Emotions & Thoughts.

Μερικές φορές όλα λάμπουν σαν καινούρια παπούτσια, σαν τα κοσμήματα της γιαγιάς μου. Μερικές φορές όλα εμπνέουν σαν ένα καινούριο τετράδιο δίχως γραμμές στις σελίδες. Μέρες που μυρίζουν φρεσκάδα, σαν σαπούνι άσπρο ή λεμόνι, Φρεσκοσιδερωμένη πετσέτα. Άλλες φορές μυρίζει σαν ωραίο φαγητό, ή σαν φρέσκος καφές, Εγώ όμως θυμάμαι και τις άλλες τις μέρες. Εκείνες που κανείς νιώθει σαν ποντικάκι μικρός, Που Κρύβεται μέσα σε μια μικρή σκοτεινή ντουλάπα και περιμένεις να φύγει ο θόρυβος. Αυτές τις μέρες θυμάμαι.. Θυμάμαι το άρωμά τους, εκείνο του μανταρινού το πικρό. Εκείνο του αίματος, νιώθω ακόμα και τη μεταλλικότητα εκείνη, στον ουρανίσκο. Η' ακόμα.. Μια μυρωδιά ασφυκτική, όπως τα καυσαέρια στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Ζούμε σ αυτήν την πόλη όπου ακόμα κι αν ακούς την γλυκήτερη, νοσταλγικότερη και μελωδικότερη μουσική, πάντα αυτή μέσα απ τα τζάμια αυτού του λεωφορίου, αυτού του αυτοκινήτου, Πάντα θα φαίνεται γκρίζα και τερατώδης. Όπως οι ψυχασθένειες, όσο σε σκοτώνουν τόσο σε κρατάν και ζωντανό, έτσι κι αυτές οι πόλεις, αυτή η πόλη, δεν μ'αφήνει να ξεφύγω. Δε σ'αφήνει να ξεφύγεις και σένα. Αυτές οι μέρες.. Οι γκρίζες που φοβάμαι και θέλω σαν αγέννητο μωρό στην κοιλία της μάνας του, μέσα σε ένα πάπλωμα, να κρυφτώ, για πάντα.

##Οχι.. δεν ξέρω πως είμαι. Και κυρίως, δεν ξέρω που πάω κι αν Ποιος άραγε κρύβεται πίσω απ τις μάσκες που με τρομάζουν; Καμιά φορά σκέφτομαι, είμαι καλα. "θα 'θελα να 'μαι τόσα πολλα πράγματα που δεν είμαι..." , και τα χάνω κι εγω॥ Αν ήμουν σαν εσένα, θα ήμουν τόσο τυχερή; αν ήμουν σαν εσένα... Γιατί τελικά δεν αφήνω αυτές τις πόλεις, δεν αφήνω αυτές τις μέρες ; Οι πάλεις, λέν', δίνουν δύναμη. Ανυψώνουν, διαμορφόνουν. Ξέρω 'γώ; Μπορεί. Δεν με νοιάζει πραγματικά. Δεν προσπαθώ να αυτόψυχολογηθώ, μονολογώ απλά. Κοίταζα ένα πρόσωπο σε ένα γυαλί, έλεγε για κάποιον που έφαγε πολύ κόσμο κι έλεγε: "..θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια να δώ αν μπορώ να νιώσω οτιδήποτε ανθρώπινο γι αυτόν.." Τι όμορφο! Με έκανε πραγματικά να σκεφτώ, πότε ένιωσα, και γιατι κάτι ανθρώπινο. Και για ποιόν επίσης.. Έχουμε καταλήξει να ζούμε σε εποχές πραγματικής επιβίωσης.. Καμία φορά είμαι στους δρόμους τους γκρίζους και πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει σαν ζώο στη ζούγκλα. "Πρέπει να παλέψω να μη χάσω. Πρέπει να νικήσω." Επιθετικότητα, αίσθηματα αυτοσυντήρησης. Τρόμαζω όταν το καταλαβαίνω. Πώς γίναμε έτσι ,λέω. Κανένα χρηματικό ποσό, κανένα σπίτι ή αυτοκίνητο εξευγενίζει, κανένα πουκάμισο. Ούτε τα βιβλία, ούτε η γνώμη ,το σινεμά, η μουσική.. Ειδικά η γνώση. Ισως είναι το σκληρότερο όλων τελικα.. Οραματίσου μια ζυγαριά: “To be or to feel?” Ο Άμλετ αναρωτήθηκε μόνο περί ζωής και θανάτου. Θα 'χε μάλλον ψυχή για να μην αναρωτάται γι αυτήν. Όταν έχεις κάτι δεν το ψάχνεις, λογικό δεν ακούγεται; Δεν είναι η απουσία ψυχής σε αυτούς, όχι ακόμα. Προσωπικά είναι η αμφισβύτηση. Πόσο ακόμα; Πόσο ακόμα μένει να αντισταθεί κανείς στο να μη νιώθει τίποτα; Στο να γίνω απο το άτομο που είμαι, οι φιλοδοξίες μου, τα σχέδια μου, τα λεφτά μου, ο τρόπος ομιλίας μου; Πρόσφατα συνέβει κάτι περίεργο. Κάτι μου είπε κάποιος, κάτι απλο, και χωρίς να φιτράρω το μυαλό μου, είπα ακριβως αυτό που ήθελα να πω, αβίαστα. Απλά το είπα, βγήκε απο μέσα μου, ο,τι ακριβώς σκεφτόμουν.. Δεν υπάρχει , και το λέω ειλικρινέστατα, μεγαλύτερη ανακούφιση από το να πείς ακριβως αυτο που θέλεις να πεις΄Εκείνη τη στιγμη συνειδητοποιήσα πως το "εγώ" (οχι το εγωιστικό, απλά, Εγώ.) έχει χαθεί μέσα στο αυτοί. Πως χρησιμοποιώ δημοφιλείς εκφράσεις, πιό θελκτική ή πιο σοβαρή φωνή. Γλώσσα πιο μοντέρνα, πιο της μοδός που λέν.. Και σκέφτηκα κατόπιν, εγώ τι διάολο θέλω να πώ, και γιατί δεν το λεω; Τελικά οι γκριζες αυτές πόλεις με καταπίνουν; Τελικα γίνομαι τα ψέματα που λέω; Μήπως τρελαίνομαι; Κι όταν όλα λάμπουν (τις σπάνιες αυτές ξεχωριστές λαμπερές υπέροχες στιγμές) όντως λάμπουν; Αυτο το φώς όντως λάμπει..; Και πώς θα το ξέρω; Κάθε μέρα εύχομαι να ήμουν τόσα πράγματα που δεν είμαι, πιο όμορφη πιο έξυπνη και διάφορα άλλα.. Κάθε μέρα πέφτω στο κρεβάτι μου και εύχομαι με όλη την εναπομείνουσα καρδία μου, Αχ και να γινόμουν όσα θέλω!! (κι ας ξέρω πως κι ούτε τότε θα 'ταν πιο καλα, απλα να, θα θελα να γινόταν..) Σήμερα λοιπόν, θέλω και κάτι ακόμα. Θέλω να γίνω εγώ, να γίνω το μυαλό μου και οι σκέψεις μου. Θέλω να γίνω το άτομο μές το κεφάλι μου. Εύχομαι όλοι, να γίνετε λίγο πιο πολύ Εσείς λοιπόν ή έστω να γίνετε ότι ονειρεύεστε, οτι κι αν είναι αυτο, εύχομαι να ξυπνήσετε μια μέρα και πρωτού πάτε στις δουλειές σας να σκεφτείτε και να πείτε "Κοίτα να δείς... Έγινα αυτό που πάντα ήθελα ή αυτό που πάντα ήμουν.." Κι αν τελικα γίνεται ακριβώς αυτό που είστε, ελπίζω να έχω την απάντηση στο αν τότε θα είστε (και θα είμαι) ικανοί να βρεθεί ότι χάθηκε πριν μας φάει όλους μας αυτή η γκρίζα πόλη.