου φέρεται κάποιος με τέτοιο εξευτελιστικό τρόπο.

Απ την άλλη όμως, ήταν το "λάθος" τόσο καιρό στην ζωή μου που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο χέρι να με αγγίζει κανένα άλλο στόμα να με φιλά και καμία αγκαλιά να κρύβομαι τα βράδυα. Καπάκι σ αυτές τις σκέψεις, έρχεται εκείνη η υπόσχεση του οτι το Λάθος, θα είναι πάντα εκεί για αν μπορώ να κρύβομαι στην αγκαλιά και τα λοιπά. Και ξαφνικά δεν είναι. Συνηθισμένο να παραβαίνουν τους όρκους οι άνθρωποι αλλά δεν ήμουν συνηθισμένη.

Ξαφνικά το πιο αγαπημένο μου άτομο στον κόσμο δεν θέλει να με ξαναδεί και εγώ νιώθω μικρή ανύπαρκτη αδύναμη να συνεχίσω, απίθανο να ξανα αγαπήσω και γενικότερα τον θέλω πίσω ενώ ξέρω οτι είναι ότι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί εφόσον όταν κάποιος σου φέρεται μια φορά άσχημα θα σου ξαναφερθεί και το έχει αποδείξει το συγκεκριμένο Λάθος αυτό.

Το χειρότερο είναι πως όσο κι αν θέλω να προχωρήσω και να ζήσω κι όλα αυτά τα ανθρωπιστικά, ένα κομμάτι μέσα μου μένει δεμένο στο παρελθόν και δεν μπορώ να συνεχίσω τελικά ούτε να το αντιμετωπίσω με ελαφρά τη καρδία.

Και μετά είναι κι αυτές οι αναμνήσεις που τις βρίσκω παντού, και το κάθε τι μου θυμίζει απο κάτι και στεναχωρίεμαι περίπου 20 φορές το λεπτό! Είναι γελοίο αυτό το πράγμα!

Σαν να μη μου έφτανε η στεναχώρια μου απο την εγκατάλειψη και την κοροιδία του ξαφνικά ακυρώνονται οι Πασχαλινές μου διακοπές και θα αναγκαστώ να αναμιχθώ σε μοναχικά και δει εκνευριστικά οικογενειακά εξοχικά με όλο το σόι που σημαίνει για εμένα πως επί δυό βδομάδες θα απαρνηθώ τις αγαπημένες μου συνήθειες και θα είμαι αναγκασμένη να είμαι γλυκειά και εύθυμη ενώ απλά θέλω την ησυχία μου ή έστω να κάνω κανονικές διακοπές με παρέα και όλα τα ευτράπελα που συνοδεύονται.

Τα 20 είναι η χειρότερη ηλικία για οικογενειακές μαζώξεις πραγματικά.

Το μόνο πράγμα που με ενθουσιάζει είναι τα 4 κιλλά πλαστικό χρώμα σε ανοιχτό μεντί που αγόρασα χθές για να βάψω το δωμάτιο μου! Μαζί με σπάτουλα για να ξύσω τα απομεινάρια blu tack από τους τοίχους, στόκο για να καλύψω τα σημάδια απο τα καρφιά και γυαλόχαρτο για να το τρίψω μετά. Ευτυχώς που θα έχω τον καλύτερο άνθρωπο να με βοηθήσει στα μερεμέτια μου τυχαίνει να είναι κι ο καλύτερος φίλος συνεπώς το βάψιμο θα πάρει διασκεδαστικότατες προοπτικές, καιρός άλλωστε να σπαταλίσω λίγο απο το Βισσάντο μου που περιμένει καρτερικά να καταποθεί.

Η δημιουργικότητα και οι σωματική εργασία ειναι απ τα λίγα πράγματα που βοηθούν σε βαλτώδεις καταστάσεις, και εξ ου, θα αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω (οι ιδέες με κυνηγούν συνεχώς αυτές τι μέρες... το κάρβουνο και οι νερομπογιές χορεύουν σε έξαλα σχέδια μες το κεφάλι μου ξανα!) και να ασχολούμαι με τον ξεχασμένο μου πυρογράφο ο οποίος κάνει θάυματα και μυρίζει τέλεια.

Όπως έχω διαβάσει, έχω ασπαστεί και υπενθυμίζω επανειλημένα στον εαυτό μου, αποτυχία δεν είναι να πέφτεις αλλα να μη ξανασηκώνεσαι.

Όσο δυσκολο κι αν μου είναι να τον ξεπεράσω κι όσο κι αν θέλω να τα ξεναβρούμε (κι αν ελπίζω...) πρέπει να αποδεχτώ ότι δεν είναι πια στο χέρι μου και μάλλον δεν θα ξανάρθει αρα καιρός να γυρίσω στη ζωή μου στο πρίν. Φοβάμαι όσο ποτέ να το κάνω καθώς δεν μπορώ να πώ οτι μου άρεσε, αλλα καταλαβαίνω πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Εύχομαι το μυαλό να έιχε έναν διακόπτη και να έσβηνε με κάποιον τρόπο, αλλα δεν έχει δυστυχώς οι άνθρωποι είμαστε έρμαια του μυαλού μας.

Εύχομαι ακόμα να μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να βλέπω όλα τα περίεργα όνειρα που βλέπω που όλα έχουν να κάνουν με το γνωστό πρόσωπο και τεράστια χταπόδια που τον πνίγουν.

Ξυπνάω κάθε πρωί γδυμένη και κουλουροασμένη σαν σίγμα τελικό. Ιδρωμένη και κουρασμένη. Οχι κι ο καλύτερος τρόπος να ξεκινάς τη μέρα σου.

Ελπίζω σε μέρες χρωματιστές και σε ένα καθαρό μυαλό.

Τέλειωσα με το πρωινό μου οπότε δικαιολογίες τέλος, πάω σχολή.

Δεδομένου οτι έχω να βγώ δυο μέρες απο το σπίτι και κάθομαι όλη μέρα με τις μπιτζάμες βλέποντας βλακείες στην τηλεόραση και τρώγοντας σαβούρες, μάλλον είναι μεγάλο βημα.

Οπότε, ένα μεγάλο βήμα... με έναν φόβο κρυμμένο κι ένα μικρό χααμόγελο.

Καλημέρα.

Burning Inside

Ορίστε, συμβαίνει πάλι. Παλι κάτι συμβαίνει, δεν μπορώ να καταλάβω τί. Κάτι πάει στραβά.

Μερίκές φορές, συμβαίνει. Σε όλους συμβαίνει. Δεν είναι κάτι που το καταλαβαίνεις. Δεν έχει πως ή γιατί, απλά μετά απο ένα σημείο συνειδητοποιείς πως κάτι πάει στραβά.

Κοιτώντας γύρω, άκρη δεν βγάζεις. Είναι κάποια μικρή ιδέα κάποιο, κάτι που δεν θα πρεπε να είναι έτσι. Δεν ξέρεις φυσικά πως ακριβώς θα πρεπει να είναι. Ναι, λες, όλα πάνε καλύτερα. Ολα γίνονται κανονικά σιγα σιγά. Και μετά πάλι τα ίδια. Πάλι υστερίες, πάλι πλακώνεις πίτσες και σοκολάτες απο τα νεύρα, πάλι θελεις απλα να πέσεις να κοιμηθείς ή να στείλεις οργισμένα μηνύματα και να αρχίσεις καυγά εκεί όπου δεν σε παίρνει.

Τι λείπει λοιπόν; Πάθος. Ναι σίγουρα λείπει αυτό. Σου φαίνεται πως είναι μονίμως απών.

Μια ψύχρα... Δεν μιλάει... Δεν ξέρω... Δεν μπορώ να ακολουθήσω τον ειρμό σου πια...

Απ τη μια, πιστεύω πως όλα είναι μια ιδέα, βαθειά κρυμμένη μέσα μου. Πως δεν συμβαίνει πραγματικά, πως παραλογίζομαι και τα ρέστα. Τι είναι αυτό όμως που κάνει την πραγματικότητα να απέχει τόσο απο την φαντασία; Το "είναι" από το "θέλω"...

Είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι, στα όνειρα και στις ιδέες μας. Οι ιδέες γίνονται τα λόγια μας, τα λόγια μας πράξεις, οι πράξεις συνήθειες, και οι συνήθειες ο χαρακτήρας. Είμαστε λοιπόν καταβάθως, όλοι μας, οι χειρότερες σκέψεις μας.

Είμαστε οι εμμονές μας. Είμαστε οι αδύναμες στιγμές, αυτά τα μικροπράγματα που μισούμε.. Κρυμμένα μέσα μας. Εγκλωβισμένα...

Το χειρότερο, δεν μπορώ να ξεφύγω. Πάντα θα είμαι εδώ, σαν να μου λένε. Είμαι κρατούμενη των ιδεών, των εμμονών. Περιμένω απλά να ξαναχτυπίσουν. Πιο δυνατα αυτήν την φορά... Μέχρι κάτι να σπάσει. Να σπάσω κι εγώ... και κομμάτιαγίναμε πάλι, και το ρίχνω στα κρασιά και ο πόνος δεν φεύγει. Δεν φέυγει οσο είναι ακόμα, μέσα στο κεφάλι μου, οι χειρότεροι φόβοι μου.

Insecurity, is the worst thing a woman can have, and men seem not to understand this.

Είναι να νιώθεις ένα σκουπίδι κάθε φορά που ξυπνάς το πρωί, να μισείς το σώμα και τα μαλλιά σου. Να φοβάσαι τη ζυγαριά και τον καθρέπτη σου... Είναι ένα παιχνίδι συνεχές, μεταξύ του τι πρέπει να είμαι και του τι μπορώ να είμαι. Είναι μια φρίκη.

Είναι σαν μικρά πράσινα πλάσματα με δόντια κοφτερά και νύχια και φτερά, κρυμμένα μέσα στο στομάχι και στο μυαλό μου... που τα καταστρέφουν όλα.

Αν είχα μια ευχή θα ήταν να μπορούσα να είμαι ΟΚ, να μην είχα συνεχώς να ψάχνομαι. Να μην είχα συνεχώς να λέω, μα τιγίνεται τι δεν πάει καλά πάλι γιατί δεν μιλάει γιατί τετοια ψυχρότητα. Θέλω να φύγουν όλα.. θέλω να φύγει απο μέσα μου η αμφιβολία, θέλω να μην είμαι πια αιχμάλωτη στα λάθη των εμμονών.

feet that stink

sometimes Im just so far GONE. I'm thinking again and again and again. I'm thinking most of this rusty day. Im thinking about the colour of my hair. Im'm thinking how I wish short hair looked good on me so I could dye them another colour each month. But, they dont. So I'm stuck in long curly brown-red hair which is rather standard for greece. Its not I mind being in the Standarts but I would really like to look "out-of-the-row" for one day. I'd like to wake up and be abnormal, wear clothes I dont usually do, dye my har blue or maybe green.. Have a HUGE MASSIVE tattoo in all of my back, ride a motorbike, drink all day long and party and dance and everything. I'd probably regret it, since I'm a rather calm person and I dont like taking it to edge, but just for once it would be fun. I'm thinking... I got the examination period coming up and Im so not in the mood to stay in and study. Nah, I AM in the mood to stay in (to cuddle, to watch movies to waste my time just surfing on the net or baking croisants with myrtle jam) BUT not to study for the Uni. Exams.

I'm thinking about my best friend(s). I'm thinking about those persons that beside the fact they make me feel special, THEY ARE truly special, I really enjoy being around them. They make me think of things I never worried about before. They share their dreams with me, and Im wandering in these. They make me dream myself, dream of things I never dreamed before. They make me think of freedom, freedom of mind... freedom of countries...freedom of choise.

Im thinking about the many great things I've shared with them. Great food, and great wine and some great movies and endless conversation, and rides by car or motorbikes, and exchanging advices about life and love, or even exchanging recipies.

I'm thinking about TIME and how It ALWAYS hunt me down. How hours seem like minutes and then minutes seem to be hours... How when Im reading a book or when I'm being with my beloved one, I dont even realise how fast time passes, and on the otherside how I'm having a lesson at the Uni and I'm watching my watch... and I'm counting the seconds.. And the time passes SO SLOWLY I CANT STAND IT!

I'm thinking of leaving. How I'm excited and I'm longing so much to discover new places new countries, new people,a new life.. and then how Im absofuckinglutely TERRIFIED of going out there.

About jealousy.. I'm thinking that I'm always less important to someone else. I'm always put on the back side of each one's mind. I'm rarely remembered. I read the other day this quote "You will be remembered for your goodnes" so, I'm guessing I'm not good at all, as it seems.

I think that winter sucks, I'm missing summer. I'm missing the sun. Winter, rain, cold all these shit, make me sad. I'm thinking that I've been thinking of all of these melancholic things because of the winter. So, I conclude saying that winter STINKS like stinky feet. And I'm only hoping, as it started raining out there, that Summer will be here, soon.

from top to bottm pictures:

1)Zyranna Zateli, inspiring greek writter.

2)Maggie Gylenhaal (or as in the movie Anna Pascal) from the movie Wierder than Wierd

3&4 models with really colourfoul hair. Obviously.

Ένα βαρετό ποίημα μιας βαρετής ώρας.

Μερικές φορές,

φοβάμαι

πως θα πεθάνω από τούτη την πλήξη

Στον ύπνο μου ονειρεύομαι,

μια ζωή αλλιώτικη

μια ζωή πιό ξένη

Μα όταν τάχα ξυπνώ στο ίδιο

βαρετό μαξιλάρι

θυμάμαι πως πρέπει να αρχίσω

πάλι

την ίδια βαρετή κρεπάλη

Και κάποια βράδυα

που ίσως και να ξεφεύγω

το χρόνο ατόφιο κλέβω

κάποιου άλλου, πιο ζωντανού και ξένου.

Μήπως κάποιο ρολόι να 'χω καταπιεί

που χρόνο μου τρώει και ζωή;

Γράφω έναν στίχο βαρετό για βαρετό σκοπό

λοιπόν, ξύπνησα νυσταγμένη

και (τι περίεργο!) γδυμένη

κι έκατσα στο φώς αυτό για να σκεφτώ

γιατί λές βαριέμαι τόσο εδώ

κι έβαλα μέσα τον αέρα βορινό

μήπως μια ιστορία θέλει να του πω

μα με βαριέται όσο βαριέμαι τώρα εγώ

που τελικά με πάγωσε κι έφυγε απ'εδώ

Κι έτσι τελικά δεν έχω

τίποτα

μόνο την πλήξη μου

αγαπώ

εύκολα

στα χέρια μας

οι στιγμές παιδεύουν

κι εμένα κι αυτήν

σαν κόμποι σε λεπτή κλωστή.

Σπάστε τα ρολόγια.

Βλέπω κάτι ταινίες στις οποίες ο χρόνος φαίνεται να μην υπάρχει. Δεν ακούω τικ-τακ, δεν βλέπω ρολόγια,δεν καταλαβαίνεις αν είναι πρωί ή βράδυ. Οι ήρωες απλά κάθονται.Κοιτάνε στο κενό ή γράφουν ή διαβάζουν, ποιός ξέρει; Σκεφτόμουν λοιπόν, πως μπορεί να έχει κάποιος όλα τα λευτά στο κόσμο, μια έπαυλη στο φεγγάρι, γνωριμίες και δεν ξέρω κι εγώ τι. Αυτό που δεν έχει κανείς όμως, και δεν αγοράζεται, είναι ο χρόνος. Όταν είσαι στο σχολείο είσαι μικρός, είσαι υποχρεωμένος στους γονείς σου, στο σχολείο σου κλπ κλπ,δεν έχεις την ελευθερία, πόσο μάλλον τον "ελεύθερο χρόνο". Μια που το ανέφερα, τι ηλιθιότητα είναι ο όρος αυτός! Δηλαδή τον υπόλοι χρόνο είναι παραδεδεγμένο πως θα 'σαι σε μια κατάσταση φυλάκισης; Και γιατί στο διάολο εσύ πρέπει να το αποδεχτείς;
Σκέφτομαι κάθε βράσυ πρίν κοιμηθώ (μα κάθε βράδυ;) πως ούτε σήμερα έκανα ότι ήθελα... Περιμένεις να πάς στο Πανεπιστήμιο, για ναέχεις υποτίθεται τον χρόνο να κάνεις όσα δεν έκανες στο λύκειο, πηγαίνεις τελικά, και βρίσκεσαι με ένα σωρό ευθύνες που ουδέποτε ζήτησες, ουδέποτε θέλησες και μονίμως θέλεις να αποφύγεις. Πήγαινε στο μάθημα, πρόλαβε το μετρό, βγάλε το τάδε χαρτί, διάβασε, πάρε δίπλωμα, μεγάλωσε! Μα δεν υποτίθεται οτι μεγάλωσα για να μπορώ σοφά να διαχειριστώ τη ζωή ΜΟΥ; και να λοιπόν, πάλι τη διαχειρίζεται κάποιος, μόνο που τώρα δεν έχει το όνομα κηδεμόνας, αλλά ένα πιό αόριστο "ευθύνες".
Τελευταία έχω πήξει. Έχω πολλά στο μυαλό μου, κι ο χρόνος πάντα με πιέζει, ή όταν θέλει να παίξει μαζί μου, δεν περνά με τίποτα.. Γκρίνιαζα λοιπόν σε αγαπημένο φίλο, "Ω... δεν αντέχω άλλο, έχω πηξει & δεν περνάω καλά..." Πραγματι, δεν κάνω τίποτα που να με κάνει να νιώθω ζωντανή. Μάλλον, δεν κάνω τίποτα. Ίσως δώ κάποια ταινία, διαβάσω κάποιο βιβλίο... Αλλά σπάνια θα πάω κάπου συναρπαστικά... κάπου"breathtaking". Κοινώς, αποτυγχάνω στην συλλογή εμπειριών. Κάθε μέρα λέω : "αχ και να 'χα πιο πολύ χρόνο..." Είμαι ξαφνικά τόσο θυμωμένη μαζί μου!!!
Ο εν λόγω φίλος, βρίσκεται στην άκρα αντίθετη κατάσταση. Ελαφρώς παλαβός, αλλά ο μόνος άνθρωπος που μπορώ να πω, πως κάνει ότι θέλει. Κι αν όχι ο,τι θέλει, ζεί συναρπαστικά, διαφορετικά. Μου είπε "Τα προβληματά σου μου φαίνονται Λυκειακά, δηλαδή τί; Μεγάλο κορίτσι είσαι τώρα! τι δεν μπορείς να βγείς δηλαδή;;;" Και αρχισα τα "ω κι η σχολή...;" και το ένα και τ'άλλο. Και μου είπε: "Τι; δεν έχεις δικαίωμα να αράξεις; Πρέπει συνέχεια να τρέχεις; Αφού δεν θές να τρέξεις, τι τρέχεις;". Ω Γουίλι... Πως τα καταφέρνεις πάντα...; Τελικά, μάλλον άλλαξε η ευχή μου για το νέον έτος. Οχι οτι θυμάμαι τι ευχύθηκα αρχικα... Αλλά αν μπορώ να ευχυθώ ένα πραγμα, αυτό θα ήταν να έχω ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ για να εχω ΧΡΟΝΟ. Να είμαι ελεύθερη για να μπορώ να έχω προσωπική κατανομή στο χρόνο, να μπορώ να ζήσω.
Κάποιος που το διαβάζει αυτό, ίσως πει: " Πόσο pathetic γκόμενα; Δεν βγαίνει , δεν κάνει δεν δείχνει, όλο γκρίνια...". Οχι οτι θα χε άδικο,αλλά ξέρω μπόλικο κόσμο, που ενώ θα μπορούσε να είναι "εκεί που θέλει να είναι...", δεν είναι. Γιατί απλά έχει κάτι άλλο που πρέπει να κάνει. Γιατί μάλλον, η ελευθερία στον χρόνο, είναι κάτι ψυχολογικό. Κάτι που αποφασίζεις. Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς τίμημα: ένας θάνατος, μια χαμένη ευκαιρία, λιγότερα λευτά.. κλπ κλπ. Το ζήτημα έγκειται, αν είναι κανείς έτοιμος να κάνει αυτή την θυσία. Δεν είμαι σίγουρη τι θυσιάζει ο καθένας, ίσως την αποδοχή, ίσως την καριέρα... ποιός ξέρει.
Μακάρι να βρώ... την δύναμη να θυσιάσω, όσα πρέπει να θυσιάσω, για να μπορώ να χω φτερά να πετάξω, να χω χρόνο να ονειρευτώ. Να έχω χρόνο να γελάσω, κι όχι έναν μπαμπούλα "Πρέπει& Άγχος". Αυτό εύχομαι και για όλους. Να είναι εσωτερικά ελεύθεροι, να αποδεχτούν αυτή τη θυσια, να την κάνουν, και να καταλήξουν να ζούν ελεύθερα... αν αυτό ψάχνουν κι αυτοί φυσικά. Αυτά. Με κυνηγάει ο χρόνος και το άγχος τώρα. Και φυσικά πρέπει να τρέξω. Αργεί ο καιρός που θα κολυμπάω σε αστέρια...