red feeling

Το Μίσος.
Τοσο μισος.. Νιωθω να με κατακλυζει.. Αργα αργα.. Με μολυνει καθε στιγμη και περισσοτερο. Σαν το δηλητηριο ενος φιδιου με πολυ μυτερα ποτισμενα στο δηλητηριο δόντια.. Οταν φτασει στην καρδια μου θα πεθανω. Οταν το Μισος με γεμισει, δυο επιλογες. Ή θα πεθανω ή θα σκοτωσω. Το μισος ειναι βουβο. Ειναι η αντριδραση που δεν εξοτερικευεται. Αντιδραση σε ενα ατομο που με πληγωσε, αντιδραση απεναντι στην κοινωνια, στις καταστασεις, στην χαζομαρα.
Μισος για τα ψεματα.Μισος.. Μισος. οταν με γεμιζει νιωθω τα χερια μου τοσο δυνατα. I'm seein' red. Αν ηθελα, θα μπορουσα να σε κοψω σε χιλιαδες μιρα κομματακια! Θα τα πεταγα ενα ενα αργα σε καποιο τεραστιο σαρκοβωρο ζωο.. Τοσο ομορφο. Πολυ πιο ομορφο απο σενα πια! Μια τεραστια τιγρη ας πουμε. Αγαπη μου, ξερεις, καποτε τα αισθηματα μου για σενα.. Τα καθάρια , ασπιλα αισθηματα μου για σενα, ηταν αισθήματα αγάπης , στοργης.. Αγάπη μου ξερεις.. Καποτε ηθελα να σασε αρπάξω να σε κλείσω μεσα στα μικρά μου χερια και να σε κρυψω να μη σε κλεψει κανείς. Τοσο πολυ μεγαλη ηταν "η αγάπη". Δες! ΔΕΣ! Δες, ανοητε ανθρωπε, την αγαπη να γινεται μισος! Τι ομορφη ενταση. ποσο θελω να σκεφτομαι διαφορετικους τροπους να πονέσεις! Θα ηταν τοσο ευκολο για μενα. Θα μπορουσα να σε κανω ενα σκουπιδι. Να σε δω να σερνεσε στα πατωματα εκληπαρωντας καποιον κατωτερο σου να σε σηκωσει. Θα μπορουσα να το κανω αυτο. Θα μπορουσα να σου προσφερω τετοια δυστυχια που ομοια της δεν γνωρισε κανεις. Ομως δεν θελω να σε δω συστυχισμενο. Γιατι ισως σε λυπηθω.. Οταν σκεφτομαι την καταντια σου λαιω.. Τοσα πολλα δαρυα.. χωνω τα νυχια στο προσωπο μου να μη με ποναει τοσο ο ανθρωπος μεσα μου.. Οχι. Δεν μπορεις να με πονεσεις αλλο.! Δεν πρεπει. Πλεον, εσυ εισαι το πικρο δηλητηριο. Εσυ πρεπει να εισαι τωρα το θυμα. Ωρες ωρες, σκεφτομαι πως ειμαι σε μια παραλια καπου στη θαλασσα, ολο πετρα. Γεματη τεραστιους λευκους βραχους. Κι εχει τοσο ζεστη. Με εχεις δεσει σε αυτον τον βραχο και με χτυπαει ο ηλιος σε ολο μου το σωμα.. Ειναι τοσο ζεστα εδω... Και ο ηλιος με ζαλιζει κι ειναι ομορφα. Και ξαφνικα! Ω! Υπουλη γαληνη! Υπουλη ομορφια! Ξαφνικα καιγομαι! Φλεγομαι! Δεν μπορω να πεσω στο δροσερο νερο! Δεν μπορω να βρω σκια να κρυφτω.. Με εχεις δεσει! Ετσι ειναι η αγαπη σου! Ετσι! Ετσι ειναι η υπαρξη σου! Ετσι μονο.. Μονο με το να αναπνεεις! Με σκοτωνεις σαν τον ομορφο και ζεστο ηλιο-θανατο.. Και δεν ειναι ομορφος θανατος. Γι αυτο πια.. Αγαπη μου, δεν μπορω πια να σε αγαπω. Πλεον θα γινεις ο θανατος μου.. Πρεπει να επιβιωσω. Πρεπει να σε καταστρεψω. Πρεπει να σε σβησω... Αν μεινεις τοτε θα πεσω στο κενο. Αν πεθανεις θα λιωσω απο τον καημο μου. Εγω πιστευα δυστυχως σε κατι. Πιστευα.. Στον ηλιο.. Και με εκαψε. Τωρα δεν ειμαστε πια πολιτισμενοι.
Αφησαμε πίσω το σώμα μας, και τις ελπίδες και το μυαλό.
Εμεινε μόνο η αγριότις! Η αρχαίγονη αγριότις.
Μια σκεψη σαν φωτία, με καιει..
Είδες ; Τα μονο ασιθηματα που είχα ποτε, χανονται σε μια στιγμη. Γινονται κοκκινα. Γινονται φωνικα.
Κλαιω παλι.
Δεν εφταιγα! Αληθεια σας λεω... Ηταν θεμα ζως και θανάτου!
"Ηταν σίγουρα θεμα θανάτου πάντως.."
"ΕΝΟΧΗ"
-
Εσείς.. Ένοχη ή Ενοχή;
Τι ειναι.. Εισαι Ένοχη.
Αλλα δεν εχεις καμία Ενοχή.
Είσαι ελεύθερη;
-Παντα μπορω να είμαι ελευθερη εκει οπου κανείς δεν διαβάζει τις σκέψεις μου. Στο μυαλο μου, ολα ηταν σωστα. Ολα εγιναν για εναν λογο. Ολα ηταν προσχεδιασμένα απο μια πολυ μετρια μοιρα. Κι αν εφτεξα καπου εγω, ειναι που ήμουν πολυ τυφλη να δω αυτο που ήταν μπροστα μου εξ αρχής. Ολο το ψέμα, ολο το πλαστικο, το βρωμικο, το νωθο, και το επιτηδευμενο.. Ολα εκει. Γελαγαν με προσωπα αγγέλου.. Και γελαγα μαζί τους.

Ενας εφιαλτης. Απο εκείνους με τα στριγγλά γέλια και τις περιεργες δυνατές φωνές, τις ακουγα στα πλακάκια του μπάνιου πεσμένη με ενα τσιγάρο σβησμένο. Κι ο Φόβος, σταματησε το γλυκό αιμα και ταραξε τις αισθησεις. Πανω απο ενα δυνατο φως φθωριου οπου ολα φαινονατι ξένα και αχρωμα. Τρομαχτικα. Ηξερα πως ολα αυτά ειναι λαθος. Ένα μολυσμένο κομμάτι του εαυτού μου, χαιρέκακα με τραβαγε σε αδυσωπα βάθη σε εναν σκοτεινό πυθμένα της βαθυτερης λιμνης, του πιο εγριου ωκεανού.
Κι επρεπε να αναίβω. Γιατι αν ζήσεις εσύ, θα πεθάνω εγω. Και εγώ ΠΡΕΠΕΙ να ζησω.
Γι αυτο, το Μίσος, το υπέροχο Μίσος... Με έσωσε.