dogs stopped barking

Η ησυχια σιγα σιγα με οδηγει στη τρελα. ακουω τις σταγονες που πεφτουν απο τη χαλασμενη βρυση. συχνα νομιζω πως αυτος ειναι ο χτυπος της καρδιας μου. Καμια φορα νομιζω πως οταν σταματησει να χτυπαει το νερο στον νυπτηρα εγω θα πεθανω. θα σταματησει η καρδια μου. Και ξαφνικα σταματανε οι σταγονες. Μηπως πέθανα? δεν θα 'χε καμια διαφορα...

Καμια φορα παλι, κοιταω τα χέρια μου και προσπαθω να πω στον ευατο μου, "κοιτα!αυτα εδω είναι τα χέρια σου! μπορεις αι τα κινείς!...". Δείχνω στον εαυτό μου όλο μου το σώμα. Προσπαθώ και πάλι να τον πείσω πως αυτά όλα είναι δικά μας! Ματαια... Δεν θέλει. Δεν θέλω. Είναι σαν πάγος ξέρεις. Ο πάγος εξαπλώνεται σε όλο το όμορφο σώμα. Σαν χίλιες παγωμένες γλώσσες βίαια με γλυφουν παντού. Στο τέλος δεν θα νιώθεις τίποτα... Παραδόσου, λένε αυτοί. Αφέσου... Φαντάζει γλυκια η ανυπαρξία.. Τόσο γλυκιά. Δεν υπάρχει σκεψη.. Καμία ανάγκη. Καμία έκφραση... Μόνο γελάω καμία φορά μόνη μου. Ένα γέλιο ηστερικό, στριγγλό. Φοβούνται οι γάτες μου και φεύγουν. εγώ δεν το νιώθω αυτο. Εγω δεν νιωθω τίποτα.. είμαι ελαφρυά σαν τον ανεμο τώρα.. Γίνομαι ενα μικρό ασπρο φτερό. Μπένει αέρας κρυος στο μικρό δωματιο.. Χιονίζει. Με σηκώνει ψηλά.. Τοσο ανάλαφρα! Αφήνομαι.. Μα φυσικά... Ακούω τιυς ψιθυρους ξαφνικά.. Ακούω τις λεπτές φωνές.. Μου λένε μυστικα! Γελανε μόνες όμως. Τραγουδάνε ξαφνικά. Τι όμορφη μελοδία. Ξαφνικά αρχισα να κλαίω. Καθώς πέταγα ψηλά στον ουρανό με τοχιόνι και τον αέρα να με περνουν μαζι τους, έβλεπα τα δακρυά μου να πέφτουν κάτω, κάτω στη γη.. Και καθως έπεφταν δε γινονταν κι αυτά χιόνι. Μόνο παγωμένο αλμυρό νερό. Σκέφτηκα "έστω έτσι θα θυμάται κανείς πως στην αρχή υπήρξα..." Ετσι ένιωσα ξαφνικά πως είναι η δυστυχία. Είχε παγωσει κι αυτη πια όπως εγω.. Ειμαστε ένα τωρα αγάπη μου δεν θα μας χωρίσει κανείς. Έτσι μου λεγε.. καθώς ανεβαίναμε. Φτάναμε στα σύνεφα πία.. Δεν κατάλαβα διαφορα.. Νομίζω πως ακούω ακόμα τις σταγόνες τις βρύσης φαντάσου! Α.. όχι η καρδία είναι αυτη.. Καπου μακρυά ακουσα έναν σκύλο να γαβγίζει και θυμηθηκα πως εκείνος δεν είναι παγωμένος. Ηταν περίεργο. Όταν κατάλαβα πως δεν θα γύριζα ποτέ πίσω, πως ποτέ δεν θα ενιωθα ζέστη ξανά, πως αυτά τα μάτια δεν θα ταν πια πρασινα, αλλα θα ήταν απλά παγωμένα, δεν ενιωσα φόβο. Ούτε χαρά βέβαια. Αναλογίστικα πως αφηνα κομμάτια πίσω. Μα και πάλι δεν ενιωσα ενοχές. Ενα φτερό δεν εχει αισθήματα. Το μόνο που ενιωσα, είναι αγαλίαση. Παραδοθηκα κι άλλο στην παγωνια.. Τωρα με είχε ολόκληρη. Οι φωνές συννέχισαν να γελάν οι γλωσσες πια είχαν γινει χέρια φτιαγμένα απο πάγο ΄με αγκάλιαζαν γλυκά. Πόσος πόνος.. Τι γλυκιά ηδονή. Πλεον, η αγαλίαση είχε γινει χαρά. Χαρά που πλέον ανηκα κάπου, που έστω κι ο πόνος με άγγιζε πλέον.. Τι ομορφια να χάνεται κανείς.. Τι ομορφία να γίνεται κανεις , μια στιγμη στο χρόνο, ενα όμορφο ασημένιο βέλος. Μια απιστευτη χαρά με κατέκλυσε! Τελείωνε επιτέλους! Οταν σταματίσει αυτη η καρδια να χτυπάει ίσως να είμαι ελεύθερη! "Μα.. Μόλις έχασες", μου είπε μια φωνή.

- Κι όμως. Μέσα στην ήττα βρήκε τη νίκη... , απάντησαν οι φωνές που γελάγαν.

Εγώ δεν ήξερα τι να πώ μόνο γέλαγα ηστερικά και ενιωθα κι άλλα παγωμένα δακρυα να πέφτουν κάτω... Το μόνο που ένιωθα πια, ήταν άλλη μια σιωπή. Η σιωπή έκλεισε τα μάτια μου κιας έκλεγαν ακόμα. Η σιωπή έκανε το σκύλο που φώναζε να σωπάσει. Η σιωπή είπε στη καρδιά μου να ησυχάσει. Κι εκείνη ησύχασε. Αφέθηκα... Τι όμορφοσ θάνατος. Μια παγωμένη ελπίδα.