"επι καιρό, πολυ καιρο, γυρναγα ασκοπα, διχως λογο και σκοπο.
Ισως να γυρναω ακομα.. (;)
μου πηραν τη ζωη μεσα απ τα χερια μου και αφησ, αν πισω, μονο σκουπιδια.
ανθρωποι μπαινουν μες τις ζωες, ομορφοι-ασχημοι, εξυπνοι-οχι και τοσο εξυπνοι.
Ποιος ειναι; ποιος ειναι ο καθενας τους..
Ελεγε ο Οσκαρ για τον Μποζυ οτι ηταν κοντα του για να μαθει την ηδονη της τεχνης και της ζως, πως οι μερες ποθ περναγαν μαζι ηταν αντιπαραγωγικες για εκεινον, μια συνεχης παραζαλη ασκοπης και δαπανηρης καλοπερασης.
Πολλες φορες σκεφτομαι πως, τελικα οι περισσοτεροι ηθελαν απο εμενα μια τυπου ηδονην, και σιγουρα οι μερες μαζι τους ηταν μια παραζαλη, απο πολλες αποψεις. Ειτε με τον εναν τροπο ειτε με τον αλλο, κατεληγα κομματιασμενη, σαν ενα σπασμενο ευθραυστο κρυσταλινο ποτηρι. Το διχως αλλο αιτια θα ταν οι ρυθμοι της ζωης που τοσο δεν μου ταιριαζουν.
ειναι ανθρωποι Εκεινοι τυπολογικα διαφορετικοι, εστω αυτο διαλαλουσαν!
"Ναι! Ειμαι διαφορετικη-ος! Ακουω indie και ντυνομαι ετσι!"
Δεν κανει τον τροπο ζωης ουτε η εμφανιση, ουτε τα γουστα.
Θα ελεγα λιγο θαρετα πως μαλλον εγω ειμαι διαφορετικη,, αυτο ομως δεν το λεω ως θετικο δεν προσπαθω να ξεφυγω απο το ν αμπω στη μαζα। Μαλλον θεωρω πως ειμαι κατα πολυ μεσα στη μαζα। Αυτο που κανει εναν ανθρωπο διαφορετικο, ειναι οτι κατα συνεπεια δεν ανηκει ουτε ταιριαζει παντου, προσπαθει να ταιριαξει προσποιουμενος συμπεριφορες, που στην πραγματικοτητα δεν του αρμοζουν. Ενας περιεργος τυπος που εχει περασει χρονια ολοκληρα ως αποκληρος, με συντροφια βιβλια χαζες ταινιες. Καποιος βρισκεται περικυκλωμενος απο ατομα που τον συμπαθουν, σε εναν κυκλο ειναι συχνα το κεντρο. Στη Ζωη ομως τι ειναι; Νομιζω πως εκει λειτουργει ως Φυγοκεντρος δυναμη, απωθωντας δηλαδη οτιδιποτε προσπαθει να πλησιασει. Τελικα καταληγω μονη στο αδειο σπιτι να χαζευω βλακειες στην τηλεοραση, συχνα κλαιγοντας για την ασημαντοτητα της ζωης μου, μιλαω στη γατα μου και ελπιζω να τηλεφωνησει καποιος να με σωσει, αλλα δεν το κανει κανεις.
πως φαινεται οτι καποιος ειναι λιγο 'χαλασμενος' ; σε μια δυσκολια। Οταν εγω βρεθηκα σε δυσκολια ξαφνικα χαθηκαν ολοι, ολα। "
Όλα αυτά είχαν γραφτεί το Μάρτιο του 2011, σε μια πολύ δύσκολη φάση που πέρναγα. Τώρα, Νοέμβρης του 2011 πολλά έχουν αλλάξει; Δεν θα το ‘λεγα, σημερα Σάββατο βράδυ πάλι χορεύω με τον εαυτό μου. Τι άλλαξε; Νομίζω πως απλά το αποδέχτηκα ως μια πραγματικότητα. Είμαι… ένα ευτελές υλικό. Είμαι… ένα παιχνιδάκι, απολαυστικό.. Είμαι εκεί για να τους διασκεδάζω, να τους κάνω να γελάνε. Κι όμως πάντα στην ανάγκη συντροφιάς βρίσκω την ροή μου μόνη. Πικρόχολα θα ‘λεγα, πως μάλλον είμαι αρκετά μοναχότερη τώρα, λόγω πρακτικών γεγονότων. Όμως..: Κανείς ποτέ δεν θα συμπαθήσει τον εαυτό του. Καλύτερα για εκείνον γιατί θα καταλήξει ένα μακράν ψωνισμένο άτομο και δεν θα βελτιωθεί ποτέ σε τίποτα.Ο εαυτός σου κι εσύ, είστε σαν δύο ηλικιωμένοι παντρεμένοι, μισείτε ο ένας τον άλλον, μα είναι αδύνατο να ζήσετε πια χώρια. Φυσικά και γίνομαι πράσινη όταν ξεμένω μέσα μέρες ολόκληρες, και δεν ενδιαφέρεται κανείς να δεί που είμαι τι κάνω ζώ/πέθανα.Απλά τώρα, νιώθω διαφορετικά επειδή όλα αυτά τα αποδέχτηκα. This is life, the say. And believe me I’ve seen much worse. Οπότε, κατέληξα στο εξής: Το να αγαπάς και να αγαπιέσαι είναι πραγματικότητα. Μέσα σ αυτην τη σφαίρα πραγματικότητας όμως, δεν εντάσσεται και η συντροφικότητα. Τελικά ο καθένας πρέπει να μείνει μόνος του, γιατι μόνο τότε μπορεί πραγματικά να δει “should I stay or should I go?” και μεταξύ μας, εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ με έναν πανικό πέριξ. Κατάλαβα και κάτι άλλο, το μεγαλείο της αποδοχής. Μόλις αποδεχτείς πως ας πούμε: «Ναι έχω φίλους για την πλάκα, και κάποιους άλλους για τα σοβαρά αλλά καμιά φορα τυχαίνει και πρέπει και το χρειάζομαι τελικά να μείνω μόνη γιατι μου κάνει καλό» , τότε ίσως να αρχίσεις και να το βλέπεις παραγωγικά το όλο θέμα. Το δράμα που ζούσα είναι και ήταν και θα είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής και της προσωπικότητας μου. ΔΕΝ ντρέπομαι γι αυτό, ποτέ δεν το έπαιξα γαμάτη ή γενναία ή δυνατή. Η ντροπή μας , μας κάνει αλήθεια αυτό ακριβώς που είμαστε. Κι είμαι λοιπόν περίφανη που τα πέρασα αυτά, ώστε να μπορέσω να τα δώ σήμερα από απόσταση και να καταλάβω πως η ζωή μου τώρα είναι καλύτερη. Πως έγινα δυνατότερη. Και αυτό βασικά, μου έφτιαξε τη μέρα.
Απλά ήθελα να δείτε όλοι, πως τελικά όντως η ζωή συνεχίζεται, εμένα πάντως συνέχισε. Και πως ακόμα κι αν πιστεύετε ότι ζείτε σε ένα χάος σε μια μίζερη ζωή χωρίς φως και μέλλον, τελικά έχετε άδικο. Η ζωή προχωρά, καμιά φορά προς το καλύτερο κι άλλες προς το χειρότερο. Πάντως προχωρά κι αυτό μας κάνει όλους, κατά βάση δυνατότερους, πιο γενναίους, πιο «στον κόσμο μας», πιο καυστικούς, είρωνες και στην δική μου περίπτωση σαρκαστικούς. Enjoy what you’ve lived through, cause you may live it only once. Enjoy this once, and appreciate the best you can earn of it. Καλό βράδυ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου