feet that stink

sometimes Im just so far GONE. I'm thinking again and again and again. I'm thinking most of this rusty day. Im thinking about the colour of my hair. Im'm thinking how I wish short hair looked good on me so I could dye them another colour each month. But, they dont. So I'm stuck in long curly brown-red hair which is rather standard for greece. Its not I mind being in the Standarts but I would really like to look "out-of-the-row" for one day. I'd like to wake up and be abnormal, wear clothes I dont usually do, dye my har blue or maybe green.. Have a HUGE MASSIVE tattoo in all of my back, ride a motorbike, drink all day long and party and dance and everything. I'd probably regret it, since I'm a rather calm person and I dont like taking it to edge, but just for once it would be fun. I'm thinking... I got the examination period coming up and Im so not in the mood to stay in and study. Nah, I AM in the mood to stay in (to cuddle, to watch movies to waste my time just surfing on the net or baking croisants with myrtle jam) BUT not to study for the Uni. Exams.

I'm thinking about my best friend(s). I'm thinking about those persons that beside the fact they make me feel special, THEY ARE truly special, I really enjoy being around them. They make me think of things I never worried about before. They share their dreams with me, and Im wandering in these. They make me dream myself, dream of things I never dreamed before. They make me think of freedom, freedom of mind... freedom of countries...freedom of choise.

Im thinking about the many great things I've shared with them. Great food, and great wine and some great movies and endless conversation, and rides by car or motorbikes, and exchanging advices about life and love, or even exchanging recipies.

I'm thinking about TIME and how It ALWAYS hunt me down. How hours seem like minutes and then minutes seem to be hours... How when Im reading a book or when I'm being with my beloved one, I dont even realise how fast time passes, and on the otherside how I'm having a lesson at the Uni and I'm watching my watch... and I'm counting the seconds.. And the time passes SO SLOWLY I CANT STAND IT!

I'm thinking of leaving. How I'm excited and I'm longing so much to discover new places new countries, new people,a new life.. and then how Im absofuckinglutely TERRIFIED of going out there.

About jealousy.. I'm thinking that I'm always less important to someone else. I'm always put on the back side of each one's mind. I'm rarely remembered. I read the other day this quote "You will be remembered for your goodnes" so, I'm guessing I'm not good at all, as it seems.

I think that winter sucks, I'm missing summer. I'm missing the sun. Winter, rain, cold all these shit, make me sad. I'm thinking that I've been thinking of all of these melancholic things because of the winter. So, I conclude saying that winter STINKS like stinky feet. And I'm only hoping, as it started raining out there, that Summer will be here, soon.

from top to bottm pictures:

1)Zyranna Zateli, inspiring greek writter.

2)Maggie Gylenhaal (or as in the movie Anna Pascal) from the movie Wierder than Wierd

3&4 models with really colourfoul hair. Obviously.

Ένα βαρετό ποίημα μιας βαρετής ώρας.

Μερικές φορές,

φοβάμαι

πως θα πεθάνω από τούτη την πλήξη

Στον ύπνο μου ονειρεύομαι,

μια ζωή αλλιώτικη

μια ζωή πιό ξένη

Μα όταν τάχα ξυπνώ στο ίδιο

βαρετό μαξιλάρι

θυμάμαι πως πρέπει να αρχίσω

πάλι

την ίδια βαρετή κρεπάλη

Και κάποια βράδυα

που ίσως και να ξεφεύγω

το χρόνο ατόφιο κλέβω

κάποιου άλλου, πιο ζωντανού και ξένου.

Μήπως κάποιο ρολόι να 'χω καταπιεί

που χρόνο μου τρώει και ζωή;

Γράφω έναν στίχο βαρετό για βαρετό σκοπό

λοιπόν, ξύπνησα νυσταγμένη

και (τι περίεργο!) γδυμένη

κι έκατσα στο φώς αυτό για να σκεφτώ

γιατί λές βαριέμαι τόσο εδώ

κι έβαλα μέσα τον αέρα βορινό

μήπως μια ιστορία θέλει να του πω

μα με βαριέται όσο βαριέμαι τώρα εγώ

που τελικά με πάγωσε κι έφυγε απ'εδώ

Κι έτσι τελικά δεν έχω

τίποτα

μόνο την πλήξη μου

αγαπώ

εύκολα

στα χέρια μας

οι στιγμές παιδεύουν

κι εμένα κι αυτήν

σαν κόμποι σε λεπτή κλωστή.

Σπάστε τα ρολόγια.

Βλέπω κάτι ταινίες στις οποίες ο χρόνος φαίνεται να μην υπάρχει. Δεν ακούω τικ-τακ, δεν βλέπω ρολόγια,δεν καταλαβαίνεις αν είναι πρωί ή βράδυ. Οι ήρωες απλά κάθονται.Κοιτάνε στο κενό ή γράφουν ή διαβάζουν, ποιός ξέρει; Σκεφτόμουν λοιπόν, πως μπορεί να έχει κάποιος όλα τα λευτά στο κόσμο, μια έπαυλη στο φεγγάρι, γνωριμίες και δεν ξέρω κι εγώ τι. Αυτό που δεν έχει κανείς όμως, και δεν αγοράζεται, είναι ο χρόνος. Όταν είσαι στο σχολείο είσαι μικρός, είσαι υποχρεωμένος στους γονείς σου, στο σχολείο σου κλπ κλπ,δεν έχεις την ελευθερία, πόσο μάλλον τον "ελεύθερο χρόνο". Μια που το ανέφερα, τι ηλιθιότητα είναι ο όρος αυτός! Δηλαδή τον υπόλοι χρόνο είναι παραδεδεγμένο πως θα 'σαι σε μια κατάσταση φυλάκισης; Και γιατί στο διάολο εσύ πρέπει να το αποδεχτείς;
Σκέφτομαι κάθε βράσυ πρίν κοιμηθώ (μα κάθε βράδυ;) πως ούτε σήμερα έκανα ότι ήθελα... Περιμένεις να πάς στο Πανεπιστήμιο, για ναέχεις υποτίθεται τον χρόνο να κάνεις όσα δεν έκανες στο λύκειο, πηγαίνεις τελικά, και βρίσκεσαι με ένα σωρό ευθύνες που ουδέποτε ζήτησες, ουδέποτε θέλησες και μονίμως θέλεις να αποφύγεις. Πήγαινε στο μάθημα, πρόλαβε το μετρό, βγάλε το τάδε χαρτί, διάβασε, πάρε δίπλωμα, μεγάλωσε! Μα δεν υποτίθεται οτι μεγάλωσα για να μπορώ σοφά να διαχειριστώ τη ζωή ΜΟΥ; και να λοιπόν, πάλι τη διαχειρίζεται κάποιος, μόνο που τώρα δεν έχει το όνομα κηδεμόνας, αλλά ένα πιό αόριστο "ευθύνες".
Τελευταία έχω πήξει. Έχω πολλά στο μυαλό μου, κι ο χρόνος πάντα με πιέζει, ή όταν θέλει να παίξει μαζί μου, δεν περνά με τίποτα.. Γκρίνιαζα λοιπόν σε αγαπημένο φίλο, "Ω... δεν αντέχω άλλο, έχω πηξει & δεν περνάω καλά..." Πραγματι, δεν κάνω τίποτα που να με κάνει να νιώθω ζωντανή. Μάλλον, δεν κάνω τίποτα. Ίσως δώ κάποια ταινία, διαβάσω κάποιο βιβλίο... Αλλά σπάνια θα πάω κάπου συναρπαστικά... κάπου"breathtaking". Κοινώς, αποτυγχάνω στην συλλογή εμπειριών. Κάθε μέρα λέω : "αχ και να 'χα πιο πολύ χρόνο..." Είμαι ξαφνικά τόσο θυμωμένη μαζί μου!!!
Ο εν λόγω φίλος, βρίσκεται στην άκρα αντίθετη κατάσταση. Ελαφρώς παλαβός, αλλά ο μόνος άνθρωπος που μπορώ να πω, πως κάνει ότι θέλει. Κι αν όχι ο,τι θέλει, ζεί συναρπαστικά, διαφορετικά. Μου είπε "Τα προβληματά σου μου φαίνονται Λυκειακά, δηλαδή τί; Μεγάλο κορίτσι είσαι τώρα! τι δεν μπορείς να βγείς δηλαδή;;;" Και αρχισα τα "ω κι η σχολή...;" και το ένα και τ'άλλο. Και μου είπε: "Τι; δεν έχεις δικαίωμα να αράξεις; Πρέπει συνέχεια να τρέχεις; Αφού δεν θές να τρέξεις, τι τρέχεις;". Ω Γουίλι... Πως τα καταφέρνεις πάντα...; Τελικά, μάλλον άλλαξε η ευχή μου για το νέον έτος. Οχι οτι θυμάμαι τι ευχύθηκα αρχικα... Αλλά αν μπορώ να ευχυθώ ένα πραγμα, αυτό θα ήταν να έχω ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ για να εχω ΧΡΟΝΟ. Να είμαι ελεύθερη για να μπορώ να έχω προσωπική κατανομή στο χρόνο, να μπορώ να ζήσω.
Κάποιος που το διαβάζει αυτό, ίσως πει: " Πόσο pathetic γκόμενα; Δεν βγαίνει , δεν κάνει δεν δείχνει, όλο γκρίνια...". Οχι οτι θα χε άδικο,αλλά ξέρω μπόλικο κόσμο, που ενώ θα μπορούσε να είναι "εκεί που θέλει να είναι...", δεν είναι. Γιατί απλά έχει κάτι άλλο που πρέπει να κάνει. Γιατί μάλλον, η ελευθερία στον χρόνο, είναι κάτι ψυχολογικό. Κάτι που αποφασίζεις. Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς τίμημα: ένας θάνατος, μια χαμένη ευκαιρία, λιγότερα λευτά.. κλπ κλπ. Το ζήτημα έγκειται, αν είναι κανείς έτοιμος να κάνει αυτή την θυσία. Δεν είμαι σίγουρη τι θυσιάζει ο καθένας, ίσως την αποδοχή, ίσως την καριέρα... ποιός ξέρει.
Μακάρι να βρώ... την δύναμη να θυσιάσω, όσα πρέπει να θυσιάσω, για να μπορώ να χω φτερά να πετάξω, να χω χρόνο να ονειρευτώ. Να έχω χρόνο να γελάσω, κι όχι έναν μπαμπούλα "Πρέπει& Άγχος". Αυτό εύχομαι και για όλους. Να είναι εσωτερικά ελεύθεροι, να αποδεχτούν αυτή τη θυσια, να την κάνουν, και να καταλήξουν να ζούν ελεύθερα... αν αυτό ψάχνουν κι αυτοί φυσικά. Αυτά. Με κυνηγάει ο χρόνος και το άγχος τώρα. Και φυσικά πρέπει να τρέξω. Αργεί ο καιρός που θα κολυμπάω σε αστέρια...