Untitled

By: Destin a Terre

Σ'αγαπώ.
Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο. Δεν είσαι εδώ, ζούμε μακρυά, αλλά αυτό δεν αλλάζει το πόσο απόλυτα και αμετάκλητα σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ σαν φίλο και σαν άντρα και σαν άνθρωπο.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σε ευχαριστήσω για όλα τα υπέροχα πράγματα που μου έμαθες.
Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σε ευχαριστήσω για το πως μου έμαθες να ζώ.

Χωρίς εσένα, θα ήμουν ακόμα, ένα σκουπιδάκι. Οχι κι έτσι, αλλά θυμάμαι πως ήμουν πρίν.
Θυμάμαι πόσο ντρεπόμουν, και πόσο σκάλωνα με κάθε πράγμα που γινόταν. Θυμάμαι πόσο ανησυχούσα. Από εσένα, έμαθα να τσιλάρω που λές κι εσύ, έμαθα να ξεχνάω, να λέω δεν πειράζει, να λέω "Γαμησέ το!" , να κάθομαι στο γρασίδι και να παίρνω μπύρα απ το περίπτερο.
Έμαθα να λέω ΝΑΙ σε ότι μου προσφέρουν και να σκαλώνω τον κόσμο με το πόσο χαλαρή είμαι.
Έμαθα πως ο υπολογιστής είναι η φυλακή μου, παράθυρο στον κόσμο που δεν μπορώ να έχω.
Εσύ, με έμαθες να ζώ, να ταξιδεύω, να δοκιμάζω, να γουστάρω.

Θυμάμαι κάθε μας συζήτηση. Θυμάμαι το μόνιμο αίσθημα έλειψης που έχω.Ακόμα το έχω. Αυτό δεν το έκαψες. Δεν θα το κάψει κανείς. Δεν μου αρέσει να είμαι μόνη μου, μα δεν μ αρέσει να είμαι με κάποιον, με κάνει να νιώθω ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά, η έλλειψη. Χωρίς εσένα είναι χειρότερα.
Απο όταν έφυγες μου λείπεις πολύ, κι όλο στεναχωριέμαι. Χαίρομαι που κάνεις τη ζωή σου όμως. Νόμιζα πως κάποιος ήταν πιο σημαντικός απο εσένα, μα είχα άδικο και τώρα το ξέρω. Εκείνος δεν ήταν ποτέ εκεί. Εσύ είχες δίκιο απ την αρχή, που μου έλεγες να τον ξεχάσω. Σόρρυ που δεν μπορούσα. Θυμάμαι τα βράδυα που άραζα σπίτι σου και πίναμε πολύ, και που ενώ δεν ήμασταν μαζί για κάποιο λόγω κοιμόμασταν αγκαλιά. Γιατί απλά αγαπιόμαστε.
Σήμερα είμαι στεναχωρημένη πάλι. Όπως και χθές, γιατί είμαι μπερδεμένη. Και ζώ αδιάφορα κι έχω κουραστεί και θέλω να φύγω και κανείς δεν θέλει, και δεν ξέρω αν αξίζει να δώσω μια ευκαιρία σε καταστάσεις εδώ, ή να πω "ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ!" και να κάνω ότι είπες:

"Πάρε το πρώτο πλοίο κι έλα Κρήτη!".

Ήταν σαν να μου έλεγες, πως έλα εδώ και θα τα βρούμε όλα. Και το ξέρω, θα ηρεμίσω.
Το χω πάρει χαμπάρι, ήρεμη ζωή δε θα ζήσω, παρέα δεν θα έχω ποτέ. Δεν θα έχω την παρέα, δεν θα έχω τον χρόνο. Βασανίζομαι...
Νιώθω σαν φυλακισμένη. Και πάσχω απο το σύνδρομο της στοκχόλμης, είμαι ερωτευμένη με τον απαγωγέα μου. Είμαι ερωτευμένη; Ίσως... Μπορεί....
Φοβάμαι. Δεν μπορώ να σου περιγράψω ΠΟΣΟ φοβάμαι. Δεν φοβάμαι μήπως τον χάσω. Φοβάμαι γενικά, μήπως χάσω... Όχι μήπως αποτύχω. Φοβάμαι τη μοναξιά, την ανυπαρξία, την εγκατάλειψη.
Όλοι στη ζωή μου φεύγουν. Ξέρεις τι θέλω. Θέλω να κοιμάμαι κάθε βράδυ σε μια αγκαλιά.
Ξέρεις, μόνο αυτό με νοιάζει. Μόνο αυτό θέλω στη ζωή μου.
Κάθε χρόνο γίνομαι πιο σκληρή, πιο άνιωθη, διασκεδάζω περισσότερο, επειδή έμαθα να λέω:
 "Στ' αρχίδια μου"
Αλλά και πάλι, τι να γίνει... Τα ίδια σκατά. Η ίδια σαπίλα. Και ξέρω πως το προκαλώ εγώ. Ξέρω... Ξέρω πως φοβάμαι υπερβολικά. Μου τα χεις πεί όλα αυτά. Κι εγώ κάθε φορά λέω, Ναι έχεις δίκιο. Και πάντα κάνω τα δικά μου.
Σε ευχαριστώ όμως που κάθεσαι και με ακούς. Σε ευχαριστώ που ακόμα και απο το τηλέφωνο ενδιαφέρεσαι.Μακάρι να ήσουν εδώ να πάμε βόλτα με τη μηχανή και να κοιμηθείς σπίτι μου και να φάς το φαί της μάνας μου και να σου φτιάξω πρωινό όταν ξυπνήσεις.
Κανείς ποτέ δεν θα σε φτάσει, να το θυμάσαι. Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ μαζί, γιατί σε αγαπώ υπερβολικά για να σε χάσω και το ξέρεις.
Αλλά πάντα θα είσαι πιο ψηλά απ όλους. Θα είσαι τα φτερά που μου λείπουν.
Θα πάρω το πρώτο καράβι, και θά ρθω, να βλέπουμε κάνα αστέρι να πέφτει και να λέμε πως είμαστε γενναίοι, και να κάνουμε κάνα τσιγάρο, να πιούμε κάνα κρασί, να μιλήσουμε για την επανάσταση και την κατάντια του κόσμου, την ομορφιά της φύσης και την άγρια θάλασσα.
Έρχομαι να σε βρώ.
Σε ευχαριστώ.