Σπάστε τα ρολόγια.

Βλέπω κάτι ταινίες στις οποίες ο χρόνος φαίνεται να μην υπάρχει. Δεν ακούω τικ-τακ, δεν βλέπω ρολόγια,δεν καταλαβαίνεις αν είναι πρωί ή βράδυ. Οι ήρωες απλά κάθονται.Κοιτάνε στο κενό ή γράφουν ή διαβάζουν, ποιός ξέρει; Σκεφτόμουν λοιπόν, πως μπορεί να έχει κάποιος όλα τα λευτά στο κόσμο, μια έπαυλη στο φεγγάρι, γνωριμίες και δεν ξέρω κι εγώ τι. Αυτό που δεν έχει κανείς όμως, και δεν αγοράζεται, είναι ο χρόνος. Όταν είσαι στο σχολείο είσαι μικρός, είσαι υποχρεωμένος στους γονείς σου, στο σχολείο σου κλπ κλπ,δεν έχεις την ελευθερία, πόσο μάλλον τον "ελεύθερο χρόνο". Μια που το ανέφερα, τι ηλιθιότητα είναι ο όρος αυτός! Δηλαδή τον υπόλοι χρόνο είναι παραδεδεγμένο πως θα 'σαι σε μια κατάσταση φυλάκισης; Και γιατί στο διάολο εσύ πρέπει να το αποδεχτείς;
Σκέφτομαι κάθε βράσυ πρίν κοιμηθώ (μα κάθε βράδυ;) πως ούτε σήμερα έκανα ότι ήθελα... Περιμένεις να πάς στο Πανεπιστήμιο, για ναέχεις υποτίθεται τον χρόνο να κάνεις όσα δεν έκανες στο λύκειο, πηγαίνεις τελικά, και βρίσκεσαι με ένα σωρό ευθύνες που ουδέποτε ζήτησες, ουδέποτε θέλησες και μονίμως θέλεις να αποφύγεις. Πήγαινε στο μάθημα, πρόλαβε το μετρό, βγάλε το τάδε χαρτί, διάβασε, πάρε δίπλωμα, μεγάλωσε! Μα δεν υποτίθεται οτι μεγάλωσα για να μπορώ σοφά να διαχειριστώ τη ζωή ΜΟΥ; και να λοιπόν, πάλι τη διαχειρίζεται κάποιος, μόνο που τώρα δεν έχει το όνομα κηδεμόνας, αλλά ένα πιό αόριστο "ευθύνες".
Τελευταία έχω πήξει. Έχω πολλά στο μυαλό μου, κι ο χρόνος πάντα με πιέζει, ή όταν θέλει να παίξει μαζί μου, δεν περνά με τίποτα.. Γκρίνιαζα λοιπόν σε αγαπημένο φίλο, "Ω... δεν αντέχω άλλο, έχω πηξει & δεν περνάω καλά..." Πραγματι, δεν κάνω τίποτα που να με κάνει να νιώθω ζωντανή. Μάλλον, δεν κάνω τίποτα. Ίσως δώ κάποια ταινία, διαβάσω κάποιο βιβλίο... Αλλά σπάνια θα πάω κάπου συναρπαστικά... κάπου"breathtaking". Κοινώς, αποτυγχάνω στην συλλογή εμπειριών. Κάθε μέρα λέω : "αχ και να 'χα πιο πολύ χρόνο..." Είμαι ξαφνικά τόσο θυμωμένη μαζί μου!!!
Ο εν λόγω φίλος, βρίσκεται στην άκρα αντίθετη κατάσταση. Ελαφρώς παλαβός, αλλά ο μόνος άνθρωπος που μπορώ να πω, πως κάνει ότι θέλει. Κι αν όχι ο,τι θέλει, ζεί συναρπαστικά, διαφορετικά. Μου είπε "Τα προβληματά σου μου φαίνονται Λυκειακά, δηλαδή τί; Μεγάλο κορίτσι είσαι τώρα! τι δεν μπορείς να βγείς δηλαδή;;;" Και αρχισα τα "ω κι η σχολή...;" και το ένα και τ'άλλο. Και μου είπε: "Τι; δεν έχεις δικαίωμα να αράξεις; Πρέπει συνέχεια να τρέχεις; Αφού δεν θές να τρέξεις, τι τρέχεις;". Ω Γουίλι... Πως τα καταφέρνεις πάντα...; Τελικά, μάλλον άλλαξε η ευχή μου για το νέον έτος. Οχι οτι θυμάμαι τι ευχύθηκα αρχικα... Αλλά αν μπορώ να ευχυθώ ένα πραγμα, αυτό θα ήταν να έχω ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ για να εχω ΧΡΟΝΟ. Να είμαι ελεύθερη για να μπορώ να έχω προσωπική κατανομή στο χρόνο, να μπορώ να ζήσω.
Κάποιος που το διαβάζει αυτό, ίσως πει: " Πόσο pathetic γκόμενα; Δεν βγαίνει , δεν κάνει δεν δείχνει, όλο γκρίνια...". Οχι οτι θα χε άδικο,αλλά ξέρω μπόλικο κόσμο, που ενώ θα μπορούσε να είναι "εκεί που θέλει να είναι...", δεν είναι. Γιατί απλά έχει κάτι άλλο που πρέπει να κάνει. Γιατί μάλλον, η ελευθερία στον χρόνο, είναι κάτι ψυχολογικό. Κάτι που αποφασίζεις. Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς τίμημα: ένας θάνατος, μια χαμένη ευκαιρία, λιγότερα λευτά.. κλπ κλπ. Το ζήτημα έγκειται, αν είναι κανείς έτοιμος να κάνει αυτή την θυσία. Δεν είμαι σίγουρη τι θυσιάζει ο καθένας, ίσως την αποδοχή, ίσως την καριέρα... ποιός ξέρει.
Μακάρι να βρώ... την δύναμη να θυσιάσω, όσα πρέπει να θυσιάσω, για να μπορώ να χω φτερά να πετάξω, να χω χρόνο να ονειρευτώ. Να έχω χρόνο να γελάσω, κι όχι έναν μπαμπούλα "Πρέπει& Άγχος". Αυτό εύχομαι και για όλους. Να είναι εσωτερικά ελεύθεροι, να αποδεχτούν αυτή τη θυσια, να την κάνουν, και να καταλήξουν να ζούν ελεύθερα... αν αυτό ψάχνουν κι αυτοί φυσικά. Αυτά. Με κυνηγάει ο χρόνος και το άγχος τώρα. Και φυσικά πρέπει να τρέξω. Αργεί ο καιρός που θα κολυμπάω σε αστέρια...