To Deux Chevaux

Το αυτοκίνητο αυτό, μου θύμισε την ιστορία.

Η φωτογραφία είναι απο εκείνη τη μέρα.

Σήμερα θυμήθηκα τυχαία μια ιστοριούλα απ' όταν ήμουν μικρή. Δημοτικό. Η ιστορία ξεθάφτηκε, μετά από μια βόλτα με ένα πολύ παλιό αυτοκίνητο περίπου 70 ετών που με πήγε στη Βούλα και τη Γλυφάδα. Είχα ενθουσιαστεί. Και μετά απο μια συζήτηση για το αυτοκίνητο αυτό, θυμήθηκα την ιστορία με το Deux Chevaux. Στο γραφείο της μαμάς μου και της θείας μου δούλευε μια κυρία, η κυρία Ιουλία. Μεγάλη σε ηλικία, θυμάμαι να μου φτιάχνει μικρο-καταστευές τύπου Origami απο ανακυκλωμένο χρωματιστό χαρτί και να μιλάμε με τις ώρες γι ότι μπορεί να πεί ένα παιδάκι με μια μεγάλη γυναίκα. Θυμάμαι πως μου έλεγε πως προτιμά τα ντούς απο τα αφρόλουτρα γιατί την αναζωογονούν. Είχα κοντά γκρίζα μαλλιά, ήταν πολύ αδύνατη και γλυκειά, κάπνιζε πολύ, ήταν τοπογράφος. Είχε ενα εξοχικό στο Σούνιο, οπού μια πρωτομαγιά πήγαμε με το αυτοκίνητό της ενα κλασσικό μπορντό Deux Chevaux. Ήταν και καμπριολέ! Φορούσα το ψάθινο καπέλο στη φωτογραφία. Ήταν ο αδερφός μου οι γονείς και η θεία μου αν θυμάμαι καλά. Θυμάμαι το σπίτι της, ήταν πολύ περίεργο. Παλιό και κλειστό αρκετό καιρό! Ακόμα το βλέπω στα ονειρά μου, βλέπω τα παλιά πράγματα και τη μεγάλη βεράντα με το Μωσαικό, τις παλιές καρέκλες,  Όταν τα ανακαλώ στη μνήμη μου όλα έχουν μια απόχρωση απο σέπια, όπως είναι τα απογεύματα που δύει ο ήλιος.
Θυμάμαι να είμαστε σε κάτι σαν χωράφι, και πως η Ιουλία μου εξηγούσε διάφορα πράγματα για τα φυτά και τα έντομα, θυμάμαι που μάζευα τις κλασσικές κίτρινες μαργαρίτες, τα πιο χαρούμενα λουλούδια! Θυμάμαι τον αδερφό μου να παίζει, ήταν πολύ μικρούλης τότε. Δεν θυμάμαι τι κάναμε ακριβώς, ούτε αν πήγαμε να φάμε ή το πού κλπ. θυμάμαι όμως ακριβώς εκείνο το συναίσθημα της χαράς και του ενθουσιασμού που απο τότε ακόμα ανέδιδαν σε εμένα τα παλιά πράγματα! Θυμάμαι την θεία μου να μας έχει ενθουσιάσει για την διαδρομή με το καμπριολέ. Υπήρχε και ένα τραγουδάκι τότε για ένα καμπριολέ, σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πως πήγαινε αλλά δεν τα καταφέρνω. Το θυμάμαι όμως.
Πιο πολύ μου έχει μείνει η αίσθηση του να είμαι μέσα στο Deux Chevaux, θυμάμαι να σταματάμε για βενζίνη, σκέτο Diesel, και να κάνει έναν δαιμονικό θόρυβο! Θυμάμαι να τρέχει στον μεγάλο δρόμο, εμένα να με ενοχλεί ο αέρας και να φοβάμαι πως θα μου πάρει το ψάθινο καπέλο μου! Αν και δεν το άλλαζα με τίποτα το ταξίδι με το Καμπριολέ. Απλά ήμουν μικρή και γκρινιάρα. Πάντως οταν το σκέφτομαι τώρα, νιώθω μόνο ηλιαχτίδες να με ακουμπάν. Νομίζω πως για κάποιον απροσδιόριστο λόγο είναι απ' τις καλύτερες αναμνήσεις μου.
Στο μυαλό μου έχω συνδέσει την ημέρα με το Deux Chevaux με ένα μικρό πλαστικό σπιτάκι-μινιατούρα (που μπορούσες να βάλεις λαμπάκι μέσα, για να φωτίζει, ήταν κούφιο) που είχα βρεί στο σπίτι της γιαγιάς μου στα Ιλίσια. Απο τα παιχνιδάκια της μαμάς μου όταν ήταν μικρή πρέπει να ήταν. Το σπίτι στο Σούνιο, το αυτοκίνητο αυτό, η μέρα εκείνη για κάποιον λόγο συγκεραίνονται, σε εκείνο το μικρό πλαστικό σπιτάκι. Δεν έχω ιδέα που βρίσκεται φυσικά, μα ακόμα το θυμάμαι.
Μετά απο χρόνια συνεργασίας, το γραφείο της θείας μου σταμάτησε να συνεργάζεται με την κυρία Ιουλία κι απ όσο έμαθα τα σπάσανε μεταξύ τους για κάτι οικονομικά, οι μεγάλοι πάντα τσακώνονται για τέτοιες μαλακίες. Δεν την ξαναείδα ποτέ, αν κι ακόμα νιώθω αγάπη όταν τη σκέφτομαι. Είναι πολύ παράξενο το πώς δεν ξαναβλέπεις ποτέ κάποιον! Και το πως, όλα αυτά τα παλιά πράγματα, τα deux Chevaux, τα παλιά εξοχικά στο Σούνιο, τα αυτοκίνητα-αντίκες, τα παλιά ποδήλατα με τον ασημένιο σκελετό και τις μεγάλες ρόδες, πωλούνται, χαρίζονται... Τα παίρνει ο Παλιαντζής. Και εγω βρίσκω τον εαυτό μου μετά απο χρόνια να αναζητά όλα αυτά τα πράγματα και αν μην μπορώ να τα βρώ. Νομίζω πώς γι αυτόν τον λόγο τείνω στην ρακοσυλλογή, από την απώλεια αγαπημένων παλιών πραγμάτων. Γι αυτό μ αρέσει να αδειάζω σοφίτες κι αποθήκες και να κρατάω μικρούς θησαυρούς, παλιαντζούρες για άλλους που αγόρασαν ένα μοντέρνο φωτιστικό και καινούργιο αυτοκίνητο.
Η νοσταλγία πάντα με ακολουθεί.
Γι αυτό και στην βόλτα μου χθές με το παλιό αυτοκίνητο ενός φίλου ένιωσα να ερωτεύομαι κοιτώντας το παλίο καντράν και τον παλιό λεβιέ ταχυτήτων, πίνοντας μια μπύρα ενώ με χτυπούσε ο ήλιος. Ένιωσα πάλι όλες τις ηλιαχτίδες απο τα παιδικά μου χρόνια.Σχεδόν ερωτεύτηκα το αγόρι που ήταν μαζί μου, μόνο και μόνο επείδή εκείνη τη στιγμή χωρίς να το ξέρει μοιράστηκε μαζι μου one of my sunshine moments.
Η νοσταλγία πάντα με ακολουθεί, ή μήπως εγώ εκείνη;

Στην Αναστασία.