χείμαρος.

Μια καθηγητρια μου λεει πως ειμαι χειμαρος, εννοόντας οτι μιλάω ακατάπαυστα προσπαθωντας, το δίχως άλλο, να αποτυπώσει καθε πιθανή πλευρά της σκέψης σε μια μόνο σειρα. Γενικότερα έχει δίκιο, πράγματι έτσι λειτουργώ όταν σκέφτομαι. Χτες, το βράδυ λοιπόν , μη μπορόντας να κοιμηθώ σκεφτόμουν όλους εκείνους που πέρασαν απο τη ζωή μου. Προτού συνεχίσω, θα ήθελα να ενημερώσω εσάς ,αγαπητοί αναγνώστες, οτι ίσως αυτή η ανάρτηση σας φανεί πεζή, σας ξενίζει σε σχέση με τον φιλοσοφικό-λογοτεχνικό χείμαρο των προηγουμένων αναρτήσεων. Κι όμως, όπως και να το κάνουμε, ο καθένας διαθέτει κάποια πλευρά τετράγωνης λογικής. Λοιπόν, όπως έλεγα, εχθές ήμουν σε αυτή την κατάσταση της τετράγωνης λογικής. Στο mode της άμεσης και πρακτικής σκέψης. Ήμουν πολύ κουρασμένη και ήταν πέντε το πρωί όπως πάντα σχεδόν όταν πέφτω τελικά για ύπνο. Δυστυχώς έκανα καποια στιγμη το λάθος να θυμηθώ πως το υπέρτατο διπλό κρεβάτι μου είναι όπως πάντα άδειο, και πως η διπλανή πλευρα, μένει και αυτό το βράδυ κρύα κι έρημη και πως μόνο ο σωρός με τα μαξιλάρια υπάρχει εκει για να εξισοροπήσει τη μοναξιά μου.
Έτσι, έφτασα τελικά να σκέφτομαι , που είναι όλοι αυτοί που πέρασαν απο τη δική μου ζωή αυτά τα χρόνια. Και πως ο άνθρωπος καταλήγει πάντα μόνος, απογοητευμένος και πληγομένος να αγκαλιάζει σφιχτά ενα πουπουλένιο μαξιλάρι, προσπαθωντας να πείσει τον εαυτό του οτι κι όμως, ειναι καλύτερο απο μια ζεστή αγκαλιά.
Γενικά δεν είμαι ο τύπος του γάμου και της αιώνιας αγάπης, είμαι όμως ο τύπος των αιώνιων σχέσεων και λέγοντας σχέσεων εννοώ συσχετισμών. Τόσο με γυναίκες, κι άλλο τόσο με άνδρες. Τόσο σε φιλίες και άλλο τόσο σε έρωτες. Καμιά φορά κοιτάζομαι σε έναν απο τους πολλόυς καθρέφτες αυτού του δωματίου που γράφω και σκέφτομαι. Τι έφταιξε? Που έχασα κάτι ? και κυριως... Που φταίω εγώ. Σκεφτηκα μετά τα άτομα. Τα πρόσωπά τους. Σκέφτηκα τα συναισθήματα μου για όλους, τότε και τώρα. Διαβαζα σε ένα βιβλίο που μου πρότεινε μια καλή μου φίλη, στην εισαγωγή.. "The names are not changed to protect the innocent. They are all fucking guilty". Θεε μου πόσο δίκιο έχει! Κι όμως αν και το πιστεύω ακράδαντα, θα προστατεύσω την ταυτότητα σας κι ας είστε έννοχοι.
Φτάνω λοιπόν στην ουσία της σκέψης. Ανρωτιέμαι... Γιατί μου είπες ψέματα;..
Γιατί εσύ δεν με κοίταξες στα μάτια να που πεις, δεν δίνω δεκάρα για σένα και τα αισθηματά σου; Γιατι μου έδωσες 1 μήνα ευτυχίας με αντάλλαγμα 6 απόλυτης δυστυχιας χωρίς να με ρωτήσεις; δεν εχει πικρία εδω. Είναι απλά ερωτήσεις. Αυτες, πάνε σε ένα ατομο. Εχω κι αλλες, πολλές.
Θα 'θελα να σας κοίταζα έναν έναν, μια μια, στα μάτια και ξέρω πως δεν αντέχετε το βλέμα μου. Ξέρω πως δεν μπορείς να κοιτάς μεσα στα παγωμένα μάτια μου- η χειρότερη κατηγορία, το χειρότερο μαρτυριο... Μπορείς να στρέφεις το κεφάλι να μη κοιτάς το τέρας που δημιούργησες. αλλα είναι εκει. Κι ας μην θέλει κανείς να το ακούσει κι ας μη θέλει κανείς να δεί.
Κάποτε ένας αγαπημένος, μου είπε οτι είμαι πολύ σκληρή. Του απάντησα, οτι είμαι ένας τυρανος, οτι ποτέ δνε θα ακουσει τίποτα καλό απο εμένα,πως έτσι είμαι. Εκείνος είπε πως δεν ήμουν έτσι ούτε είμαι ένα τεράς, απλα ένας ανθρωπος που εφαγε πολλές σφαλιάρες.
Η αλήθεια είναι η εξής.
Όλοι μας σε αυτη τη ζωή κανουμε χαρακιές. Χαράζουμε με ασημένια ξυραφάκια τους άλλους, και καμιά φορά αφήνουμε σημάδι. Τους πονάμε... Κάποιος, θα κανει μια χαρακιά σε εμένα θα τρέξει αίμα στο προσωπό μου. Κι ίσως μείνει σημάδι. Όσο πιο πολύ αγαπάμε, όσο πιο πολύ αγαπώ τόσο μεγαλύερη θα είναι η χαρακιά απο το όμορφο ασημένιο ξυράφι. Καμιά φορά πάλι, κάνω μόνη μου τις χαρακιές σ όλο μου το σώμα. Είτε αυτη η κίνηση συμβολίζει, τις λάθος μου επιλογες, είτε... Είτε το κάνω για να θυμάμαι πως "αυτη η αίσθηση" πονάει.
΄
Καμιά φορά πάλι φοβάμαι τόσο πολυ.. Κι όλοι φοβόμαστε μάλλον.. Έμαθα, απο τις πολλές χαρακιές που έφαγα κι εκείνες που έκανα , στον εαυτό μου και στους αλλους. Καμια θυσία πια.. Κανένας πόνος πια. Καμιά ελπίδα για τους μελλοθάνατους. Κι έτσι έπεται η απομόνωση. Σαν το σκύλο γλύφω τις πληγές μου. Και τις πληγές των άλλων καμία φορά με την ελ΄πιδα να με λυπηθούνα να με απαλλάξουν. Ανθρωπος χωρίς αγάπη , χωρίς "αίσθηση συναισθήματος" είναι δέντρο χωρίσ ήλιο. και δέντρο χωρίς ήλιο δεν υπάρχει. Είναι μόνο ένα κακοφτιαγμένο μικρό φυτο, καλυμένο απο μεγάλα ψηλά δένρα σε μαύρο πυκνό δάσος.. Και πν΄γεται απο κισσούς και απο ζιζάνια... Δεν είναι δυνατό. Δεν εχει φως εδω.
Έτσι μένω στο σκοτάδι. βλέποντας τα άλλα φυτά να πετάνε... τάνουν τόσο ψηλά, παρακινιημένα απο έναν τεχνητό ήλιο θερμοκηπείου. Εγώ δεν θέλω τεχνητους ήλιους! ΟΧΙ! εγω θέλω τον Ηλιο. Θέλω να καώ απο την ήλιο, να νιώσ τη ζέστη, τη φωτειά.

Μπορείτε όλοι εσείς να νομίζετε, οτι όλα αυτά είναι αήθινά, μα δεν είναι . Δεν υπάρχουν φίλοι, αμα δεν είναι μια φιλία δοκιμασμένη. Δεν υπάρχει έρωτας, αν δεν υπάρχει συναίσθημα.
Οπότε, εθελοτυφλείτε, εις αεί. Εμένα δεν με νοιάζει. Μπορεί κανείς να χλευάσει την απομόνωση να ανησυχήση με την αποχή ναι γελάσει με την ακραία νοοτρόπία. Αλλα υπό αυτές της συνθήκες, ισως, το μυαλό όλων να πρέπει να μείνει άδειο. Αδειο όπως το μεγάλο κρεβάτι μου. Μεχρι να υπάρξει κάτι αληθινό κατι χειρόπιαστο.
Καποιος-οι , να έρθουν χωρίς ξυράφια. Χωρίς τάση για εκδίκιση.
Η ζωή είναι πολυ σκληρή. Και δεν χωρά σκληρούς νόμους και σκληρούς ανθρώπους.
Γύρνα και δες με να κλαίω, να κλαίω για σένα και για μένα, επειδή μας λυπάμαι.
Γυρνα να με αντιμετοπίσεις. Γυρνα να μου μιλήσεις, να με αγγίξεις.
Μη φεύγεις όμως. Μη φεύγεις όμως δειλέ. Ίσως να είσαι ο επόμενος, ξερεις.

Ισως να είσαι ο επόμενος που θα χαθεί μες τον χείμαρο, και τότε δεν θα σε σώσω εγώ, γιατί ελπιζω πως θα βρίσκομαι εκεί που τα πράγματα είναι αληθινά.

Συγγνώμη, για τη φλυαρία και την απαισιοδοξία μου. Έτσι είναι όμως.

dogs stopped barking

Η ησυχια σιγα σιγα με οδηγει στη τρελα. ακουω τις σταγονες που πεφτουν απο τη χαλασμενη βρυση. συχνα νομιζω πως αυτος ειναι ο χτυπος της καρδιας μου. Καμια φορα νομιζω πως οταν σταματησει να χτυπαει το νερο στον νυπτηρα εγω θα πεθανω. θα σταματησει η καρδια μου. Και ξαφνικα σταματανε οι σταγονες. Μηπως πέθανα? δεν θα 'χε καμια διαφορα...

Καμια φορα παλι, κοιταω τα χέρια μου και προσπαθω να πω στον ευατο μου, "κοιτα!αυτα εδω είναι τα χέρια σου! μπορεις αι τα κινείς!...". Δείχνω στον εαυτό μου όλο μου το σώμα. Προσπαθώ και πάλι να τον πείσω πως αυτά όλα είναι δικά μας! Ματαια... Δεν θέλει. Δεν θέλω. Είναι σαν πάγος ξέρεις. Ο πάγος εξαπλώνεται σε όλο το όμορφο σώμα. Σαν χίλιες παγωμένες γλώσσες βίαια με γλυφουν παντού. Στο τέλος δεν θα νιώθεις τίποτα... Παραδόσου, λένε αυτοί. Αφέσου... Φαντάζει γλυκια η ανυπαρξία.. Τόσο γλυκιά. Δεν υπάρχει σκεψη.. Καμία ανάγκη. Καμία έκφραση... Μόνο γελάω καμία φορά μόνη μου. Ένα γέλιο ηστερικό, στριγγλό. Φοβούνται οι γάτες μου και φεύγουν. εγώ δεν το νιώθω αυτο. Εγω δεν νιωθω τίποτα.. είμαι ελαφρυά σαν τον ανεμο τώρα.. Γίνομαι ενα μικρό ασπρο φτερό. Μπένει αέρας κρυος στο μικρό δωματιο.. Χιονίζει. Με σηκώνει ψηλά.. Τοσο ανάλαφρα! Αφήνομαι.. Μα φυσικά... Ακούω τιυς ψιθυρους ξαφνικά.. Ακούω τις λεπτές φωνές.. Μου λένε μυστικα! Γελανε μόνες όμως. Τραγουδάνε ξαφνικά. Τι όμορφη μελοδία. Ξαφνικά αρχισα να κλαίω. Καθώς πέταγα ψηλά στον ουρανό με τοχιόνι και τον αέρα να με περνουν μαζι τους, έβλεπα τα δακρυά μου να πέφτουν κάτω, κάτω στη γη.. Και καθως έπεφταν δε γινονταν κι αυτά χιόνι. Μόνο παγωμένο αλμυρό νερό. Σκέφτηκα "έστω έτσι θα θυμάται κανείς πως στην αρχή υπήρξα..." Ετσι ένιωσα ξαφνικά πως είναι η δυστυχία. Είχε παγωσει κι αυτη πια όπως εγω.. Ειμαστε ένα τωρα αγάπη μου δεν θα μας χωρίσει κανείς. Έτσι μου λεγε.. καθώς ανεβαίναμε. Φτάναμε στα σύνεφα πία.. Δεν κατάλαβα διαφορα.. Νομίζω πως ακούω ακόμα τις σταγόνες τις βρύσης φαντάσου! Α.. όχι η καρδία είναι αυτη.. Καπου μακρυά ακουσα έναν σκύλο να γαβγίζει και θυμηθηκα πως εκείνος δεν είναι παγωμένος. Ηταν περίεργο. Όταν κατάλαβα πως δεν θα γύριζα ποτέ πίσω, πως ποτέ δεν θα ενιωθα ζέστη ξανά, πως αυτά τα μάτια δεν θα ταν πια πρασινα, αλλα θα ήταν απλά παγωμένα, δεν ενιωσα φόβο. Ούτε χαρά βέβαια. Αναλογίστικα πως αφηνα κομμάτια πίσω. Μα και πάλι δεν ενιωσα ενοχές. Ενα φτερό δεν εχει αισθήματα. Το μόνο που ενιωσα, είναι αγαλίαση. Παραδοθηκα κι άλλο στην παγωνια.. Τωρα με είχε ολόκληρη. Οι φωνές συννέχισαν να γελάν οι γλωσσες πια είχαν γινει χέρια φτιαγμένα απο πάγο ΄με αγκάλιαζαν γλυκά. Πόσος πόνος.. Τι γλυκιά ηδονή. Πλεον, η αγαλίαση είχε γινει χαρά. Χαρά που πλέον ανηκα κάπου, που έστω κι ο πόνος με άγγιζε πλέον.. Τι ομορφια να χάνεται κανείς.. Τι ομορφία να γίνεται κανεις , μια στιγμη στο χρόνο, ενα όμορφο ασημένιο βέλος. Μια απιστευτη χαρά με κατέκλυσε! Τελείωνε επιτέλους! Οταν σταματίσει αυτη η καρδια να χτυπάει ίσως να είμαι ελεύθερη! "Μα.. Μόλις έχασες", μου είπε μια φωνή.

- Κι όμως. Μέσα στην ήττα βρήκε τη νίκη... , απάντησαν οι φωνές που γελάγαν.

Εγώ δεν ήξερα τι να πώ μόνο γέλαγα ηστερικά και ενιωθα κι άλλα παγωμένα δακρυα να πέφτουν κάτω... Το μόνο που ένιωθα πια, ήταν άλλη μια σιωπή. Η σιωπή έκλεισε τα μάτια μου κιας έκλεγαν ακόμα. Η σιωπή έκανε το σκύλο που φώναζε να σωπάσει. Η σιωπή είπε στη καρδιά μου να ησυχάσει. Κι εκείνη ησύχασε. Αφέθηκα... Τι όμορφοσ θάνατος. Μια παγωμένη ελπίδα.