 |
| "ο κόσμος είναι μια γειτονιά που μας αγκαλιάζει όλους" |
Κι είμαι χαρούμενη όλη μέρα!
Αυτό που θα προσπαθήσω να εξηγήσω είναι πάρα πολύ δύσκολο αλλά ελπίζω να το καταλάβετε!
Γενικά είμαι κατσούφα κι απαισιόδοξη, αν και προτιμώ να λέω πως απλά είμαι πολύ ρεαλίστρια.
Είναι εύκολο να σαι ρεαλιστής και απαισιόδοξος, το δύσκολο κομμάτι είναι να μπορείς να βρίσκεις μέσα σε μια άσχημη πόλη, όμορφα πράγματα, μέσα σε άσχημους ανθρώπους, όμορφους ανθρώπους.
Έχω κάνει χίλιες φορές αυτή τη συζήτηση με χίλιους διαφορετικούς ανθρώπους έχοντας εν τέλει συγκεντρώσει χίλιες απόψεις κάθε είδους: "Ο κόσμος είναι υπέροχος!"/"Γαμιέται η κωλόπολη!"/"Πεθαίνω εδω μέσα"/"Ζούμε αδιάφορα!"/"Η ζωή είναι ωραία..."/"Η ζωή είναι ωραία... αν έχεις λευτά."/"άσχημη πόλη όμορφα καίγεται" και διάφορα άλλα.
Εγώ δεν έχω λευτά και δεν ζώ συναρπαστικά (σε σχέση με άλλους) αλλά μπορώ να σας εγκυηθώ με απόλυτη βεβαιότητα πως κάθε μέρα βρίσκω κάτι και με κάνει χαρούμενη.
Σήμερα μου είπε καλημέρα κάποιος με ένα ψηλό ποδήλατο! Δεν έχει σημασία το ποδήλατο (απλά ήταν το εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας μου, και μου άρεσε κι αυτό αρκεί) μια καλημέρα μπορέι να μου φτιάξει το κέφι.. Μετά κοιτάω γύρω μου, κοιτάω την άσχημη πόλη και σκέφτομαι πως μέσα σ αυτήν την ασχήμια έχω ερωετευτεί παράφορα, έχω γελάσει σε επίπεδο κοιλιακών, έχω μεθύσει, έχω κάνει οκτάρια στους βρώμικους δρόμους, έχω βγάλει φωτογραφίες πάνω απ τους λόφους, τα φώτα της πόλης μου! Μου αρέσει το μέρος που ζώ, τα βράδυα νιώθω τους δρόμους να με καλούν και πέρνω βόλτα τα μπάρ τα γνωστά, ζαλίζομαι με δροσερά ποτά, οδηγώ στους άδειους δρόμους αργά τη νύχτα! Αν έχω κάτι πολύτιμο κάτι που αγαπώ είναι οι όμορφες αναμνήσεις μου σ αυτήν την πόλη!
Αυτές μου δινουν το κουράγιο να ξυπνάω 7 το πρωί μέρα Νοεμβρίου με κρύο και βροχή που έχω αργήσει ήδη μισή ωρα έριξα πάνω μου τον καφέ τα μαλλιά μου έιναι χάλια και έχω κοιμηθεί 4 ώρες. Ναι, φυσικά υπάρχουν μέρες χάλια που δεν μπορώ να ξυπνήσω που είμαι στεναχωρημένη και φοβάμαι και νιώθω μικρή και χαζή κι ασήμαντη ή γενικά γκαντέμω. Υπάρχουν μέρες που θέλω να βάλω τα κλάματα με το που ξυπνάω ή που μισώ όλον τον κόσμο!
Απλά, όσες τέτοιες μέρες κι αν έχω μες τη βδομάδα ή το μηνα μου προτιμώ να σκέφτομαι τις ηλιαχτίδες στα σκοτάδια μου.
Θυμάμαι το καλύτερο τσιγάρο που έχω καπνίσει, πάνω σε μια μεγάλη στριφογυριστή κούνια ενός λουνα πάρκ με ένα όμορφο κορίτσι απο δίπλα, έβλεπα όλη την Αθήνα απο εκεί ψηλά και δεν φόραγα παπούτσια έιχε ζέστη, είχαμε βραχεί σε κάτι νερά, ένιωθα πως ο κόσμος είναι δικός μου.
Θυμάμαι τις συναυλίες που πήγα πρόσφατα τον κόσμο την μουσική την ένταση, τους ανθρώπους που ήταν μαζί μου, το αλκοόλ, ο χορός του αετού.
Θυμάμαι μια μέρα που βρέθηκα σε ένα εξωχικό μιας καλής φίλης και έπινα μπύρα finkbrau πάνω σε μια υπερμεγέθη σαμπρέλα κι ένα κανό καπνίζοντας τσιγάρα με χαρτάκια γλυκόριζας, κι όλα αυτά μεσα στο νερό στη θάλασσα, κρύα και δροσερή. Αυτό ήταν απ τα καλύτερα.
Δεν είναι κάθε περίοδος στη ζωή έτσι. Υπάρχουν μέρες μικρές και άχαρες σαν σπιρτόκουτα, όπως είπα.
Απλά πιστεύω πως είναι επιλογή το να ζείς, είναι μια συνειδητοποίηση της ομορφίας, είναι μια στιγμή που απλά λες: Μου αρέσει! (κι όχι στο φέιςμπουκ)
Αν απλά δεν σου αρέσει τίποτα τότε το να κάθεσαι να παραπονιέσαι είναι άσκοπο! Είτε φύγε απο το μέρος που είσαι είτε βρές πιο όμορφα πράγματα να κανεις!
Οι αναμνήσεις δεν αγοράζονται και δεν χαρίζονται, δημιουργούνται. Πρέπει να προσπαθήσεις για να έχεις όμορφα πράγματα στη ζωή σου. Πρέπει να αφεθείς, πρέπει να ερωτεύεσαι τη μέρα που είσαι ζωντανός, να σε ιντριγγάρει, να ταξιδεύεις, να γυρνάς σαν τη σβούρα, να χαμογελάς και να σκέφτεσαι τα γύρω σου. Μου αρέσει να περπατάω στο δρόμο να ακούω μουσική και να περπατώ χορεύοντας (προφανώς αδιαφορώ για το πόσο αστεία φαίνομαι). Μου αρέσει να τριγυρνάω απο εδώ κι απο εκεί , σε όλη την ΑΘήνα, με διαφορετικούς ανθρώπους κάθε φορά να γεμίζω το κεφάλι μου εικόνες ήχους χαμόγελα και γέλια.
Διάβασα μιa έρευνα στο πανεπιστήμιο που έχει να κάνει με την ευτυχία, και έλεγε, πως στατιστικά όσοι αποιλαβάνουν μικρές συχνές στιγμές ευτυχίας τείνουν ανα είναι συνολικά πιο ευτυχισμένοι απο αυτούς που περνούν αραιές περιόδους ευτυχίας.
Προσπάθησα να το εφαρμόσω αυτό λοιπόν, προσπάθησα να σταματήσω να περιμένω "κάτι να γίνει/κάτι να έρθει/κάτι να αλλάξει" και απλά α΄ρχισα να ενθουσιάζομαι με ότι μπορούσε να με ενφουσιάσει...
Δεν θέλω να πώ πως είμαι ευτιχισμένη πρώτον γιατί απλά κάποιος θα βαρεθεί να διαβαζει στο σημείο αυτό και θα μου πει "ε χέσε μας κοπέλα μου, τράβα λίγο να χαρείς κι άσε μας στη μιζέρια μας".
Παίζει να το πεί ούτως η άλλως κάποιος αυτό.
Απλά θέλω να πω: Εσύ που το διαβάζεις αυτό είτε σε ξέρω είτε όχι, είσαι ένας όμορφος άνθρωπος ίσως να είσαι κι υπέροχος, δεν ξέρω τα πάθη και τους φόβους σου και τις ανασφάλειές σου. Μα ξέρω πως έχεις απ αυτές. Δεν ξέρω πως έιναι η ζωή σου, πόσο σκατά σου φέρθηκε πόσο δύσκολα την περνάς ή τι προβλήματα έχεις ή έχεις περάσει. Ξέρω όμως πως επειδή είσαι εσύ, κι απλά και μόνο γι αυτό, σου αξίζει να είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος, μακάρι να μπορούσα να στο γράψω αυτό έξω απ την πόρτα του σπιτιού σου με ένα σπρέι στο πιο φωτεινό κι έντονο χρώμα! Μακάρι να σου έγραφα "ΧΑΜΟΓΕΛΑ!" και να σου έφτιαχνα τη μέρα.
Θέλω λοιπόν να σου πώ, πως έχεις το δικαίωμα και την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σου να γίνεις ευτυχισμένος, να γίνεσαι ευτυχιμένος κάθε μέρα. Μακάρι να μπορέσεις να κοιτάξεις δίπλα σου και να δεις πέρα απο τα άσχηα και στενάχωρα πράγματα, τους νεκρούς, τουα απώντες, αυτούς που αδιαφορούν κι αυτούς που πλήγώνουν, τα λευτα, το γκρίζο, την μιζέρια. Μακάρι ο ήλιος να λάμπει και για σένα κάθε μέρα και να μπορείς να το βλέπεις. Μακάρι όταν πέφτεις για ύπνο να σκέφτεσαι "Its a wonderful world".
Μακάρι οι αναμνήσεις σου να είναι ο πολυτιμότερος θησαυρός σου.
irzzy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου