Ένα βαρετό ποίημα μιας βαρετής ώρας.

Μερικές φορές,

φοβάμαι

πως θα πεθάνω από τούτη την πλήξη

Στον ύπνο μου ονειρεύομαι,

μια ζωή αλλιώτικη

μια ζωή πιό ξένη

Μα όταν τάχα ξυπνώ στο ίδιο

βαρετό μαξιλάρι

θυμάμαι πως πρέπει να αρχίσω

πάλι

την ίδια βαρετή κρεπάλη

Και κάποια βράδυα

που ίσως και να ξεφεύγω

το χρόνο ατόφιο κλέβω

κάποιου άλλου, πιο ζωντανού και ξένου.

Μήπως κάποιο ρολόι να 'χω καταπιεί

που χρόνο μου τρώει και ζωή;

Γράφω έναν στίχο βαρετό για βαρετό σκοπό

λοιπόν, ξύπνησα νυσταγμένη

και (τι περίεργο!) γδυμένη

κι έκατσα στο φώς αυτό για να σκεφτώ

γιατί λές βαριέμαι τόσο εδώ

κι έβαλα μέσα τον αέρα βορινό

μήπως μια ιστορία θέλει να του πω

μα με βαριέται όσο βαριέμαι τώρα εγώ

που τελικά με πάγωσε κι έφυγε απ'εδώ

Κι έτσι τελικά δεν έχω

τίποτα

μόνο την πλήξη μου

αγαπώ

εύκολα

στα χέρια μας

οι στιγμές παιδεύουν

κι εμένα κι αυτήν

σαν κόμποι σε λεπτή κλωστή.