Η αλήθεια είναι πως όταν τα πράγματα πάνε σκατά οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανάγκη "τα θεία" για να αντισταθμίσουν τους φόβους τους, να κρυφτούν σε μια σιγουριά που δεν θα βασίζεται πια σε επιλογές τους, καθώς όλες οι προηγούμενες που πήραν τους έφεραν εδώ.
Σκέφτομαι λοιπόν καθώς τρώω το πρωινό μου σήμερα το πρωί:
Τι έκανα που με οδήγησε εδώ, που έφτασα στο άσχημο αυτό σημείο του να μου πάνε όλα στραβά και να μην έχω κουράγιο να ζήσω;
Στην πραγματικότητα νομίζω πως δεν θέλω να σκεφτώ την απάντηση.Φέρθηκα χαζά και ανώριμα, επέμενα σε πράγματα που ήξερα εξ αρχής πως κακό θα μου κάνουν. Εξακολουθώ να αρνούμαι το μέλλον και να μένω σε ένα επίπονο παρόν μιας σχεδόν εμμονικής μορφής.
Σκέφτομαι το "λάθος μου" (τον άνθρωπο εκείνο που έγινε το λάθος μου και μου στέρησε την αυτοπεποιθηση μου και την πίστη στον εαυτό μου) και εμφανίζεται αυτο το ανάμικτο συναίσθημα που εμφανίζεται συνήθως όταν υπάρχει αβεβαιότητα.
Απ τη μια νιώθω μίσος, απέχθεια, αηδία καθώς είμαι σκληρός ανθρωπος και δεν συγχωρώ το να μου φέρεται κάποιος με τέτοιο εξευτελιστικό τρόπο.
Απ την άλλη όμως, ήταν το "λάθος" τόσο καιρό στην ζωή μου που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο χέρι να με αγγίζει κανένα άλλο στόμα να με φιλά και καμία αγκαλιά να κρύβομαι τα βράδυα. Καπάκι σ αυτές τις σκέψεις, έρχεται εκείνη η υπόσχεση του οτι το Λάθος, θα είναι πάντα εκεί για αν μπορώ να κρύβομαι στην αγκαλιά και τα λοιπά. Και ξαφνικά δεν είναι. Συνηθισμένο να παραβαίνουν τους όρκους οι άνθρωποι αλλά δεν ήμουν συνηθισμένη.
Ξαφνικά το πιο αγαπημένο μου άτομο στον κόσμο δεν θέλει να με ξαναδεί και εγώ νιώθω μικρή ανύπαρκτη αδύναμη να συνεχίσω, απίθανο να ξανα αγαπήσω και γενικότερα τον θέλω πίσω ενώ ξέρω οτι είναι ότι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί εφόσον όταν κάποιος σου φέρεται μια φορά άσχημα θα σου ξαναφερθεί και το έχει αποδείξει το συγκεκριμένο Λάθος αυτό.
Το χειρότερο είναι πως όσο κι αν θέλω να προχωρήσω και να ζήσω κι όλα αυτά τα ανθρωπιστικά, ένα κομμάτι μέσα μου μένει δεμένο στο παρελθόν και δεν μπορώ να συνεχίσω τελικά ούτε να το αντιμετωπίσω με ελαφρά τη καρδία.
Και μετά είναι κι αυτές οι αναμνήσεις που τις βρίσκω παντού, και το κάθε τι μου θυμίζει απο κάτι και στεναχωρίεμαι περίπου 20 φορές το λεπτό! Είναι γελοίο αυτό το πράγμα!
Σαν να μη μου έφτανε η στεναχώρια μου απο την εγκατάλειψη και την κοροιδία του ξαφνικά ακυρώνονται οι Πασχαλινές μου διακοπές και θα αναγκαστώ να αναμιχθώ σε μοναχικά και δει εκνευριστικά οικογενειακά εξοχικά με όλο το σόι που σημαίνει για εμένα πως επί δυό βδομάδες θα απαρνηθώ τις αγαπημένες μου συνήθειες και θα είμαι αναγκασμένη να είμαι γλυκειά και εύθυμη ενώ απλά θέλω την ησυχία μου ή έστω να κάνω κανονικές διακοπές με παρέα και όλα τα ευτράπελα που συνοδεύονται.
Τα 20 είναι η χειρότερη ηλικία για οικογενειακές μαζώξεις πραγματικά.
Το μόνο πράγμα που με ενθουσιάζει είναι τα 4 κιλλά πλαστικό χρώμα σε ανοιχτό μεντί που αγόρασα χθές για να βάψω το δωμάτιο μου! Μαζί με σπάτουλα για να ξύσω τα απομεινάρια blu tack από τους τοίχους, στόκο για να καλύψω τα σημάδια απο τα καρφιά και γυαλόχαρτο για να το τρίψω μετά. Ευτυχώς που θα έχω τον καλύτερο άνθρωπο να με βοηθήσει στα μερεμέτια μου τυχαίνει να είναι κι ο καλύτερος φίλος συνεπώς το βάψιμο θα πάρει διασκεδαστικότατες προοπτικές, καιρός άλλωστε να σπαταλίσω λίγο απο το Βισσάντο μου που περιμένει καρτερικά να καταποθεί.
Η δημιουργικότητα και οι σωματική εργασία ειναι απ τα λίγα πράγματα που βοηθούν σε βαλτώδεις καταστάσεις, και εξ ου, θα αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω (οι ιδέες με κυνηγούν συνεχώς αυτές τι μέρες... το κάρβουνο και οι νερομπογιές χορεύουν σε έξαλα σχέδια μες το κεφάλι μου ξανα!) και να ασχολούμαι με τον ξεχασμένο μου πυρογράφο ο οποίος κάνει θάυματα και μυρίζει τέλεια.
Όπως έχω διαβάσει, έχω ασπαστεί και υπενθυμίζω επανειλημένα στον εαυτό μου, αποτυχία δεν είναι να πέφτεις αλλα να μη ξανασηκώνεσαι.
Όσο δυσκολο κι αν μου είναι να τον ξεπεράσω κι όσο κι αν θέλω να τα ξεναβρούμε (κι αν ελπίζω...) πρέπει να αποδεχτώ ότι δεν είναι πια στο χέρι μου και μάλλον δεν θα ξανάρθει αρα καιρός να γυρίσω στη ζωή μου στο πρίν. Φοβάμαι όσο ποτέ να το κάνω καθώς δεν μπορώ να πώ οτι μου άρεσε, αλλα καταλαβαίνω πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Εύχομαι το μυαλό να έιχε έναν διακόπτη και να έσβηνε με κάποιον τρόπο, αλλα δεν έχει δυστυχώς οι άνθρωποι είμαστε έρμαια του μυαλού μας.
Εύχομαι ακόμα να μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να βλέπω όλα τα περίεργα όνειρα που βλέπω που όλα έχουν να κάνουν με το γνωστό πρόσωπο και τεράστια χταπόδια που τον πνίγουν.
Ξυπνάω κάθε πρωί γδυμένη και κουλουροασμένη σαν σίγμα τελικό. Ιδρωμένη και κουρασμένη. Οχι κι ο καλύτερος τρόπος να ξεκινάς τη μέρα σου.
Ελπίζω σε μέρες χρωματιστές και σε ένα καθαρό μυαλό.
Τέλειωσα με το πρωινό μου οπότε δικαιολογίες τέλος, πάω σχολή.
Δεδομένου οτι έχω να βγώ δυο μέρες απο το σπίτι και κάθομαι όλη μέρα με τις μπιτζάμες βλέποντας βλακείες στην τηλεόραση και τρώγοντας σαβούρες, μάλλον είναι μεγάλο βημα.
Οπότε, ένα μεγάλο βήμα... με έναν φόβο κρυμμένο κι ένα μικρό χααμόγελο.
Καλημέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου