Camp Lamp

Suburban Railway
one afternoon

This is where I work

And that's the view from work in summer

Εδώ που είμαι έχει πολύ φώς κι όταν δεν έχω ξυπνήσει καλά το απεχθάνομαι. Το φώς απ το παράθυρο του γραφείου διαχέεται σε όλο το δωμάτιο, η ζέστη είναι δαιμονισμένη και με ζαλίζει, κάνοντας ταυτόχρονα το άρωμα που φοράω να μυρίζει 10 φορές πιο βαρυά.
Βασανίζομαι. Στην πραγματικότητα δεν έχω τίποτα να κάνω στη δουλειά σήμερα, δεν χρειαζόταν να έρθω. Απλά ήρθα επειδή ήξερα πως το να μείνω σπίτι και να κοιμηθώ ώς το μεσημέρι ίσως να με βλάψει περισσότερο. Εξακολουθώ να μετανιώνω τα προχθεσινά λάθη, κάνοντας σημερινά. Κάθε στιγμή μου ρχεται να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, μου λείπει όσο τίποτα η άνεση με την οποία μπορούσα εύκολα να αγνοώ πράγματα λες και τίποτα δεν έχει σημασία, τώρα αυτό είναι πραγματικά κάπως αδύνατο. Παρά την όμορφη μέρα έξω, εγώ νιώθω ένα ράκος. Βρίσκομαι μεταξύ τύψεων για το λάθος μου, (τα λάθη μου, παρελθόντος και παρόντος) και μιας ντροπής που πάντα συνοδεύει αυτές τισ τύψεις και την ενοχή. Μέσα μου βράζω και καίγομαι απ τη στιγμη που ξύπνησα.
Στο μεταξύ, στο γραφείο, αντί κλιματιστικών, έχουμε κάτι τιτάνιους ανεμιστήρες που ο θόρυβος που κάνουν δεν περιγράφεται και εν τέλει δεν δροσίζουν κι όλας. Κάπως έτσι, σαν όλα αυτά μαζί, πρέπει να ναι το να παθαίνεις ασφυξία.
Διάβασα το εξής, πως όλο το θέμα με τον έρωτα που δεν μπορείς να ξεκολλήσεις και να το δείς καθαρά και τα λοιπά, είναι κατα βάση θέμα άγχους πρσωπικού. Απ' όταν το διάβασα φυσικά και τα έβαλα με τον εαυτό μου, για κάθε πιθανό λόγο και νιώθω πολύ απογοητευμένη, που έπειτα απο τόσοκαιρό που προσπαθώ να με κρατάω σε καλή διάθεση και να αυτοψυχολογούμαι κλπ, βρίσκομαι στα ίδια και χειρότερα απο πρίν. Ξέρω επίσης πως, ο μόνος τρόπος να βελτιωθούν τα πράγματα, είναι η πλήρης απομάκρυνση απο τη ζωή κάποιου άλλου, που δεν λέω να ξεκολλήσω. Το πρόβλημα είναι πως ακόμα κι αυτή η μικρή και σπάνια επαφή μας μου δημιουργεί απίστευτο πρόβλημα, όμως εν τέλει αυτό είναι που θέλω σωστά; Όταν έχεις μαζοχιστικές τάσεις σημαίνει πως θέλεις κάτι που εν τέλει σε βλάπτει, κι εγώ θεωρώ σωστό να το παραδέχεται κανείς. Απ' την άλλη αυτό δεν γίνεται με τα ναρκωτικά; Δεν κάνουν κακό; Δεν βλάπτουν; Ωστόσο γιατι γίνεται χρήση; Γιατί κάποιος τα γουστάρει. Γιατί κάποιος να γουστάρει το χόρτο; Γιατί σου δίνει μια αίσθηση πως όλα θα πάνε καλά και πως έχεις χρόνο και την άνεση να γελάσεις και να χαλαρώσεις. Το χόρτο κάνει τον άνθρωπο λιγότερο αγχωτικό, και είναι εν γένει αναλγυτικό. Ε ακριβώς το ίδιο γίνεται εδώ μόνο που όταν φουμάρεις ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο επικίνδυνο. Γουστάρεις την επαφή με κάποιον που κάθε φορά που τον βλέπεις καταλλήγεις άρρωστος για μέρες και με το μυαλό σου πουτάνα, και την όρεξη για ζωή χωρίς το άτομο αυτό, υπό το μηδέν. Άρα τι μπορείς να κάνεις; Απλά έχεις εθιστεί στο βαρύτερο ναρκωτικό, τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Συγχαρητήρια. Είσαι σε χειρότερη θέση απο πρεζόνι σε αποτοξίνωση.
Έτσι είμαι δυο μέρες τώρα λοιπόν.
Χθές,  αγόρασα μια (ελατωμάτικη!) ξύλινη ραφιέρα σε φάση diy από φτηνό ανακυκλωμένο ξύλο και την συναρμολόγησα μόνη μου. Το γεγονός οτί το αγόρασα 9 $ αυτό το πράγμα έπρεπε να είναι προειδοποίηση γιατί γενικά η ραφιέρα, αποδείχτηκε πολύ ευτελές αντικείμενο αλλά εν τέλει την έφτιαξα έτσι ώστε να αντέξει λίγο παραπάνω. Ευτυχώς που έχω εύκαιρες πένσες και κατσαβίδια. Και που ξέρω να τα χρησιμοποιώ φυσικά. Τέλοσπάντων, η ραφιέρα έχει ωραίο χρώμα στο ξύλο, ένα σκούρο καφέ, δεν αντέχει πολύ βάρος όμως οπότε, όταν πάω κάποια φορά στην ΙΚΕΑ θα πάρω μια της προκοπής. Πέραν της ραφιέρας απο το κατάστημα που ήμουν αγόρασα πολλά κεριά για το μπαλκόνι, μια τεράστια κόκκινη κούπα σαν υπερμέγεθες φλιτζάνι για να τρώω τα δημητριακά (που γενικά δεν τρώω σχεδόν ποτέ), ένα puzzle των 1000 κομματιών με ένα κάστρο το ηλιοβασίλεμα (με ενέπνευσε μια φίλη μου η Αναστασία, για τη φάση με το puzzle και γενικά βαριέμαι τόσο τις μέρες αυτές που ψήθηκα!). Το πιο ωραίο πράγμα όμως είναι μία μεταλλική και γυάλινη λάμπα απ αυτές που πέρνουν οι πρόσκοποι στην κατασκήνωση, που τη γεμίζεις με απλό λάδι για τέτοιες λάμπες.
Αφού συναρμολόγησα τη ραφιέρα και τακτοποίησα το χάος στο δωμάτιο μου, έκατσα στο μπαλκόνι κι άναψα τα κεριά και τη λάμπα, την οποία έβαλα δίπλα μου για να μπορώ να διαβαζω το βιβλίο μου.
Η μόνη χαρούμενη στιγμή αυτές τις χάλια μέρες ήταν εκείνη! Η μυρωδιά που αναδίδει το καμμένο λάδι της λάμπας είναι υπέροχη. Μου θυμίζει αόριστα τα παιδικά μου χρόνια, όπου πήγαινα καταστήνωση με τους οδηγούς (σαν τους προσκόπους είναι, οι πρόσκοποι θα σας πουν πως οι οδηγοί είναι φλώροι, κι οι οδηγοί, πως ναι όντως έιμαστε λίγο φλώροι αλλά δεν το παίζουμε σκληράδια όπως οι πρόσκοποι. ). Θυμάμαι τις μεγάλες ξύλινες κατασκευές που κάναμε, θυμάμαι που στήναμε σκηνές 8χρονα παιδάκια, θυμάμαι το κλασσικό σοκολατούχο γάλα για πρωινό με μερέντες και μαρμελάδες πάνω σε φέτες ψωμί. Θυμάμαι που το βράδυ καθόμασταν σε κύκλο και τραγουδάγαμε τραγουδάκια τύπου "Κουμπαγιά" και στη μέση είχαμε μια τέτοια λάμπα! Αναμνήσεις τυλιγμένες σε πορτοκαλί φώς.
Σκεφτόμουν όλα αυτά κι άλλα πολλά χτές το βράδυ. Και όταν για άλλη μια φορά δεν οδηγήθηκα πουθενά και το βραδυνό μου ποτήρι με Βισάντο τελείωσε, έσβησα τα κεριά και πήρα τη λάμπα μέσα και την άφησα σε ένα τραπεζάκι στο κρεβάτι δίπλα. Και κοίταγα το φώς της λάμπας και αναπωλούσα, νοσταλγούσα και θυμόμουν, προσπαθώντας παράλληλα να βρώ λίγο ισχυρογνωμοσύνη μέσα μου και την αποφασηστικότητα που απαιτείται στην περίπτωση  μου για να πάρω δύσκολες αποφάσεις και να προχωρίσω με τη ζωή μου. Τελικά ένιωσα λίγο σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα που τελικά δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα, έσβησα τη λάμπα και αποκοιμήθηκα λυπημένη.