Η Σαύρα η Σάρα & Τα όνειρα τα ξεχασμένα.

Όταν ήμουν μικρή είχαμε στο σπίτι των γέρων παππούδων μου στην Κρήτη, μια μεγάλη σαύρα. Αυτή η σαύρα είχε γεννήσει ουκ ολίγα σαμιαμίδια τα οποία σεριάνευαν μες το σπίτι και κρυβόντουσαν πίσω απ τα κρεβάτια. Εμάς, δεν μας πείραζε τα σαμιαμίδια σημαίνουν καλή τύχη, και πέραν του λαογραφικού της υπόθεσης, έτρωγαν τα κουνούπια που με την υγρασία και τον νοτιά του Αυγούστου θέριευαν και μας επιτίθεντο κάθε βράδυ , στα σκοτάδια. Ύπουλα ,αιμοβόρα πλάσματα τα θηλυκά κουνούπια. Η μεγάλη η σαύρα, ανακαλύφθηκε ένα ωραίο απόγευμα, από εμένα τότε μικρό και ξανθό μπομπιράκι, κρυμμένη πίσω απ’ το πατζούρι του παραθύρου του παππού και της γιαγιάς. Για κάποιον λόγο που σήμερα δεν θυμάμαι, την έλεγα Σάρα. Κάτι στο πράσινο-γκρί χρώμα της μου «φώναζε» αυτό το όνομα. Η γιαγιά μου με τα όμορφα μάτια μου έλεγε πως η σαύρα η Σάρα, το βράδυ τραγούδαγε. Όχι σαν τους γρύλους, όχι σαν ερπετό… Τραγούδαγε σαν να αφουγκραζόταν την νύχτα. Σαν να μέτραγε τα βήματα των περαστικών έξω απ’ την αυλόπορτά μας. Των μεθυσμένων που γύρναγαν κούτσα-κούτσα σπίτια τους αφού χάλασαν όλα τα λεφτά στο χαρτάκι και στα κρασιά. Αυτό το τραγούδι, εγώ δεν τ’ άκουσα ποτέ. Κοιμόμουν μακρυά απ το παράθυρο εκείνο. Μα όταν φέρνω στη μνήμη μου το όμορφο ερπετό είναι σαν να ακούω εκείνο το σιγανό.. μουρμούρισμα; Δεν ξερω πώς να το πώ.. Μια ψιλή φωνούλα.. Να τραγουδά συριγχτά Δεν την άκουσα ποτέ τη σαύρα. Το τραγούδι της το ακούω μόνο στα όνειρά μου. Κάθε φορά φοβάμαι, πως σημαίνει πως κάποιος περνάει, πως κάποιος έρχεται ή πως κάποιος φεύγει. Τα όνειρα αυτά είναι σκοτεινά. Τρέμω και χτυπιέμαι σαν να έχω επιληψία. Φοβάμαι, κι όταν ανοίγω τα μάτια που το πρωί , έχω μαύρους κύκλους, τα σημάδια απ τα δαιμόνια που παλεύω τις νύχτες. Αυτά τα όνειρα, κάθε φορά με μπερδεύουν. Χτές ονειρεύτηκα την Σάρα τη σαύρα. Προχθές, τον χαμμένο μου πατέρα πάνω σ’ένα άσπρο άλογο, κρατώντας μια τυρόπιτα. Όνειρα δίχως λογική. Αν όμως τα όνειρα μου έμπαιναν στη ζωή μου, στοίχημα, αυτή θα ‘χε πολύ ενδιαφέρον. Μήπως τελικά, οι εικόνες αυτές οι βουβές, οι ανοιγμένες σαν νεφελώματα, σαν ακτινογραφίες, ακαταλαβίστικες, τρομαχτικές είναι η αληθινή ζωή; Τα όνειρα μου δείχνουν τους πόθους μου.. σαν γυάλινα σπίτια που σπάνε.. κομμάτια γίνονται οι τοίχοι. Ξυπνάω κι έχω χάσει μια μάχη, να καταλάβω. Να καταλάβω τι έγινε. Να καταλάβω τι γίνεται. Αν τελικά η σαύρα είναι φύλακας. Αν είναι ακόμα κρυμμένη πίσω απ του σκουριασμένο πατζούρι. Ίσως να κάτσω να ακούσω το τραγούδι της, στα αστέρια. Κι ίσως δώ μετα σένα όνειρο, πως βυθίζομαι σε ωκεανούς χωρίς πάτο, πως περπατώ στην ομίχλη και σκοτεινιά πλησιάζει… Θα αρχίσω πάλι να τρέμω και να τινάζομαι, γιατί τότε είναι η μόνη στιγμή που ξέρω. Κι ελπίζω κάποια χέρια να ναι εκεί να μου πούν πως όλα είναι καλα… «κοιμήσου». Χωρίς να ξέρουν πως στους ύπνους μου ζώ την άγρια ζωή μου.