Τα πάντα ξεκινάν με ένα δεδομένο. Κάθε μέρα λοιπόν ξεκινά με κάποια δεδομένα. Τελευταία οι μέρες μου ξεκινούν με το δεδομένο "Γαμώ τη ζωή μου". Έχει πέσει μπόλικη δυστυχία εδώ που τα λέμε, αρα μάλλον όχι κι άδικα υπάρχουν αυτά τα δεδομένα. Βλέπω στον ύπνο μου κάθε βράδυ τον άνθρωπο που πασχίζω να ξεχάσω, προφανώς λοιπόν στην πραγματικότητα δεν θέλω να τον ξεχάσω αλλά η προσπάθεια μετράει. Δεδομένου λοιπόν πώς προσπαθώ επι ματαίω να ξεχάσω, περνάω μέρες περίεργες αποσυντονισμένες, μεταξύ μνήμης και λήθης...
"Σε έναν ανεμοστρόβυλο μνήμης και λήθης..." (Ζ.Ζ.)
_και μια που θυμήθηκα αυτό, μου ήρθε στο μυαλό και η φράση του Μπαλζάκ που νομίζω εκφράζει τέτοιες κατασάσεις:
"Η ελπίδα είναι η μνήμη της επιθυμίας."
Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι τυραννούνται απο την μνήμη. Πόσοι προσπαθούν να θυμηθούν και πόσοι να ξεχάσουν και σχεδόν πάντα κανείς τους δεν το καταφέρνει. Η μνήμη, νομίζω, είναι ένα αυτόνομο πλάσμα, με δική του βούληση. Δεν αφήνεται στα θέλω σου. Ίσως να προσπαθεί να σε κάνει πιο δυνατό βέβαια... Αλλά άλλες φορές πιό αδύναμο.
Η γιαγιά μου, πάσχει απο ελαφρυά μορφή Ανίας, φοβάμαι πως σε λίγα χρόνια τα γαλάζια της μάτια θα είναι κενά. Πως θα με κοιτά και δεν θα με θυμάται. Είναι απ τους μεγαλύτερους φόβους μου αυτό.
Μετα, σκέφτομαι πως Αυτός, που θέλω να με θυμάται, μάλλον με έχει ήδη ξεχάσει, ενώ εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να τον σκεφτομαι.
Σήμερα το πρωί σε μια στιγμη διαύγειας έλεγα σε μια φίλη που ψιλο-συμπάσχουμε, "Ξέρεις , Αναστασία, τα φαντάσματα που μας κυνηγούν εμφανίζονται μόνο στα σκοτάδια μας μόνο στις πιο σκοτεινές στιγμές απόγνωσης και κατήφυας. Όταν ανάψεις το φώς, ή όταν ξημερώσει δεν υπάρχει τίποτα. Άρα τα φαντάσματα μας κυνηγούν μόνο όταν τους δώσουμε το χώρο και τις συνθήκες να το κάνουν..." Της ευχήθηκα, να ανάψει μια τεράστια φωτιά μες την ψυχή της, να φωτίσει τα πάντα και να φύγουν τα φαντάσματα, να κάψει ό,τι την καίει.
Βέβαια απο μια τέτοια φωτία μπορείς να καείς κι εσύ. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να κάψεις τα πάντα, να μην έχεις τίποτα να χάσεις.
Τις Πέμπτες (χθές) συνήθως κοιμάμαι στον καλύτερο μου φίλο που μένει σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, μακρυά απ την δική μου, οπότε δεν προλαβαίνω συνήθως τα τελευταία τραίνα και κοιμάμαι εκεί.
Το σκηνικό των εγκλημάτων μας περιλαμβάνει μια σειρά απο συζητήσεις περι πάντων μπροστά στη μικρή σόμπα, μαγειρέματα στο φουρνάκι που έχει, αργή γαλαζωπή μέθη τα παρελκόμενα γέλια, ταινίες βιβλία... Τελικά αποκοιμόμαστε στο μονό κρεβάτι και αν κάποιος μας κοίταγε θα έλεγε "ερωτευμένοι". Δεν είμαστε, μα καμία φορά το πρωί που ξυπνάω πάντα νωρίς μας βρίσκω κάπως αγκαλιασμένους. Η τρυφερότυτα είναι σπάνιο πράγμα, και η αλήθεια είναι πως όπου τη βρείς καλό έιναι να την κρατάς.
Σήμερα το πρωί ξυπνήσαμε, και πήγαμε την καθιερωμένη πρωινή μηχανόβια βόλτα, μέχρι στου Ψυρρή όπου πάντα καθόμαστε στον Φούρνο του Ψυρρή στην Αγίων Αναργύρων για καφέ και πρωινό. Μετά συνήθως έγω πάω στο γραφείο της θείας μου εκεί δίπλα όπου κάνω διάφορες δουλειές, μεταξύ αυτών, περνάω εφοριακές αποδείξεις, αδειάζω το μονίμως γεμάτο τασάκι της θείας και το καθαρίζω με λεμόνι, σηκώνω κάνα τηλέφωνο και πετάγομαι για καμιά δουλειά εδώ κοντά.
Σήμερα με τον αγαπημένο, κάναμε μια παράκαμψη πρίν τη δουλειά, πήγαμε στην Ευριπίδου (όποιος δεν έχει πάει πρέπει να την επισκευτεί άμεσα, καθάρα για πολιτισμικούς λόγους!) γιατί ήθελε να αγοράσει μπαχαρικά. Τον πήγα στο καλύτερο μαγαζί, το προτείνω στον καθένα, το Elixir. Είναι μαγαζί απο άλλη εποχή, σχεδόν μυστικιστικό, μέσα καίν λιβάνια και θα δείς περίεργα πρόσωπα. Έχει βότανα για κάθε πρόβλημα, μυρωδικά σπάνια, δυναμωτικά, μπλέ αλάτι απ το Ιράν και ρόζ απ τα Ιμαλάϊα, σαπούνια απο κατράμι, μύλους τσέπης για μυρωδικά, μαντεμένιες κινέζικες τσαγέρες κι αποξηραμένα δεμάτια.
Κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα, με πιάνει μια νοσταλγία, ένα αίσθημα απο κάποιο πράγμα, κάποιο μυστικό που μου διαφεύγει κάτι που πρέπει να μάθω να ψάξω κάτι νέο να γευτώ. Μια τάση να βρω αυτόν τον κρυμμένο θησαυρό μές τα ξύλινα ράφια...
Μια κυρία κάθεται στη είσοδο και σε βοηθάει να βρείς τι χρειάζεσαι. Ειναι απο εκείνους τους ανθρώπους που φαίνεται πως ξέρουν... Ξέρουν μυστικά που δεν έχεις φανταστείς. 'Εδωσε στον Γουίλυ, μια σκόνη για τόνωση την Suma Root απο το Περού. Δυστυχώς δεν είχα λευτά. Ονειρευόμασταν όμως με τον Γουίλ, μία αποθηκούλα γεμάτη με όλα τα βότανα που μπορεί κάποιος να βρεί, σίγουρα είναι κάτι που θα επιχειρήσω στο άμεσο μέλλον.
Είναι υπέροχο το πόσα πράγματα έχει η φύση για τον άνθρωπο και γελοίο το πως αυτός τα αρνείται. Το να αρνήσαι τα δώρα της φύσης και τα μυστικά της είναι σαν να αρνέισαι το σώμα αυτό που σε κουβαλάει και σε ζεί.
Τώρα είμαι στη δουλεία, με ένα σωρό σκέψεις στο κεφάλι μου που προσπαθώ να βάλω σε τάξη, είναι αδύνατον φυσικά. Σκέφτομαι ακριβως τωρα, εκείνο το νοσταλγικό τραγουδάκι που λέει, "Tonight the streets are ours..." και νιώθω κάπως έτσι, νίωθω πως μπορεί να μην μπορώ να αγγίξω τα θέλω μου να μη μπορώ να έχω Αυτόν που λείπει, αλλά έχω αυτήν την περίεργη αίσθηση των δρόμων να με τραβούν... Της νύχτας να με νανουρίζει. Οι αισθήσεις μου είναι τσιτωμένες. Κάθομαι στον δεύτερο όροφο του παλιού κτιρίου κι απο κάτω ήταν άτι τυποι που κάνανε σκέιτ (εγώ τους είχα περάσει για πρεζόνια...) έχω ανοιχτά τα παράθυρα κι ακούω την κίνηση έξω. Είναι νωχελικά, σχεδόν σαν καλοκαίρι.
Την Τετάρτη ίσως κατέβω Κρήτη να δώ τους παππούδες μου στα Χανιά και έναν φίλο-αρκούδα στο Ρέθυμνο. Αν είναι καλός ο καιρός. Νιώθω ήδη, αυτήν την γνωστή μυρωδιά μανώλιας που γεμίζει την Κρήτη να με καλεί. Ίσως τελικά το νησί πάρει μακρυά τα δάκρυα και τις ψυχώσεις, τις μνήμες τις πικρές...
Κλείνω με έναν στίχο απο τον Θανάση Παπακωνσταντίνου απο το τραγούδι Τρία Ρουμπαγιάτ, απο τα πιο ερωτικά τραγούδια, απο εκείνα που κάνουν την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα, που κουβαλούν κι αυτά μνήμες πικρόγλυκες... Κι άλλες αλμυρές σαν την ζωή.
Αφιερωμένο στα μεθυσμένα βράδυα που κάποτε θα διηγηθώ, και σε έναν σερβιτόρο τον Αντώνη που μου έβαλε να ακούσω το αγαπημένο αυτό τραγούδι μια νύχτα φτιαγμένη απο κρασί.
"Μια κούπα απο τις στάχτες μου να φτιάξετε συντρόφοι, σαν θα γεμίζει απο κρασί, μπορεί να ξαναζήσω..."
irzzy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου