Αλήθεια...

ειμαι αρρωστη, εδω και δυο μερεςδεν εχω βγει απο το σπιτι και συννεχεια μου πασαρουν αισχρα φαρμακα που βρωμανε και ειναι θεοπικρα. Καταραμενη γουροουνογριπη, καταραμενες φαρμακευικες. Δυστυχως το φαινομενο των αστικων συγκοινωνιων* προλαβε και χτυπησε. Φυσικα εγω δεν το ειχα παρει χαμπαρι, ειχα υποψιαστει πως ισως με χτυπησει συνειδητα τις επομενες μερεσ (με καπιο δακρικο ξεσπασμα ας πουμε).
Ποτε δεν περιμενα πως το υποσυνειδητο μου θα 'χε τετοια διεγερση.
Οταν αφεθηκα στον υπνο ολα αποκαλυφθηκαν με το εξης ονειρο.

"Εγω ειμαι σε ενα φεστιβαλ με ανθρωπους που ξερω, θυμαμαι φιλους και γονεις,
δεν υπαρχει στασιμοτητα, κινουμαστε συννεχως ψαχνουμε... Κατι απροσδιοριστο..
Κατι που με αφορα. Κοιταω τα προσωπα των περαστικων προσπαθωντας να δω μεσα τους, υπαρχει θετικη ενεργια που σβηνει, μια αναταρααχη, αγχος, αγωνια.
Σε καποια στιγμη το σκηνικο αλλαζει, βρισκομαστε ολοι εκεινοι σε μια υπαιθρια κατασκηνωση. Καθομαστε κοντα ο ενας στον αλλο, σε καποια στιγμη με χτυπαει το κυμμα αποτυχιας. Γυρναω και κοιταω γυρω μου. Ειναι εναας Ιαπωνας, και του λεω. "Δεν βρηκα το αλλο μου μισο... Κοιταγα στα ματια των ανθρωπων και ηξερα πως καπου εκει θα το εβρισκα, κοιταγα σε ολους αντρες και γυναικες, μα δεν το βρηκα.."
Ο φιλος μου γελαει! Εγω στεναχωριεμαι ακομα πιο πολυ. Του ξαναλεω λοιπον " αμα δεις το αλλο μου μισο θα μου το πεις?"
"Ναι λεει βεβεα.!"
Μετα με πηρε απ' το χερι και φυγαμε. Περιπλανιομασταν, σε αγνωστους τοπους, τοπους χωρις ονομα. Και εγω ενοιωσα ασφαλης! Για πρωτη φορα στην αναζητηση μου..
Ηταν ενα υποκαταστατο του "αλλου μισου" και το ηξερα. Και το ηξερε.
Και μετα καποια στθγμη ολα επρεπε να τελειωσουν. Εκεινος να φυγει μακρυα και εγω να παρω χιλια τρένα να γυρισω πισω απο εκει που ξενικησα. "
Και εκει τελειωσαν ολα.
Ξυπνησα με μια περιεργη αισθηση οτι ολα αυτα ηταν πολυ αληθινα...

Λιγες ωρες μετα ακουγοντας τα γνωστα περιλυπα ασματα, σκευτικα τι σημαιναν ολα αυτα,
να που κατεληξα.

Στην ζωη καποιοι ψαχνουνε τον πρωσοπικο τους ηλιο. Μερικους δεν τους νοιαζει τοσο πολυ.
Μερικοι παντως το εχουνε σκοπο της ζωης τους. Πραγματικο σκοπο.
Περιπλανιομαστε μεσα στο μικρο μας συμπαν με μονη μας ελπιδα αυτην, να βρουμε τον ηλιο μας. Γυρω μασ μας περιγελουν. Μας λενε ρομαντικους βλακες. Ετσι εμεις καταλαηγουμε στο να ζουμε διπλη ζωη, αυτη που δειχνουμε κι αυτην που ζουμε μεσα μας. Στην πορεια μπορει καποιος να σταθει διπλα μας, μπορει να μας στηριξει να παρει το χερι μας και να μας βοηθησει να περπατησουμε πιο σταθερα. Μα αυτος δεν ειναι για παντα, φυσικα και δεν ειναι. Μετα απο λγο φευγει, και τοτε εμεις πρεπει να γυρισουμε πισω, πισω στον δευτερο κοσμο,
να μαζεψουμε τα κομματια μας και να τα κολησουμε,για να μπορεσουμε να περπατησουμε αλλο λιγο.
Ειναι περιεργο, αλλα για ενα διαστημα χρονος δεν υπαρχει, και ξαφνικα, στρεφεαι εναντιων σου,
κι οως τοτε να μην προλαβει κανεις, ποτε, να βρει το αλλο του μισο. Ειναι πιθανο. Πολυ πιθανο.
Ο θανατος τον προλαβαινει.

Τελικα πεθαινει κανεις φαινομενικα ευτυχισμενος, δειχνοντας πως ειναι ευχαρηστημενος, μα μεσα του σαπιζει σαπιζει γιατι ξερει δυο πραγματα,
1ον, αφησε τις κοροϊδιες των αλλων να του στερησουν πολυτιμο χρονο, που ισως μαυτον να εβρισκε οτι πραγματικα χρειαζεται.
2ον , καπου εκει εξω ισως οντως να υπαρχει αλλο ενα ατομο που ψανχει κι αυτο, που παντα εψαχνε μα ποτε δεν βρηκε αυτο που εψανχε -εσενα- γιατι εσυ ανηκες αλλου, φαινομενικα ευτυχισμενος.

Τα συμπερασματα δικα σας, θα χαρω να τα διαβασω.






*φαινομενο των αστικων συγκοινωνιων: οταν βρισκεται κανεις μονος σε λεοφορια και μετρο κλπ κλπ εχει , δυστυχως, την ευκαιρια να σκευτει οσα τον προβληματιζουν, εκει χτυπαει η μινι- καταθλιψη που τελικα σε ακολουθει ολη τη μερα, συχνα, βοηθαει και η μουσικη, στην επιδεινωση του φαινομενου.