Burning Inside

Ορίστε, συμβαίνει πάλι. Παλι κάτι συμβαίνει, δεν μπορώ να καταλάβω τί. Κάτι πάει στραβά.

Μερίκές φορές, συμβαίνει. Σε όλους συμβαίνει. Δεν είναι κάτι που το καταλαβαίνεις. Δεν έχει πως ή γιατί, απλά μετά απο ένα σημείο συνειδητοποιείς πως κάτι πάει στραβά.

Κοιτώντας γύρω, άκρη δεν βγάζεις. Είναι κάποια μικρή ιδέα κάποιο, κάτι που δεν θα πρεπε να είναι έτσι. Δεν ξέρεις φυσικά πως ακριβώς θα πρεπει να είναι. Ναι, λες, όλα πάνε καλύτερα. Ολα γίνονται κανονικά σιγα σιγά. Και μετά πάλι τα ίδια. Πάλι υστερίες, πάλι πλακώνεις πίτσες και σοκολάτες απο τα νεύρα, πάλι θελεις απλα να πέσεις να κοιμηθείς ή να στείλεις οργισμένα μηνύματα και να αρχίσεις καυγά εκεί όπου δεν σε παίρνει.

Τι λείπει λοιπόν; Πάθος. Ναι σίγουρα λείπει αυτό. Σου φαίνεται πως είναι μονίμως απών.

Μια ψύχρα... Δεν μιλάει... Δεν ξέρω... Δεν μπορώ να ακολουθήσω τον ειρμό σου πια...

Απ τη μια, πιστεύω πως όλα είναι μια ιδέα, βαθειά κρυμμένη μέσα μου. Πως δεν συμβαίνει πραγματικά, πως παραλογίζομαι και τα ρέστα. Τι είναι αυτό όμως που κάνει την πραγματικότητα να απέχει τόσο απο την φαντασία; Το "είναι" από το "θέλω"...

Είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι, στα όνειρα και στις ιδέες μας. Οι ιδέες γίνονται τα λόγια μας, τα λόγια μας πράξεις, οι πράξεις συνήθειες, και οι συνήθειες ο χαρακτήρας. Είμαστε λοιπόν καταβάθως, όλοι μας, οι χειρότερες σκέψεις μας.

Είμαστε οι εμμονές μας. Είμαστε οι αδύναμες στιγμές, αυτά τα μικροπράγματα που μισούμε.. Κρυμμένα μέσα μας. Εγκλωβισμένα...

Το χειρότερο, δεν μπορώ να ξεφύγω. Πάντα θα είμαι εδώ, σαν να μου λένε. Είμαι κρατούμενη των ιδεών, των εμμονών. Περιμένω απλά να ξαναχτυπίσουν. Πιο δυνατα αυτήν την φορά... Μέχρι κάτι να σπάσει. Να σπάσω κι εγώ... και κομμάτιαγίναμε πάλι, και το ρίχνω στα κρασιά και ο πόνος δεν φεύγει. Δεν φέυγει οσο είναι ακόμα, μέσα στο κεφάλι μου, οι χειρότεροι φόβοι μου.

Insecurity, is the worst thing a woman can have, and men seem not to understand this.

Είναι να νιώθεις ένα σκουπίδι κάθε φορά που ξυπνάς το πρωί, να μισείς το σώμα και τα μαλλιά σου. Να φοβάσαι τη ζυγαριά και τον καθρέπτη σου... Είναι ένα παιχνίδι συνεχές, μεταξύ του τι πρέπει να είμαι και του τι μπορώ να είμαι. Είναι μια φρίκη.

Είναι σαν μικρά πράσινα πλάσματα με δόντια κοφτερά και νύχια και φτερά, κρυμμένα μέσα στο στομάχι και στο μυαλό μου... που τα καταστρέφουν όλα.

Αν είχα μια ευχή θα ήταν να μπορούσα να είμαι ΟΚ, να μην είχα συνεχώς να ψάχνομαι. Να μην είχα συνεχώς να λέω, μα τιγίνεται τι δεν πάει καλά πάλι γιατί δεν μιλάει γιατί τετοια ψυχρότητα. Θέλω να φύγουν όλα.. θέλω να φύγει απο μέσα μου η αμφιβολία, θέλω να μην είμαι πια αιχμάλωτη στα λάθη των εμμονών.