Τουρλουμπούκι

Λένε, πως ο ευτυχισμένος είναι εκείνος που δεν νοσταλγεί. Άρα μάλλον, εγώ δεν είμαι ο ευτυχισμένος.

Ανέκαθεν, αναπολούσα, νοσταλγούσα, θυμόμουν.

Αυτό είναι σχετικά κακό, γιατί δεν πρέπει να ζούμε στο παρελθόν.. Φαντάζομαι πως δεν είναι και το μόνο κακό πράγμα που κάνω, όμως.

Σήμερα ξύπνησα, και για κάποιον λόγο θυμήθηκα τα τιτάνια πρωινά που έτρωγα μικρότερη.

Θυμάμαι την καφετέρια "Ζυγός" στην Παλαιόχωρα της Ν. Κρήτης που παραθερίζω, και βλέπω καθαρά μπροστά μου, τα αυγά με μπέικον, τα τεράστια τοστ, τις μαρμελάδες, το μέλι, το ψωμί. Τον καφέ που έπαιρνε ο Ρέλλυ και το τσάι της μαμάς. Τους φυσικούς χυμούς πορτοκάλι.

Ακόμα πιστεύω πως το μεσημεριανό και το βραδινό είναι ωραία. Αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το να πας για πρωινό. Φυσικά το πρωινό είναι τόσο ωραίο γιατί στην Ελλάδα έστω κανείς δεν το κάνει συχνά. Κάπου είχα ακούσει πως το πρωινό του Έλληνα είναι φραπές και τσιγάρο. Δεν είναι και ψέμα. Συν ότι, όλοι δουλεύουν νωρίς ή έχουν σχολείο ή πρέπει να πάνε κάπου γρήγορα. Οπότε ξυπνάνε, πίνουν έναν καφέ στα γρήγορα, ντύνονται και τρώνε κάτι πρόχειρο. Κι εγώ το κάνω. Απολαμβάνω όμως όσο τίποτα, να πάω να φάω έξω πρωινό, να κάτσω με την ησυχία μου 1 ώρα, να πιώ τον καφέ μου, να φάω, να διαβάσω την εφημερίδα μου. Σκέφτομαι τι θέλω να κάνω, και το σκέφτομαι σαν να έχει ήδη συμβεί στα παλιά. Ακόμα και τα σχέδια για το μέλλον, έχουν μια νοσταλγία. Ίσως αυτό σημαίνει πως είμαι ρομαντικός άνθρωπος, ίσως και να σημαίνει πως θα 'μαι πάντα λυπημένη. Μόνο στα μεθυσμένα βράδια ξεχνιέμαι, αυτά που κάποια στιγμή πρέπει να καταγράψω. Μα πώς; Πώς να εξηγήσω την έξαψη...;

Σήμερα, θα μπώ στο γνωστό πλοίο για Κρήτη, 9 ώρες στη γραμμή. Την τελευταία φορά που το πήρα ήμουν ερωτευμένη με τον δικό μου, καθόμουν στο κατάστρωμα, είχε ζέστη γιατί ήταν καλοκαίρι, διάβαζα ένα βιβλίο που λεγόταν "Ξενοδοχείο Ίρις" της Yoko Ogawa (κάπως έτσι...) και κάπνιζα, ώρες πολλές, τρώγοντας κεράσια απο ένα μικρό χαρτονένιο κουτάκι. Μετά κοιμήθηκα στον υπνόσακό μου σε μια γωνιά. Εκείνη η φορά στην Κρήτη είχε κάτι απο Μανόλια, μου είχε δώσει η γιαγιά μου ένα κλαδί με άνθος πάνω. Μύριζε υπέροχα, ήταν νωχελικά, ζεστά... Τώρα, θα πάρω το ίδιο πλοίο, μα θα κάτσω μέσα γιατι το κρύο τη νύχτα είναι δυνατό. Παραμένω ερωτευμένη, με τον ίδιο άνθρωπο,χωρίς να είμαστε πια μαζί, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Θα διαβάζω το "Σιντάρτα" του Χέρμαν Έσσε, και θα βγαίνω έξω να καπνίσω, στο κατάστρωμα, ίσως πίνοντας μια μπύρα, ακούγοντας μουσική. Το μόνο που μυρίζει Μανόλια, είναι ένα γαλάκτωμα σώματος που χρησιμοποιώ. Εκείνη τη φορά πήγαινα με το κεφάλι μου άδειο, ήμουν σαν λευκό χαρτί, έτοιμη να γράψει κάποιος πάνω μου, χωρίς αναμνήσεις. Ήμουν ξαναγεννημένη. Τώρα, ούτε ένα χρόνο μετά, έχω γεμίσει αυτό το λευκό χαρτί, είναι γεμάτο μελανιές, πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι, μα δεν μπορώ να ξεχάσω. Και όσες φορές κι αν πώ τον πόνο μου, ποτέ δεν περνάει. Το καλοκαίρι, πήγαινα στο νησί, ξέροντας, όντας σε μια κατάσταση που με ευχαριστούσε. Τώρα πάω ψάχνοντας: να ξεφύγω απο τα προβλήματα-ξέροντας, πως θα με ακολουθήσουν όπου κι αν πάω, ψάχνοντας a bit of fooliness, ψάχνοντας την παγωμένη απριλιάτικη θάλασσα, γέλια, κι άλλα μεθυσμένα βράδια, κι άλλα σπασμένα πρωινά. Ελπίζω τουλάχιστον να πάρω μια μέρα το πρωινό μου έξω, και να μαζέψω κοχύλια να τα βάλω στο βάζο μου.

Στο μεταξύ, σκέφτομαι πως επικρατεί μαι γενική σύγχυση, πως πρέπει να κάνω ένα σωρό πράγματα και σε αντίθεση εγώ αράζω, όλη μέρα, και απλά σκέφτομαι τα δικά μου ή δεν κάνω τίποτα. Είναι λες και ένα πέπλο Numbness έχει πέσει πάνω μου και δεν μπορώ να σκεφτώ, να ενεργήσω. Δεν με ενοχλεί ιδιέταιρα, αλλά χθές που οδηγούσα να πάω για κάτι δουλειές, δεν ήμουν πολύ "εκεί" και φοβόμουν οτι σε κάποιο ατύχημα δεν θα μπορώ να αντιδράσω.

Αυτό είναι νομίζω το σύμπτωμα όποιου ζεί στις αναμνήσεις του είναι μονίμως κάπου αλλού, κάπου χαμένος και θυμάται τελευταία στιγμή πως ζεί στο παρόν.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να το σκεφτώ άλλο.

Πρέπει να φύγω απο εδώ. Τώρα!

irzzy