Η Σαύρα η Σάρα & Τα όνειρα τα ξεχασμένα.

Όταν ήμουν μικρή είχαμε στο σπίτι των γέρων παππούδων μου στην Κρήτη, μια μεγάλη σαύρα. Αυτή η σαύρα είχε γεννήσει ουκ ολίγα σαμιαμίδια τα οποία σεριάνευαν μες το σπίτι και κρυβόντουσαν πίσω απ τα κρεβάτια. Εμάς, δεν μας πείραζε τα σαμιαμίδια σημαίνουν καλή τύχη, και πέραν του λαογραφικού της υπόθεσης, έτρωγαν τα κουνούπια που με την υγρασία και τον νοτιά του Αυγούστου θέριευαν και μας επιτίθεντο κάθε βράδυ , στα σκοτάδια. Ύπουλα ,αιμοβόρα πλάσματα τα θηλυκά κουνούπια. Η μεγάλη η σαύρα, ανακαλύφθηκε ένα ωραίο απόγευμα, από εμένα τότε μικρό και ξανθό μπομπιράκι, κρυμμένη πίσω απ’ το πατζούρι του παραθύρου του παππού και της γιαγιάς. Για κάποιον λόγο που σήμερα δεν θυμάμαι, την έλεγα Σάρα. Κάτι στο πράσινο-γκρί χρώμα της μου «φώναζε» αυτό το όνομα. Η γιαγιά μου με τα όμορφα μάτια μου έλεγε πως η σαύρα η Σάρα, το βράδυ τραγούδαγε. Όχι σαν τους γρύλους, όχι σαν ερπετό… Τραγούδαγε σαν να αφουγκραζόταν την νύχτα. Σαν να μέτραγε τα βήματα των περαστικών έξω απ’ την αυλόπορτά μας. Των μεθυσμένων που γύρναγαν κούτσα-κούτσα σπίτια τους αφού χάλασαν όλα τα λεφτά στο χαρτάκι και στα κρασιά. Αυτό το τραγούδι, εγώ δεν τ’ άκουσα ποτέ. Κοιμόμουν μακρυά απ το παράθυρο εκείνο. Μα όταν φέρνω στη μνήμη μου το όμορφο ερπετό είναι σαν να ακούω εκείνο το σιγανό.. μουρμούρισμα; Δεν ξερω πώς να το πώ.. Μια ψιλή φωνούλα.. Να τραγουδά συριγχτά Δεν την άκουσα ποτέ τη σαύρα. Το τραγούδι της το ακούω μόνο στα όνειρά μου. Κάθε φορά φοβάμαι, πως σημαίνει πως κάποιος περνάει, πως κάποιος έρχεται ή πως κάποιος φεύγει. Τα όνειρα αυτά είναι σκοτεινά. Τρέμω και χτυπιέμαι σαν να έχω επιληψία. Φοβάμαι, κι όταν ανοίγω τα μάτια που το πρωί , έχω μαύρους κύκλους, τα σημάδια απ τα δαιμόνια που παλεύω τις νύχτες. Αυτά τα όνειρα, κάθε φορά με μπερδεύουν. Χτές ονειρεύτηκα την Σάρα τη σαύρα. Προχθές, τον χαμμένο μου πατέρα πάνω σ’ένα άσπρο άλογο, κρατώντας μια τυρόπιτα. Όνειρα δίχως λογική. Αν όμως τα όνειρα μου έμπαιναν στη ζωή μου, στοίχημα, αυτή θα ‘χε πολύ ενδιαφέρον. Μήπως τελικά, οι εικόνες αυτές οι βουβές, οι ανοιγμένες σαν νεφελώματα, σαν ακτινογραφίες, ακαταλαβίστικες, τρομαχτικές είναι η αληθινή ζωή; Τα όνειρα μου δείχνουν τους πόθους μου.. σαν γυάλινα σπίτια που σπάνε.. κομμάτια γίνονται οι τοίχοι. Ξυπνάω κι έχω χάσει μια μάχη, να καταλάβω. Να καταλάβω τι έγινε. Να καταλάβω τι γίνεται. Αν τελικά η σαύρα είναι φύλακας. Αν είναι ακόμα κρυμμένη πίσω απ του σκουριασμένο πατζούρι. Ίσως να κάτσω να ακούσω το τραγούδι της, στα αστέρια. Κι ίσως δώ μετα σένα όνειρο, πως βυθίζομαι σε ωκεανούς χωρίς πάτο, πως περπατώ στην ομίχλη και σκοτεινιά πλησιάζει… Θα αρχίσω πάλι να τρέμω και να τινάζομαι, γιατί τότε είναι η μόνη στιγμή που ξέρω. Κι ελπίζω κάποια χέρια να ναι εκεί να μου πούν πως όλα είναι καλα… «κοιμήσου». Χωρίς να ξέρουν πως στους ύπνους μου ζώ την άγρια ζωή μου.

Tribute on my Draft Post of 3/3/2011, Never Posted though.

"επι καιρό, πολυ καιρο, γυρναγα ασκοπα, διχως λογο και σκοπο.

Ισως να γυρναω ακομα.. (;)

μου πηραν τη ζωη μεσα απ τα χερια μου και αφησ, αν πισω, μονο σκουπιδια.

ανθρωποι μπαινουν μες τις ζωες, ομορφοι-ασχημοι, εξυπνοι-οχι και τοσο εξυπνοι.

Ποιος ειναι; ποιος ειναι ο καθενας τους..

Ελεγε ο Οσκαρ για τον Μποζυ οτι ηταν κοντα του για να μαθει την ηδονη της τεχνης και της ζως, πως οι μερες ποθ περναγαν μαζι ηταν αντιπαραγωγικες για εκεινον, μια συνεχης παραζαλη ασκοπης και δαπανηρης καλοπερασης.

Πολλες φορες σκεφτομαι πως, τελικα οι περισσοτεροι ηθελαν απο εμενα μια τυπου ηδονην, και σιγουρα οι μερες μαζι τους ηταν μια παραζαλη, απο πολλες αποψεις. Ειτε με τον εναν τροπο ειτε με τον αλλο, κατεληγα κομματιασμενη, σαν ενα σπασμενο ευθραυστο κρυσταλινο ποτηρι. Το διχως αλλο αιτια θα ταν οι ρυθμοι της ζωης που τοσο δεν μου ταιριαζουν.

ειναι ανθρωποι Εκεινοι τυπολογικα διαφορετικοι, εστω αυτο διαλαλουσαν!

"Ναι! Ειμαι διαφορετικη-ος! Ακουω indie και ντυνομαι ετσι!"

Δεν κανει τον τροπο ζωης ουτε η εμφανιση, ουτε τα γουστα.

Θα ελεγα λιγο θαρετα πως μαλλον εγω ειμαι διαφορετικη,, αυτο ομως δεν το λεω ως θετικο δεν προσπαθω να ξεφυγω απο το ν αμπω στη μαζα। Μαλλον θεωρω πως ειμαι κατα πολυ μεσα στη μαζα। Αυτο που κανει εναν ανθρωπο διαφορετικο, ειναι οτι κατα συνεπεια δεν ανηκει ουτε ταιριαζει παντου, προσπαθει να ταιριαξει προσποιουμενος συμπεριφορες, που στην πραγματικοτητα δεν του αρμοζουν. Ενας περιεργος τυπος που εχει περασει χρονια ολοκληρα ως αποκληρος, με συντροφια βιβλια χαζες ταινιες. Καποιος βρισκεται περικυκλωμενος απο ατομα που τον συμπαθουν, σε εναν κυκλο ειναι συχνα το κεντρο. Στη Ζωη ομως τι ειναι; Νομιζω πως εκει λειτουργει ως Φυγοκεντρος δυναμη, απωθωντας δηλαδη οτιδιποτε προσπαθει να πλησιασει. Τελικα καταληγω μονη στο αδειο σπιτι να χαζευω βλακειες στην τηλεοραση, συχνα κλαιγοντας για την ασημαντοτητα της ζωης μου, μιλαω στη γατα μου και ελπιζω να τηλεφωνησει καποιος να με σωσει, αλλα δεν το κανει κανεις.

πως φαινεται οτι καποιος ειναι λιγο 'χαλασμενος' ; σε μια δυσκολια। Οταν εγω βρεθηκα σε δυσκολια ξαφνικα χαθηκαν ολοι, ολα। "

Όλα αυτά είχαν γραφτεί το Μάρτιο του 2011, σε μια πολύ δύσκολη φάση που πέρναγα. Τώρα, Νοέμβρης του 2011 πολλά έχουν αλλάξει; Δεν θα το ‘λεγα, σημερα Σάββατο βράδυ πάλι χορεύω με τον εαυτό μου. Τι άλλαξε; Νομίζω πως απλά το αποδέχτηκα ως μια πραγματικότητα. Είμαι… ένα ευτελές υλικό. Είμαι… ένα παιχνιδάκι, απολαυστικό.. Είμαι εκεί για να τους διασκεδάζω, να τους κάνω να γελάνε. Κι όμως πάντα στην ανάγκη συντροφιάς βρίσκω την ροή μου μόνη. Πικρόχολα θα ‘λεγα, πως μάλλον είμαι αρκετά μοναχότερη τώρα, λόγω πρακτικών γεγονότων. Όμως..: Κανείς ποτέ δεν θα συμπαθήσει τον εαυτό του. Καλύτερα για εκείνον γιατί θα καταλήξει ένα μακράν ψωνισμένο άτομο και δεν θα βελτιωθεί ποτέ σε τίποτα.Ο εαυτός σου κι εσύ, είστε σαν δύο ηλικιωμένοι παντρεμένοι, μισείτε ο ένας τον άλλον, μα είναι αδύνατο να ζήσετε πια χώρια. Φυσικά και γίνομαι πράσινη όταν ξεμένω μέσα μέρες ολόκληρες, και δεν ενδιαφέρεται κανείς να δεί που είμαι τι κάνω ζώ/πέθανα.Απλά τώρα, νιώθω διαφορετικά επειδή όλα αυτά τα αποδέχτηκα. This is life, the say. And believe me I’ve seen much worse. Οπότε, κατέληξα στο εξής: Το να αγαπάς και να αγαπιέσαι είναι πραγματικότητα. Μέσα σ αυτην τη σφαίρα πραγματικότητας όμως, δεν εντάσσεται και η συντροφικότητα. Τελικά ο καθένας πρέπει να μείνει μόνος του, γιατι μόνο τότε μπορεί πραγματικά να δει “should I stay or should I go?” και μεταξύ μας, εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ με έναν πανικό πέριξ. Κατάλαβα και κάτι άλλο, το μεγαλείο της αποδοχής. Μόλις αποδεχτείς πως ας πούμε: «Ναι έχω φίλους για την πλάκα, και κάποιους άλλους για τα σοβαρά αλλά καμιά φορα τυχαίνει και πρέπει και το χρειάζομαι τελικά να μείνω μόνη γιατι μου κάνει καλό» , τότε ίσως να αρχίσεις και να το βλέπεις παραγωγικά το όλο θέμα. Το δράμα που ζούσα είναι και ήταν και θα είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής και της προσωπικότητας μου. ΔΕΝ ντρέπομαι γι αυτό, ποτέ δεν το έπαιξα γαμάτη ή γενναία ή δυνατή. Η ντροπή μας , μας κάνει αλήθεια αυτό ακριβώς που είμαστε. Κι είμαι λοιπόν περίφανη που τα πέρασα αυτά, ώστε να μπορέσω να τα δώ σήμερα από απόσταση και να καταλάβω πως η ζωή μου τώρα είναι καλύτερη. Πως έγινα δυνατότερη. Και αυτό βασικά, μου έφτιαξε τη μέρα.

Απλά ήθελα να δείτε όλοι, πως τελικά όντως η ζωή συνεχίζεται, εμένα πάντως συνέχισε. Και πως ακόμα κι αν πιστεύετε ότι ζείτε σε ένα χάος σε μια μίζερη ζωή χωρίς φως και μέλλον, τελικά έχετε άδικο. Η ζωή προχωρά, καμιά φορά προς το καλύτερο κι άλλες προς το χειρότερο. Πάντως προχωρά κι αυτό μας κάνει όλους, κατά βάση δυνατότερους, πιο γενναίους, πιο «στον κόσμο μας», πιο καυστικούς, είρωνες και στην δική μου περίπτωση σαρκαστικούς. Enjoy what you’ve lived through, cause you may live it only once. Enjoy this once, and appreciate the best you can earn of it. Καλό βράδυ.

Random things about her.

*Αγαπημένο χρώμα: αυτήν την περίοδο το μπορντό-ροζέ, διαχρονικά το γκρί και το ανθρακί, το πράσινο και το μπλέ.
*Αγαπημένες μυρωδιές: Των καθαρών σεντονιών, του σαπουνιού λεμόνι, του φρέσκου καφέ και των παλαιών βιβλίων.
*Inspiring Things: το Σύμπαν, οι περίεργοι (εμφανισιακά, ιδεολογικά, ως χαρακτήρες) άνθρωποι, τα διάφορα όνειρα που βλέπω, οι γάτες, τα όμορφα σπίτια, η θάλασσα, τα ταξίδια, η τζάζ, οι χάρτες και οι βιβλιοθήκες.
* Χώρα που θέλω να επισκεφθώ τελευταία: Ινδία, Μαρόκο, Ισπανία
*Εμμονές: Οι σπάνιες λέξεις ( βρήκα πρόσφατα ένα εξαιρετικό λεξικό στο ιντερνετ με σπάνιες αγγλικές λέξεις, λινκ : http://www.islandnet.com/~egbird/dict/dict.htm ), τα ωραία πόμολα για συρτάρια, τα μπάνια των 20 λεπτών με το νερό στους 38 C , το πρωτότυπο καλομαγειρεμένο φαγητό, η συλλογή σημειοματαρίων, οι μεταμεσονύχτιες συζητήσεις, η ατλακόλ, ο ύπνος, τα ταττουάζ κι οι γάτες.*ένα πράγμα που με αγχώνει: η μετάφραση.
*Ένα ωραίο μέρος που ανακάλυψα πρόσφατα: Το μπάρ “Angelo’s” στην πλατεία του Αγ.Νικολάου στο Χαλάνδρι.
*ένα ωραίο φαγητό που έφαγα πρόσφατα: Κολοκυθόσουπα με Crème Fraiche και καρβουνιστό ψωμί.
*αγαπημένα ρούχα: ένας συνδυασμός από pencil skirts & total black με χιλιοφορεμένα τζήν και μάλλινα πουκάμισα. Και φυσικά οι πυτζάμες.
*Inspiring Movie(s): Into the Wild//White Oleander//The Eternal Sunshine of a Spotless Mind
*Περιοδική έκδοση προσφάτως ανακαληφθείσα: Το περιοδικό Memento που βρήκα σε μαγαζί στο Χαλάνρι, με θέματα πολιτισμικά και καλλιτεχνικά.
*Ποτά: Η σαμπούκα, το τζιν φίζ, το κόκκινο ημίγλυκο κρασί, οι μπύρες Kozel & Velzelul και το αρωματισμένο ουίσκι malt εκ Σκωτίας, παρακαλώ
*A creepy fact: I am interested in paranormal.
*An embarrassing Secret: When I’m feeling small and absolutely strength-less, I always re-read Harry Potter & the Deathly Hallows. It gives me strength to keep fighting. I know it seems so foolish, but I’m a HP fan and damn proud of it.
*Σπουδές: Πολιτισμικές, ελπίζω.
*Αλλεργίες: Διάφορες, οφειλόμενες σε ψυχολογικούς παράγοντες σύμφωνα με γηραίο Αλλεργιολόγο που τσέπωσε 400 Ευρωπουλάκια για 30 τσιμπιματάκια στο χέρι μου στο Ιατρικό Αθηνών.\
*Μια προτίμηση: Το λεωφορείο υπέρ του Μετρό.
*Κάτι μισητό: Το πρωινό ξύπνημα.
*Ουτοπική δουλειά: Διεθνής ξεναγός.

Emotions & Thoughts.

Μερικές φορές όλα λάμπουν σαν καινούρια παπούτσια, σαν τα κοσμήματα της γιαγιάς μου. Μερικές φορές όλα εμπνέουν σαν ένα καινούριο τετράδιο δίχως γραμμές στις σελίδες. Μέρες που μυρίζουν φρεσκάδα, σαν σαπούνι άσπρο ή λεμόνι, Φρεσκοσιδερωμένη πετσέτα. Άλλες φορές μυρίζει σαν ωραίο φαγητό, ή σαν φρέσκος καφές, Εγώ όμως θυμάμαι και τις άλλες τις μέρες. Εκείνες που κανείς νιώθει σαν ποντικάκι μικρός, Που Κρύβεται μέσα σε μια μικρή σκοτεινή ντουλάπα και περιμένεις να φύγει ο θόρυβος. Αυτές τις μέρες θυμάμαι.. Θυμάμαι το άρωμά τους, εκείνο του μανταρινού το πικρό. Εκείνο του αίματος, νιώθω ακόμα και τη μεταλλικότητα εκείνη, στον ουρανίσκο. Η' ακόμα.. Μια μυρωδιά ασφυκτική, όπως τα καυσαέρια στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Ζούμε σ αυτήν την πόλη όπου ακόμα κι αν ακούς την γλυκήτερη, νοσταλγικότερη και μελωδικότερη μουσική, πάντα αυτή μέσα απ τα τζάμια αυτού του λεωφορίου, αυτού του αυτοκινήτου, Πάντα θα φαίνεται γκρίζα και τερατώδης. Όπως οι ψυχασθένειες, όσο σε σκοτώνουν τόσο σε κρατάν και ζωντανό, έτσι κι αυτές οι πόλεις, αυτή η πόλη, δεν μ'αφήνει να ξεφύγω. Δε σ'αφήνει να ξεφύγεις και σένα. Αυτές οι μέρες.. Οι γκρίζες που φοβάμαι και θέλω σαν αγέννητο μωρό στην κοιλία της μάνας του, μέσα σε ένα πάπλωμα, να κρυφτώ, για πάντα.

##Οχι.. δεν ξέρω πως είμαι. Και κυρίως, δεν ξέρω που πάω κι αν Ποιος άραγε κρύβεται πίσω απ τις μάσκες που με τρομάζουν; Καμιά φορά σκέφτομαι, είμαι καλα. "θα 'θελα να 'μαι τόσα πολλα πράγματα που δεν είμαι..." , και τα χάνω κι εγω॥ Αν ήμουν σαν εσένα, θα ήμουν τόσο τυχερή; αν ήμουν σαν εσένα... Γιατί τελικά δεν αφήνω αυτές τις πόλεις, δεν αφήνω αυτές τις μέρες ; Οι πάλεις, λέν', δίνουν δύναμη. Ανυψώνουν, διαμορφόνουν. Ξέρω 'γώ; Μπορεί. Δεν με νοιάζει πραγματικά. Δεν προσπαθώ να αυτόψυχολογηθώ, μονολογώ απλά. Κοίταζα ένα πρόσωπο σε ένα γυαλί, έλεγε για κάποιον που έφαγε πολύ κόσμο κι έλεγε: "..θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια να δώ αν μπορώ να νιώσω οτιδήποτε ανθρώπινο γι αυτόν.." Τι όμορφο! Με έκανε πραγματικά να σκεφτώ, πότε ένιωσα, και γιατι κάτι ανθρώπινο. Και για ποιόν επίσης.. Έχουμε καταλήξει να ζούμε σε εποχές πραγματικής επιβίωσης.. Καμία φορά είμαι στους δρόμους τους γκρίζους και πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει σαν ζώο στη ζούγκλα. "Πρέπει να παλέψω να μη χάσω. Πρέπει να νικήσω." Επιθετικότητα, αίσθηματα αυτοσυντήρησης. Τρόμαζω όταν το καταλαβαίνω. Πώς γίναμε έτσι ,λέω. Κανένα χρηματικό ποσό, κανένα σπίτι ή αυτοκίνητο εξευγενίζει, κανένα πουκάμισο. Ούτε τα βιβλία, ούτε η γνώμη ,το σινεμά, η μουσική.. Ειδικά η γνώση. Ισως είναι το σκληρότερο όλων τελικα.. Οραματίσου μια ζυγαριά: “To be or to feel?” Ο Άμλετ αναρωτήθηκε μόνο περί ζωής και θανάτου. Θα 'χε μάλλον ψυχή για να μην αναρωτάται γι αυτήν. Όταν έχεις κάτι δεν το ψάχνεις, λογικό δεν ακούγεται; Δεν είναι η απουσία ψυχής σε αυτούς, όχι ακόμα. Προσωπικά είναι η αμφισβύτηση. Πόσο ακόμα; Πόσο ακόμα μένει να αντισταθεί κανείς στο να μη νιώθει τίποτα; Στο να γίνω απο το άτομο που είμαι, οι φιλοδοξίες μου, τα σχέδια μου, τα λεφτά μου, ο τρόπος ομιλίας μου; Πρόσφατα συνέβει κάτι περίεργο. Κάτι μου είπε κάποιος, κάτι απλο, και χωρίς να φιτράρω το μυαλό μου, είπα ακριβως αυτό που ήθελα να πω, αβίαστα. Απλά το είπα, βγήκε απο μέσα μου, ο,τι ακριβώς σκεφτόμουν.. Δεν υπάρχει , και το λέω ειλικρινέστατα, μεγαλύτερη ανακούφιση από το να πείς ακριβως αυτο που θέλεις να πεις΄Εκείνη τη στιγμη συνειδητοποιήσα πως το "εγώ" (οχι το εγωιστικό, απλά, Εγώ.) έχει χαθεί μέσα στο αυτοί. Πως χρησιμοποιώ δημοφιλείς εκφράσεις, πιό θελκτική ή πιο σοβαρή φωνή. Γλώσσα πιο μοντέρνα, πιο της μοδός που λέν.. Και σκέφτηκα κατόπιν, εγώ τι διάολο θέλω να πώ, και γιατί δεν το λεω; Τελικά οι γκριζες αυτές πόλεις με καταπίνουν; Τελικα γίνομαι τα ψέματα που λέω; Μήπως τρελαίνομαι; Κι όταν όλα λάμπουν (τις σπάνιες αυτές ξεχωριστές λαμπερές υπέροχες στιγμές) όντως λάμπουν; Αυτο το φώς όντως λάμπει..; Και πώς θα το ξέρω; Κάθε μέρα εύχομαι να ήμουν τόσα πράγματα που δεν είμαι, πιο όμορφη πιο έξυπνη και διάφορα άλλα.. Κάθε μέρα πέφτω στο κρεβάτι μου και εύχομαι με όλη την εναπομείνουσα καρδία μου, Αχ και να γινόμουν όσα θέλω!! (κι ας ξέρω πως κι ούτε τότε θα 'ταν πιο καλα, απλα να, θα θελα να γινόταν..) Σήμερα λοιπόν, θέλω και κάτι ακόμα. Θέλω να γίνω εγώ, να γίνω το μυαλό μου και οι σκέψεις μου. Θέλω να γίνω το άτομο μές το κεφάλι μου. Εύχομαι όλοι, να γίνετε λίγο πιο πολύ Εσείς λοιπόν ή έστω να γίνετε ότι ονειρεύεστε, οτι κι αν είναι αυτο, εύχομαι να ξυπνήσετε μια μέρα και πρωτού πάτε στις δουλειές σας να σκεφτείτε και να πείτε "Κοίτα να δείς... Έγινα αυτό που πάντα ήθελα ή αυτό που πάντα ήμουν.." Κι αν τελικα γίνεται ακριβώς αυτό που είστε, ελπίζω να έχω την απάντηση στο αν τότε θα είστε (και θα είμαι) ικανοί να βρεθεί ότι χάθηκε πριν μας φάει όλους μας αυτή η γκρίζα πόλη.

Σχόλιον (1)

Απλή υποσημείωση στο τελευταίο κείμενο που ανάρτησα, προς αποφυγλην παρεξηγήσεων।
Στο "πολίτιξ" λοιπον...
Δεν υποστηρίζω προσωπικα, κανένα κόμμα, καμία ιδεολογία, αριστερη,δεξιά, πάνω ή κάτω।
Θεωρω, αναντίρρητα, πως όλα τα πολιτικά συστήματα είναι διεφθαρμένα, πως η Ιστορία έχει αποδείξει πως ούτε η Μοναρχία λειτουργεί και αντίθετα ούτε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός.
Αν θεωρώ κάτι σωστό, είναι τα δικαιώματα, που δεν καταπατούνται ή υπονομεύονται.
Οι "ηγέτες" που δεν κάνουν καταχρήσεις.
Ο σεβασμός (αμοιβαίος), η συνειδητοποίηση οτι "Είμαι Πολίτης" σημαίνει συμμετέχω και λειτουργώ, εργαζομαι, και προσφέρω, οχι κάθομαι, τρωω ( τρωω εις βάρρος αλλου...), και περιμένω απο τους άλλους.
Και τέλος, πιστέυω στην Ισονομία, στην Ισότητα, και την Αξιοκρατεια, γιατι είναι έννοιες ανεπηρέαστες, ανεμπόδιστες και Αιώνιες.

Λογική (Ι)

Λογική (Ι) - πολίτικς
(αυτη η αναρτηση, δεν αποτελεί ενα σκίρτημα λογικής στην τρέλα, κατα βαση ειμαι ενας ανθρωπος πολυ λογικός, απλα μου αρέσει, οπως παντα μου αρεσε να παρασερνομαι και να αφηνομαι, στο συναίσθημα.)
Αρχιζοντας, λοιπόν λιγο, χιουμοριστικά, τα προσόντα που πιστεύω πως ενας ΄πολίτης μπορεί να έχει για να εργασθεί στο Ελληνικό Κράτος, ειναι τα εξής :

(Α) Να είναι τυφλός, πολυ χρησιμο όταν κανεις πρεπει να "μη βλέπει" τις διαφορες κομπίνες, τις φοραπαλλαγές, την "κλεψια" που γινεται γυρω του! Επισης βοηθα παρα πολυ, στο να αγνοησει κανείς την πείνα την αδικεία, τη φτώχεια και τις διακρίσεις` πιστεύω πως ειναι ενα απο τα πιο απαραιτητα προσόντα βασει των δεδομένων απο όπου αντλησα το πόρισμα।

(Β) Να είναι κουφός,να μην ακουει λοιπόν τις κατηγορίες των αλλων, τα προβλήματα, τις απαιτήσεις των πολιτων, και συχνα και τις απειλες` ο συγχρονος αξιος πολιτικός ή κρατικός δημόσιος υπάλληλος θαυμάσια διαθετει το προσόν να μην ακουει! Να μενει σταθερα και αμετάκλητα ανεπηρέαστος σε ο,τι οι ψηφοφόροι , ο λαός κι αν λέει।

(Γ) Να είναι μουγκός, ετσι εξηγειται αν το σκεφτει λιγο κανεις, το γιατι πραγματα που γινονται χρόνια πριν φτανουν στην επιφάνεια τωρα, γιατί κανεις απο τα αξιωτιμα αυτα πρόσωπα δεν μιλλά ποτέ। Κανείς δεν απαντά σε αιτληματα, κανείς δεν έχει ποτέ απαντησεις σε όσα ερωτούνται। Μόνο μια σιωπή... Συννεχής। Κι οταν δεν υπάρχει αυτή, τοτε το "ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ" καλυπτει τα πάντα। Μα δε σας φαινεται εσάς αρκετα καλήα απάντηση το ουδέν σχόλιον ; πληρεστατη! Αναπάντητα ερωτηματα, απο ανθρώπους που μερικά μηδενικα στο τέλος, εκλεισαν το στωμα τους।

(Δ) τελος, Να ειναι κουλός` Ευκολα το συμπερένει κανείς αν σκεφτεί πως, ενας Δημόσιος υπάλληλος στο τοπικό σας ΚΕΠ, που θα χρειαστεί περίπου μια ωρα για να καταφέρει να υπογράψει το Εγγραφό σας। Υπόθεση δυο λεπτων το δίχως αλλο! Φυσικα δεν είναι δουλεια κανενός υπαλλήλου, η εξυπηρέτηση του ατομου που απο τους φορους πληρωνονται। Απο που κι ως που αλλωστε। Ετσι, το συμπερασμα είναι πως μαλλον, εδω προκειται για καποια κινητική πάθηση, απολυτα δικαιολογήσιμη।

- λεγοντας αυτά σε καμία περίπτωση δεν θα θελα να θίξω ήνα υποβαθμίσω νοηματικα, τον οποιονδήποτε ανηκει στα άτομα με Ειδικές Ικανότητες। Τα παραπάνωα ποτελουν απλά μια Αλληγοροία με την οποία μπορεσα προσωπικα να απαντήσω με εναν λιγο χιουμοριστικό τροπο, στο γιατι κατα τη συντριπτική πλειοψηφία οσοι υπάγονται στο συστημα της πολιτικής ή κρατικής μηχανής, ειναι ευνοικώς απαράδεκτοι।
Μάλλιστα σε αντίθεση με οσους ανηκουν στα ΑΜΕΑ, το νοημα ηταν οτι "προσποιούνται" πως και οι ίδιοι είναι παθόντες। Θα έλεγα πως κατα συνέπεια επιλέγουν να μην κοιτούν να μην ακουν να μη μιλουν και να μην ενεργουν, εχοντας απειρως μεγαλυτερα συμφεροντα απο την αδιαφορία τους। Μηπως λοιπόν τελικά αυτοί ειναι που θα προσέβαλαν σε αυτη την αλληγοροία και με τον πραγματικό τρόπο ζωής τους τα ΑΜΕΑ; απλη ερώτηση...

Οπως εχουν πει τόσο ο Σωκράτης, ο Πλάτων , ο Αριστοτέλης κι η λίστα παει λέγοντας μεχρι τον Παπανούτσο και μεχρι σημερα, ενα κράτος λειτουργεί σαν ωντανός οργανισμός, μονο αν όλα τα μέλη συμμετέχουν λειτουργει καλά' οι αναλογες σκεψεις κατ'αναλογίαν του δικού μας κράτους, δικές σας...

Το χειρότερο, αυτό που εμένα προσωπικα, ανησυχεί, είναι πως δεν είναι μόνο οι πολιτικοί αρχηγοι και οι κρατικοί υπάλληλοι, που κατα βάση, λειτουργούν σαν ανάπηροι'
Μεταξύ μας πάντα ήταν και πάντα θα είναι μια σκοπιμότητα η πολιτική, ένα υποκινούμενο συμφέρον, δεν θα αλλάξει ποτέ αυτο, δεν εχω αυταπάτες!
Οτι η διαφθορά είναι πλεόν τροπος ζωής ποιός το αμφισβυτεί ;
Δεν έχει ομως ΑΥΤΟ σημασια, αλλα το ΓΙΑΤΙ κανένας δεν ασχολείται...
Μου είπε πρόσφατα μια καθηγήτρια μου η Μ-Κ " Εγω δεν βλέπω κανέναν να έχει πολυσκοτιστεί, και μη μου πει κανείς πως να αποφασίζουν διακόσιοι δημοσιοι υπάλληλοι να απεργήσουν, είναι διαμαρτυρία! Μ όλα αυτα που γίνονατι θα πρεπε να κάψουν τη Βουλη! Που είναι οι αναρχικοί τωρα; Εχουν πιό σημαντικά να πουνε;..."

Πραγματι- Δε μπορω να διαφωνήσω' και εγω βλέπω παντού, μια αδιαφορία, μια αποχάυνωση, μια ΣΙΩΠΗ απο μεγάλη μερίδα του πληθυσμου। Ομως εχω μια ενσταση, δεν θεωρωω πως αφορα τοσο πολυ τα οικονομικά θέματα αυτη η αδιαφορια... (αλλωστε τα λεφτα ειναι ο Θεός του εθνους μας! πως να αδιαφορησει κανείς γι αυτα, ή τη μειωσή τους...) Για αλλα φοβάμαι, που θεωρω πως είναι πιο σημαντικα, γιατι καταρχάς γίνονατι κρυφά, εμείς βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου। Γι αυτα δεν λεει κανείς τίποτα όμως। Κανείς που να ξέρω εγώ, και χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω ξέρω αρκετούς διαφορετικούς ανθρώπους।

Θα παραθέσω δύο περιστατικά και τις αντίστοιχες σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν।
- Αρχικά άκουσα πρόσφατα, πως επρόκειτω να καταργηθεί το μάθημα της Ιστορίας στο Λύκειο। Αργότερα, έμαθα πως τελικά δεν θα καταργηθεί απο την Πρώτη Λυκείου αλλα θα αλλάξει η ύλη ( θα ασχολούνται πχ τα παιδιά με θέματα όπως " Η ιστορία του Κινηματογράφου"), αγνωστο αν θα υπάρχει πια το μάθημα της Ιστορίας στη Γενική Παιδεία στις υπόλοιπες δυο Ταξεις, παρα μόνο ως μάθημα επιλογής। Τι σκέφτηκα μόλις το εμαθα, είναι αναμεόμενο। Σκέφτηκα πως στα μόνα χρόνια που ο μαθητης εχει αναπτυξει πιά το κριτικό του πνεύμα (θεωρητικά μιλάμε παντα) στις μόνες τάξεις που μπορει πια να συνδυαάσει, ν κατανοήσει, να εντοπίσει , να καταλάβει και αν παραλληλίσει, ΚΟΒΕΤΑΙ το μαθημα αυτο।
Μια διευκρίνηση, δεν είμαι Ιστορικός, δεν διαβάζω ιστορικά βιβλία απλα θεωρώ πως γνωρίοντας το παρελθόν χειρίζεσαι καλύτερα το παρόν, είσαι σε θέση να αντιληφθείς ενέργειες πριν κάν γινουν, γιατι ως γνωστόν η Ιστορία επαναλαμβάνεται.
Μηπως τελικά κανείς δεν θέλει (δεν ΜΑΣ θελει) να σκεφτόμαστε, να συνδυάζουμε και να κρίνουμε;
ειναι διαπίστωση αυτο'
Επίσης, ήρθε στοι μυαλό μου ενα "στιγμιότυπο" απο το βιβλίο του Όργουελ, για την κοινωνία του Μεγάλου Αδελφού, οπου ο κεντρικός ήρωας ανακάλυψε πως το Κόμμα δεν αφηνα να διασώνονται Ιστορικά ντοκουμέντα। Αλλάζει τα γεγονότα στις εφημερίδες και στα "πρακτικά" ωστε να μην υπάρχι αντικειμενική πραγματικότητα। Ωστε κανείς να μη γυρίσει ποτέ να πει, "Ναι, αλλά ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕΣ , ΑΛΛΑ ΕΚΑΝΕΣ!!!", μηπως, τελικα, απλα οδηγούμαστε προς την ίδια μοίρα;
Βέβαια, κρίνοντας αποτο πως διδάσκεται η ιστορία, λίγο μου κάνει εντυπωση που τελικα καταργείται, αφου τόσο ασχημος ηταν ο τρόπος που διδασκόταν ωστε να είανι πλέον αναμενόμενο।
Πόσες ακόμα αποδείξεις χρειάζονται για να συμπεράνει κανείς ,πως ανατίρρητα, καποιος δεν θέλει να θυμόμαστε, καποιος δε θέλει να ξέρουμε।
ΟΜΩΣ, εγω δεν είδα κανέναν να διαμαρτήρεται για την Καταργηση'Κανεναν απολυτως...

- Το δευτερο γεγονός είναι στην ουσία δυο νόμοι, δυο αλλαγές।
Η μια είναι παλι στην παιδεία και αφορά στην επαναφοράτων Προτυπων σχολείων ως κρατικός θεσμός, και θα λειτουργήσει। Το αλλο είναι σχετικό με τον Αντικαπνιστικό Νόμο'
Και οι δυο μεταρρυθμίσεις, έγιναν την περιοδο που διανύουμε, η μια τα Χριστουγεννα και θα εφαρμοστει σε δυο-τρια χρόνια, κι αλλη εχει ήδη εφαρμοσθει। ρωτάω λοιπόν, κι αν θέλει κάποιος μου απαντά,
ΠΟΙΟΣ ειναι ο λόγος για να ψηφιστουν αυτες οι δυο μεταρρυθμισεις στην εποχή μας;
Καταρχάς, εδω δεν εχουμε καν "Εκπαιδευτικό Συστημα" (μπορω να αντικρούσω οποιδήποτε αντεπιχείρημα σ αυτο) και θα επαναφέρουν τα προτυπα σχολεια ; Τι προτυπο θα είναι οταν δεν θα υπάρχουν ΚΑΝ βιβλια।
Κι οσο για τον Αντικαπνιστικό, δεν το βλέπω απο την προσωπικη μου αποψη, αλλα σοβαρά τωρα, εδω η οικονομια μας έχει πατώσει, δεν λειτουργεί τιποτα, και θεωρούν οτι αυτό που θα μας αξιώσει ως Ευρωπαικό κράτος, είανι ο αντκαπνιστικός;;;
Συνεπως, ολα αυτα, με οδηγούν στο συμπέρασμα, πως οι νόμοι σ αυτήν την περίπτωση λειτουγούν όπως ακριβώς και τα λεφτά, για να βουλώσουν στόματα, για να γεμίσουν τα Πρακτικά της Κυβέρνησης. Αντί να ασχοληθούμε με σοβαράπραγματα, κανουμε νομους για ΑΝΟΥΣΙΑ.

Μια ζωη σε αρρωστημένα ψέματα. Μια ζωη χωρίς υπόβραθρο
Κανένας δεν θα μιλήσει για όλα αυτα κυριε Αναγνωστάκη, Κανείς!
Γιατι όσοι μπορούν να μιλήσουν είναι ήδη μπουκωμένοι με καμποσα ευρώ, οσοι δε μπορούν δε θα μπορέσουν ποτε, κι οι άλλοι δεν μπορουν να καταλάβουν τα αυτονόητα ούτως ή αλλως!
Μερικοί απλά θα είναι ευτυχισμένοι, οσο μπορούν να βλεπουν Λαμπίρη το μεσιμέρι, οσο εχουν λεφτα για καινούριο αυτοκίνητο και όσο μπορουν να πηγαίνουν σε ψυχολόγους να μιλουν για τη μιζερη ζωη τους, που τη βλέπουν να φεύγει...
Γιατι κανείς δε διαδηλώνει για την Πλάνη; Γιατι δεν ξέρω ποιος ξέρει και ποιός δεν ξέρι πια, την Αρχη της Λαικής Κυριαρχίας, ουτε Κρατος Δικαίου।
Κανεις δε θυμάται πια πως όσο μπορούμε να λέμε πως το πολίτευμά μας είναι δημοκρατία, Ο Λαός είναι εκείνος που εχει τις εξουσίες. Θεωρητικα παντα. Ομως θεωρω πως ειναι διεκδικήσιμος στοχος.
Οπως εχει αναφέρει ο Παπανούτσος " Ελευθερία είναι ένα δικαίωμαμ που κερδίζει κανείς ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ"
Τι σημαίνει αυτο; πως αν καθονται ολοι, ΟΛΗ μερα στα σπίτια τους μη κανοντας τίποτα, πως περιμένουν να έχουν το δικαίωμα να λέγονατι ελεύθεροι; Η ελευθερία αλλωστε, είναι ΜΕΣΑ στο μυαλο κατ αρχάς...
Το ελευθερο κράτος, σημαίνει ελευθεροι ανθρωποι, ικανοι να αποφασίζουν ορθα, και χωρίς σκοπιμότητες, αν φταιει κάποιςο για το Χάος, ειμαστε εμεις! και μιλάω, πολυ γενικα।
Αν πρεπει κατι να αλλάξει ειναι χαζόσ οποιος περιμένει πως η εκάστοτε κυβέρβνηση θα κανει θαύματα।
Αυτό δεν είναι παρά Μεσσιανισμός। Αφήνομαι στην ελπιδα ενός σωτηρα που θα ρθει όσο εγω ζω στον Υλικό ευδαιμονισμό μου, χαρούμενος, ευτυχισμένος।
Θελεις ελευθερία; ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ! κανείς δε θα στη χαρίσει।
αν αρκέιται ο καθένας, στην αναμονή, στην υπομονή και στην Σατηρα, τοτε, είμαστε άξιοι της μοίρας μας και έχουμε δεχτεί εντελώς αβίαστα, το Νεο Καθεστός।
Εγώ προσωπικά δεν προκειται να δεχτώ τίποτα,
τίποτα που με κανει λιγότερο ελεύθερη απ'οσο θέλω να 'μαι.

red feeling

Το Μίσος.
Τοσο μισος.. Νιωθω να με κατακλυζει.. Αργα αργα.. Με μολυνει καθε στιγμη και περισσοτερο. Σαν το δηλητηριο ενος φιδιου με πολυ μυτερα ποτισμενα στο δηλητηριο δόντια.. Οταν φτασει στην καρδια μου θα πεθανω. Οταν το Μισος με γεμισει, δυο επιλογες. Ή θα πεθανω ή θα σκοτωσω. Το μισος ειναι βουβο. Ειναι η αντριδραση που δεν εξοτερικευεται. Αντιδραση σε ενα ατομο που με πληγωσε, αντιδραση απεναντι στην κοινωνια, στις καταστασεις, στην χαζομαρα.
Μισος για τα ψεματα.Μισος.. Μισος. οταν με γεμιζει νιωθω τα χερια μου τοσο δυνατα. I'm seein' red. Αν ηθελα, θα μπορουσα να σε κοψω σε χιλιαδες μιρα κομματακια! Θα τα πεταγα ενα ενα αργα σε καποιο τεραστιο σαρκοβωρο ζωο.. Τοσο ομορφο. Πολυ πιο ομορφο απο σενα πια! Μια τεραστια τιγρη ας πουμε. Αγαπη μου, ξερεις, καποτε τα αισθηματα μου για σενα.. Τα καθάρια , ασπιλα αισθηματα μου για σενα, ηταν αισθήματα αγάπης , στοργης.. Αγάπη μου ξερεις.. Καποτε ηθελα να σασε αρπάξω να σε κλείσω μεσα στα μικρά μου χερια και να σε κρυψω να μη σε κλεψει κανείς. Τοσο πολυ μεγαλη ηταν "η αγάπη". Δες! ΔΕΣ! Δες, ανοητε ανθρωπε, την αγαπη να γινεται μισος! Τι ομορφη ενταση. ποσο θελω να σκεφτομαι διαφορετικους τροπους να πονέσεις! Θα ηταν τοσο ευκολο για μενα. Θα μπορουσα να σε κανω ενα σκουπιδι. Να σε δω να σερνεσε στα πατωματα εκληπαρωντας καποιον κατωτερο σου να σε σηκωσει. Θα μπορουσα να το κανω αυτο. Θα μπορουσα να σου προσφερω τετοια δυστυχια που ομοια της δεν γνωρισε κανεις. Ομως δεν θελω να σε δω συστυχισμενο. Γιατι ισως σε λυπηθω.. Οταν σκεφτομαι την καταντια σου λαιω.. Τοσα πολλα δαρυα.. χωνω τα νυχια στο προσωπο μου να μη με ποναει τοσο ο ανθρωπος μεσα μου.. Οχι. Δεν μπορεις να με πονεσεις αλλο.! Δεν πρεπει. Πλεον, εσυ εισαι το πικρο δηλητηριο. Εσυ πρεπει να εισαι τωρα το θυμα. Ωρες ωρες, σκεφτομαι πως ειμαι σε μια παραλια καπου στη θαλασσα, ολο πετρα. Γεματη τεραστιους λευκους βραχους. Κι εχει τοσο ζεστη. Με εχεις δεσει σε αυτον τον βραχο και με χτυπαει ο ηλιος σε ολο μου το σωμα.. Ειναι τοσο ζεστα εδω... Και ο ηλιος με ζαλιζει κι ειναι ομορφα. Και ξαφνικα! Ω! Υπουλη γαληνη! Υπουλη ομορφια! Ξαφνικα καιγομαι! Φλεγομαι! Δεν μπορω να πεσω στο δροσερο νερο! Δεν μπορω να βρω σκια να κρυφτω.. Με εχεις δεσει! Ετσι ειναι η αγαπη σου! Ετσι! Ετσι ειναι η υπαρξη σου! Ετσι μονο.. Μονο με το να αναπνεεις! Με σκοτωνεις σαν τον ομορφο και ζεστο ηλιο-θανατο.. Και δεν ειναι ομορφος θανατος. Γι αυτο πια.. Αγαπη μου, δεν μπορω πια να σε αγαπω. Πλεον θα γινεις ο θανατος μου.. Πρεπει να επιβιωσω. Πρεπει να σε καταστρεψω. Πρεπει να σε σβησω... Αν μεινεις τοτε θα πεσω στο κενο. Αν πεθανεις θα λιωσω απο τον καημο μου. Εγω πιστευα δυστυχως σε κατι. Πιστευα.. Στον ηλιο.. Και με εκαψε. Τωρα δεν ειμαστε πια πολιτισμενοι.
Αφησαμε πίσω το σώμα μας, και τις ελπίδες και το μυαλό.
Εμεινε μόνο η αγριότις! Η αρχαίγονη αγριότις.
Μια σκεψη σαν φωτία, με καιει..
Είδες ; Τα μονο ασιθηματα που είχα ποτε, χανονται σε μια στιγμη. Γινονται κοκκινα. Γινονται φωνικα.
Κλαιω παλι.
Δεν εφταιγα! Αληθεια σας λεω... Ηταν θεμα ζως και θανάτου!
"Ηταν σίγουρα θεμα θανάτου πάντως.."
"ΕΝΟΧΗ"
-
Εσείς.. Ένοχη ή Ενοχή;
Τι ειναι.. Εισαι Ένοχη.
Αλλα δεν εχεις καμία Ενοχή.
Είσαι ελεύθερη;
-Παντα μπορω να είμαι ελευθερη εκει οπου κανείς δεν διαβάζει τις σκέψεις μου. Στο μυαλο μου, ολα ηταν σωστα. Ολα εγιναν για εναν λογο. Ολα ηταν προσχεδιασμένα απο μια πολυ μετρια μοιρα. Κι αν εφτεξα καπου εγω, ειναι που ήμουν πολυ τυφλη να δω αυτο που ήταν μπροστα μου εξ αρχής. Ολο το ψέμα, ολο το πλαστικο, το βρωμικο, το νωθο, και το επιτηδευμενο.. Ολα εκει. Γελαγαν με προσωπα αγγέλου.. Και γελαγα μαζί τους.

Ενας εφιαλτης. Απο εκείνους με τα στριγγλά γέλια και τις περιεργες δυνατές φωνές, τις ακουγα στα πλακάκια του μπάνιου πεσμένη με ενα τσιγάρο σβησμένο. Κι ο Φόβος, σταματησε το γλυκό αιμα και ταραξε τις αισθησεις. Πανω απο ενα δυνατο φως φθωριου οπου ολα φαινονατι ξένα και αχρωμα. Τρομαχτικα. Ηξερα πως ολα αυτά ειναι λαθος. Ένα μολυσμένο κομμάτι του εαυτού μου, χαιρέκακα με τραβαγε σε αδυσωπα βάθη σε εναν σκοτεινό πυθμένα της βαθυτερης λιμνης, του πιο εγριου ωκεανού.
Κι επρεπε να αναίβω. Γιατι αν ζήσεις εσύ, θα πεθάνω εγω. Και εγώ ΠΡΕΠΕΙ να ζησω.
Γι αυτο, το Μίσος, το υπέροχο Μίσος... Με έσωσε.