Tribute on my Draft Post of 3/3/2011, Never Posted though.

"επι καιρό, πολυ καιρο, γυρναγα ασκοπα, διχως λογο και σκοπο.

Ισως να γυρναω ακομα.. (;)

μου πηραν τη ζωη μεσα απ τα χερια μου και αφησ, αν πισω, μονο σκουπιδια.

ανθρωποι μπαινουν μες τις ζωες, ομορφοι-ασχημοι, εξυπνοι-οχι και τοσο εξυπνοι.

Ποιος ειναι; ποιος ειναι ο καθενας τους..

Ελεγε ο Οσκαρ για τον Μποζυ οτι ηταν κοντα του για να μαθει την ηδονη της τεχνης και της ζως, πως οι μερες ποθ περναγαν μαζι ηταν αντιπαραγωγικες για εκεινον, μια συνεχης παραζαλη ασκοπης και δαπανηρης καλοπερασης.

Πολλες φορες σκεφτομαι πως, τελικα οι περισσοτεροι ηθελαν απο εμενα μια τυπου ηδονην, και σιγουρα οι μερες μαζι τους ηταν μια παραζαλη, απο πολλες αποψεις. Ειτε με τον εναν τροπο ειτε με τον αλλο, κατεληγα κομματιασμενη, σαν ενα σπασμενο ευθραυστο κρυσταλινο ποτηρι. Το διχως αλλο αιτια θα ταν οι ρυθμοι της ζωης που τοσο δεν μου ταιριαζουν.

ειναι ανθρωποι Εκεινοι τυπολογικα διαφορετικοι, εστω αυτο διαλαλουσαν!

"Ναι! Ειμαι διαφορετικη-ος! Ακουω indie και ντυνομαι ετσι!"

Δεν κανει τον τροπο ζωης ουτε η εμφανιση, ουτε τα γουστα.

Θα ελεγα λιγο θαρετα πως μαλλον εγω ειμαι διαφορετικη,, αυτο ομως δεν το λεω ως θετικο δεν προσπαθω να ξεφυγω απο το ν αμπω στη μαζα। Μαλλον θεωρω πως ειμαι κατα πολυ μεσα στη μαζα। Αυτο που κανει εναν ανθρωπο διαφορετικο, ειναι οτι κατα συνεπεια δεν ανηκει ουτε ταιριαζει παντου, προσπαθει να ταιριαξει προσποιουμενος συμπεριφορες, που στην πραγματικοτητα δεν του αρμοζουν. Ενας περιεργος τυπος που εχει περασει χρονια ολοκληρα ως αποκληρος, με συντροφια βιβλια χαζες ταινιες. Καποιος βρισκεται περικυκλωμενος απο ατομα που τον συμπαθουν, σε εναν κυκλο ειναι συχνα το κεντρο. Στη Ζωη ομως τι ειναι; Νομιζω πως εκει λειτουργει ως Φυγοκεντρος δυναμη, απωθωντας δηλαδη οτιδιποτε προσπαθει να πλησιασει. Τελικα καταληγω μονη στο αδειο σπιτι να χαζευω βλακειες στην τηλεοραση, συχνα κλαιγοντας για την ασημαντοτητα της ζωης μου, μιλαω στη γατα μου και ελπιζω να τηλεφωνησει καποιος να με σωσει, αλλα δεν το κανει κανεις.

πως φαινεται οτι καποιος ειναι λιγο 'χαλασμενος' ; σε μια δυσκολια। Οταν εγω βρεθηκα σε δυσκολια ξαφνικα χαθηκαν ολοι, ολα। "

Όλα αυτά είχαν γραφτεί το Μάρτιο του 2011, σε μια πολύ δύσκολη φάση που πέρναγα. Τώρα, Νοέμβρης του 2011 πολλά έχουν αλλάξει; Δεν θα το ‘λεγα, σημερα Σάββατο βράδυ πάλι χορεύω με τον εαυτό μου. Τι άλλαξε; Νομίζω πως απλά το αποδέχτηκα ως μια πραγματικότητα. Είμαι… ένα ευτελές υλικό. Είμαι… ένα παιχνιδάκι, απολαυστικό.. Είμαι εκεί για να τους διασκεδάζω, να τους κάνω να γελάνε. Κι όμως πάντα στην ανάγκη συντροφιάς βρίσκω την ροή μου μόνη. Πικρόχολα θα ‘λεγα, πως μάλλον είμαι αρκετά μοναχότερη τώρα, λόγω πρακτικών γεγονότων. Όμως..: Κανείς ποτέ δεν θα συμπαθήσει τον εαυτό του. Καλύτερα για εκείνον γιατί θα καταλήξει ένα μακράν ψωνισμένο άτομο και δεν θα βελτιωθεί ποτέ σε τίποτα.Ο εαυτός σου κι εσύ, είστε σαν δύο ηλικιωμένοι παντρεμένοι, μισείτε ο ένας τον άλλον, μα είναι αδύνατο να ζήσετε πια χώρια. Φυσικά και γίνομαι πράσινη όταν ξεμένω μέσα μέρες ολόκληρες, και δεν ενδιαφέρεται κανείς να δεί που είμαι τι κάνω ζώ/πέθανα.Απλά τώρα, νιώθω διαφορετικά επειδή όλα αυτά τα αποδέχτηκα. This is life, the say. And believe me I’ve seen much worse. Οπότε, κατέληξα στο εξής: Το να αγαπάς και να αγαπιέσαι είναι πραγματικότητα. Μέσα σ αυτην τη σφαίρα πραγματικότητας όμως, δεν εντάσσεται και η συντροφικότητα. Τελικά ο καθένας πρέπει να μείνει μόνος του, γιατι μόνο τότε μπορεί πραγματικά να δει “should I stay or should I go?” και μεταξύ μας, εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ με έναν πανικό πέριξ. Κατάλαβα και κάτι άλλο, το μεγαλείο της αποδοχής. Μόλις αποδεχτείς πως ας πούμε: «Ναι έχω φίλους για την πλάκα, και κάποιους άλλους για τα σοβαρά αλλά καμιά φορα τυχαίνει και πρέπει και το χρειάζομαι τελικά να μείνω μόνη γιατι μου κάνει καλό» , τότε ίσως να αρχίσεις και να το βλέπεις παραγωγικά το όλο θέμα. Το δράμα που ζούσα είναι και ήταν και θα είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής και της προσωπικότητας μου. ΔΕΝ ντρέπομαι γι αυτό, ποτέ δεν το έπαιξα γαμάτη ή γενναία ή δυνατή. Η ντροπή μας , μας κάνει αλήθεια αυτό ακριβώς που είμαστε. Κι είμαι λοιπόν περίφανη που τα πέρασα αυτά, ώστε να μπορέσω να τα δώ σήμερα από απόσταση και να καταλάβω πως η ζωή μου τώρα είναι καλύτερη. Πως έγινα δυνατότερη. Και αυτό βασικά, μου έφτιαξε τη μέρα.

Απλά ήθελα να δείτε όλοι, πως τελικά όντως η ζωή συνεχίζεται, εμένα πάντως συνέχισε. Και πως ακόμα κι αν πιστεύετε ότι ζείτε σε ένα χάος σε μια μίζερη ζωή χωρίς φως και μέλλον, τελικά έχετε άδικο. Η ζωή προχωρά, καμιά φορά προς το καλύτερο κι άλλες προς το χειρότερο. Πάντως προχωρά κι αυτό μας κάνει όλους, κατά βάση δυνατότερους, πιο γενναίους, πιο «στον κόσμο μας», πιο καυστικούς, είρωνες και στην δική μου περίπτωση σαρκαστικούς. Enjoy what you’ve lived through, cause you may live it only once. Enjoy this once, and appreciate the best you can earn of it. Καλό βράδυ.

Random things about her.

*Αγαπημένο χρώμα: αυτήν την περίοδο το μπορντό-ροζέ, διαχρονικά το γκρί και το ανθρακί, το πράσινο και το μπλέ.
*Αγαπημένες μυρωδιές: Των καθαρών σεντονιών, του σαπουνιού λεμόνι, του φρέσκου καφέ και των παλαιών βιβλίων.
*Inspiring Things: το Σύμπαν, οι περίεργοι (εμφανισιακά, ιδεολογικά, ως χαρακτήρες) άνθρωποι, τα διάφορα όνειρα που βλέπω, οι γάτες, τα όμορφα σπίτια, η θάλασσα, τα ταξίδια, η τζάζ, οι χάρτες και οι βιβλιοθήκες.
* Χώρα που θέλω να επισκεφθώ τελευταία: Ινδία, Μαρόκο, Ισπανία
*Εμμονές: Οι σπάνιες λέξεις ( βρήκα πρόσφατα ένα εξαιρετικό λεξικό στο ιντερνετ με σπάνιες αγγλικές λέξεις, λινκ : http://www.islandnet.com/~egbird/dict/dict.htm ), τα ωραία πόμολα για συρτάρια, τα μπάνια των 20 λεπτών με το νερό στους 38 C , το πρωτότυπο καλομαγειρεμένο φαγητό, η συλλογή σημειοματαρίων, οι μεταμεσονύχτιες συζητήσεις, η ατλακόλ, ο ύπνος, τα ταττουάζ κι οι γάτες.*ένα πράγμα που με αγχώνει: η μετάφραση.
*Ένα ωραίο μέρος που ανακάλυψα πρόσφατα: Το μπάρ “Angelo’s” στην πλατεία του Αγ.Νικολάου στο Χαλάνδρι.
*ένα ωραίο φαγητό που έφαγα πρόσφατα: Κολοκυθόσουπα με Crème Fraiche και καρβουνιστό ψωμί.
*αγαπημένα ρούχα: ένας συνδυασμός από pencil skirts & total black με χιλιοφορεμένα τζήν και μάλλινα πουκάμισα. Και φυσικά οι πυτζάμες.
*Inspiring Movie(s): Into the Wild//White Oleander//The Eternal Sunshine of a Spotless Mind
*Περιοδική έκδοση προσφάτως ανακαληφθείσα: Το περιοδικό Memento που βρήκα σε μαγαζί στο Χαλάνρι, με θέματα πολιτισμικά και καλλιτεχνικά.
*Ποτά: Η σαμπούκα, το τζιν φίζ, το κόκκινο ημίγλυκο κρασί, οι μπύρες Kozel & Velzelul και το αρωματισμένο ουίσκι malt εκ Σκωτίας, παρακαλώ
*A creepy fact: I am interested in paranormal.
*An embarrassing Secret: When I’m feeling small and absolutely strength-less, I always re-read Harry Potter & the Deathly Hallows. It gives me strength to keep fighting. I know it seems so foolish, but I’m a HP fan and damn proud of it.
*Σπουδές: Πολιτισμικές, ελπίζω.
*Αλλεργίες: Διάφορες, οφειλόμενες σε ψυχολογικούς παράγοντες σύμφωνα με γηραίο Αλλεργιολόγο που τσέπωσε 400 Ευρωπουλάκια για 30 τσιμπιματάκια στο χέρι μου στο Ιατρικό Αθηνών.\
*Μια προτίμηση: Το λεωφορείο υπέρ του Μετρό.
*Κάτι μισητό: Το πρωινό ξύπνημα.
*Ουτοπική δουλειά: Διεθνής ξεναγός.

Emotions & Thoughts.

Μερικές φορές όλα λάμπουν σαν καινούρια παπούτσια, σαν τα κοσμήματα της γιαγιάς μου. Μερικές φορές όλα εμπνέουν σαν ένα καινούριο τετράδιο δίχως γραμμές στις σελίδες. Μέρες που μυρίζουν φρεσκάδα, σαν σαπούνι άσπρο ή λεμόνι, Φρεσκοσιδερωμένη πετσέτα. Άλλες φορές μυρίζει σαν ωραίο φαγητό, ή σαν φρέσκος καφές, Εγώ όμως θυμάμαι και τις άλλες τις μέρες. Εκείνες που κανείς νιώθει σαν ποντικάκι μικρός, Που Κρύβεται μέσα σε μια μικρή σκοτεινή ντουλάπα και περιμένεις να φύγει ο θόρυβος. Αυτές τις μέρες θυμάμαι.. Θυμάμαι το άρωμά τους, εκείνο του μανταρινού το πικρό. Εκείνο του αίματος, νιώθω ακόμα και τη μεταλλικότητα εκείνη, στον ουρανίσκο. Η' ακόμα.. Μια μυρωδιά ασφυκτική, όπως τα καυσαέρια στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Ζούμε σ αυτήν την πόλη όπου ακόμα κι αν ακούς την γλυκήτερη, νοσταλγικότερη και μελωδικότερη μουσική, πάντα αυτή μέσα απ τα τζάμια αυτού του λεωφορίου, αυτού του αυτοκινήτου, Πάντα θα φαίνεται γκρίζα και τερατώδης. Όπως οι ψυχασθένειες, όσο σε σκοτώνουν τόσο σε κρατάν και ζωντανό, έτσι κι αυτές οι πόλεις, αυτή η πόλη, δεν μ'αφήνει να ξεφύγω. Δε σ'αφήνει να ξεφύγεις και σένα. Αυτές οι μέρες.. Οι γκρίζες που φοβάμαι και θέλω σαν αγέννητο μωρό στην κοιλία της μάνας του, μέσα σε ένα πάπλωμα, να κρυφτώ, για πάντα.

##Οχι.. δεν ξέρω πως είμαι. Και κυρίως, δεν ξέρω που πάω κι αν Ποιος άραγε κρύβεται πίσω απ τις μάσκες που με τρομάζουν; Καμιά φορά σκέφτομαι, είμαι καλα. "θα 'θελα να 'μαι τόσα πολλα πράγματα που δεν είμαι..." , και τα χάνω κι εγω॥ Αν ήμουν σαν εσένα, θα ήμουν τόσο τυχερή; αν ήμουν σαν εσένα... Γιατί τελικά δεν αφήνω αυτές τις πόλεις, δεν αφήνω αυτές τις μέρες ; Οι πάλεις, λέν', δίνουν δύναμη. Ανυψώνουν, διαμορφόνουν. Ξέρω 'γώ; Μπορεί. Δεν με νοιάζει πραγματικά. Δεν προσπαθώ να αυτόψυχολογηθώ, μονολογώ απλά. Κοίταζα ένα πρόσωπο σε ένα γυαλί, έλεγε για κάποιον που έφαγε πολύ κόσμο κι έλεγε: "..θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια να δώ αν μπορώ να νιώσω οτιδήποτε ανθρώπινο γι αυτόν.." Τι όμορφο! Με έκανε πραγματικά να σκεφτώ, πότε ένιωσα, και γιατι κάτι ανθρώπινο. Και για ποιόν επίσης.. Έχουμε καταλήξει να ζούμε σε εποχές πραγματικής επιβίωσης.. Καμία φορά είμαι στους δρόμους τους γκρίζους και πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει σαν ζώο στη ζούγκλα. "Πρέπει να παλέψω να μη χάσω. Πρέπει να νικήσω." Επιθετικότητα, αίσθηματα αυτοσυντήρησης. Τρόμαζω όταν το καταλαβαίνω. Πώς γίναμε έτσι ,λέω. Κανένα χρηματικό ποσό, κανένα σπίτι ή αυτοκίνητο εξευγενίζει, κανένα πουκάμισο. Ούτε τα βιβλία, ούτε η γνώμη ,το σινεμά, η μουσική.. Ειδικά η γνώση. Ισως είναι το σκληρότερο όλων τελικα.. Οραματίσου μια ζυγαριά: “To be or to feel?” Ο Άμλετ αναρωτήθηκε μόνο περί ζωής και θανάτου. Θα 'χε μάλλον ψυχή για να μην αναρωτάται γι αυτήν. Όταν έχεις κάτι δεν το ψάχνεις, λογικό δεν ακούγεται; Δεν είναι η απουσία ψυχής σε αυτούς, όχι ακόμα. Προσωπικά είναι η αμφισβύτηση. Πόσο ακόμα; Πόσο ακόμα μένει να αντισταθεί κανείς στο να μη νιώθει τίποτα; Στο να γίνω απο το άτομο που είμαι, οι φιλοδοξίες μου, τα σχέδια μου, τα λεφτά μου, ο τρόπος ομιλίας μου; Πρόσφατα συνέβει κάτι περίεργο. Κάτι μου είπε κάποιος, κάτι απλο, και χωρίς να φιτράρω το μυαλό μου, είπα ακριβως αυτό που ήθελα να πω, αβίαστα. Απλά το είπα, βγήκε απο μέσα μου, ο,τι ακριβώς σκεφτόμουν.. Δεν υπάρχει , και το λέω ειλικρινέστατα, μεγαλύτερη ανακούφιση από το να πείς ακριβως αυτο που θέλεις να πεις΄Εκείνη τη στιγμη συνειδητοποιήσα πως το "εγώ" (οχι το εγωιστικό, απλά, Εγώ.) έχει χαθεί μέσα στο αυτοί. Πως χρησιμοποιώ δημοφιλείς εκφράσεις, πιό θελκτική ή πιο σοβαρή φωνή. Γλώσσα πιο μοντέρνα, πιο της μοδός που λέν.. Και σκέφτηκα κατόπιν, εγώ τι διάολο θέλω να πώ, και γιατί δεν το λεω; Τελικά οι γκριζες αυτές πόλεις με καταπίνουν; Τελικα γίνομαι τα ψέματα που λέω; Μήπως τρελαίνομαι; Κι όταν όλα λάμπουν (τις σπάνιες αυτές ξεχωριστές λαμπερές υπέροχες στιγμές) όντως λάμπουν; Αυτο το φώς όντως λάμπει..; Και πώς θα το ξέρω; Κάθε μέρα εύχομαι να ήμουν τόσα πράγματα που δεν είμαι, πιο όμορφη πιο έξυπνη και διάφορα άλλα.. Κάθε μέρα πέφτω στο κρεβάτι μου και εύχομαι με όλη την εναπομείνουσα καρδία μου, Αχ και να γινόμουν όσα θέλω!! (κι ας ξέρω πως κι ούτε τότε θα 'ταν πιο καλα, απλα να, θα θελα να γινόταν..) Σήμερα λοιπόν, θέλω και κάτι ακόμα. Θέλω να γίνω εγώ, να γίνω το μυαλό μου και οι σκέψεις μου. Θέλω να γίνω το άτομο μές το κεφάλι μου. Εύχομαι όλοι, να γίνετε λίγο πιο πολύ Εσείς λοιπόν ή έστω να γίνετε ότι ονειρεύεστε, οτι κι αν είναι αυτο, εύχομαι να ξυπνήσετε μια μέρα και πρωτού πάτε στις δουλειές σας να σκεφτείτε και να πείτε "Κοίτα να δείς... Έγινα αυτό που πάντα ήθελα ή αυτό που πάντα ήμουν.." Κι αν τελικα γίνεται ακριβώς αυτό που είστε, ελπίζω να έχω την απάντηση στο αν τότε θα είστε (και θα είμαι) ικανοί να βρεθεί ότι χάθηκε πριν μας φάει όλους μας αυτή η γκρίζα πόλη.