Το Μίσος.
Τοσο μισος.. Νιωθω να με κατακλυζει.. Αργα αργα.. Με μολυνει καθε στιγμη και περισσοτερο. Σαν το δηλητηριο ενος φιδιου με πολυ μυτερα ποτισμενα στο δηλητηριο δόντια.. Οταν φτασει στην καρδια μου θα πεθανω. Οταν το Μισος με γεμισει, δυο επιλογες. Ή θα πεθανω ή θα σκοτωσω. Το μισος ειναι βουβο. Ειναι η αντριδραση που δεν εξοτερικευεται. Αντιδραση σε ενα ατομο που με πληγωσε, αντιδραση απεναντι στην κοινωνια, στις καταστασεις, στην χαζομαρα.
Μισος για τα ψεματα.Μισος.. Μισος. οταν με γεμιζει νιωθω τα χερια μου τοσο δυνατα. I'm seein' red. Αν ηθελα, θα μπορουσα να σε κοψω σε χιλιαδες μιρα κομματακια! Θα τα πεταγα ενα ενα αργα σε καποιο τεραστιο σαρκοβωρο ζωο.. Τοσο ομορφο. Πολυ πιο ομορφο απο σενα πια! Μια τεραστια τιγρη ας πουμε. Αγαπη μου, ξερεις, καποτε τα αισθηματα μου για σενα.. Τα καθάρια , ασπιλα αισθηματα μου για σενα, ηταν αισθήματα αγάπης , στοργης.. Αγάπη μου ξερεις.. Καποτε ηθελα να σασε αρπάξω να σε κλείσω μεσα στα μικρά μου χερια και να σε κρυψω να μη σε κλεψει κανείς. Τοσο πολυ μεγαλη ηταν "η αγάπη". Δες! ΔΕΣ! Δες, ανοητε ανθρωπε, την αγαπη να γινεται μισος! Τι ομορφη ενταση. ποσο θελω να σκεφτομαι διαφορετικους τροπους να πονέσεις! Θα ηταν τοσο ευκολο για μενα. Θα μπορουσα να σε κανω ενα σκουπιδι. Να σε δω να σερνεσε στα πατωματα εκληπαρωντας καποιον κατωτερο σου να σε σηκωσει. Θα μπορουσα να το κανω αυτο. Θα μπορουσα να σου προσφερω τετοια δυστυχια που ομοια της δεν γνωρισε κανεις. Ομως δεν θελω να σε δω συστυχισμενο. Γιατι ισως σε λυπηθω.. Οταν σκεφτομαι την καταντια σου λαιω.. Τοσα πολλα δαρυα.. χωνω τα νυχια στο προσωπο μου να μη με ποναει τοσο ο ανθρωπος μεσα μου.. Οχι. Δεν μπορεις να με πονεσεις αλλο.! Δεν πρεπει. Πλεον, εσυ εισαι το πικρο δηλητηριο. Εσυ πρεπει να εισαι τωρα το θυμα. Ωρες ωρες, σκεφτομαι πως ειμαι σε μια παραλια καπου στη θαλασσα, ολο πετρα. Γεματη τεραστιους λευκους βραχους. Κι εχει τοσο ζεστη. Με εχεις δεσει σε αυτον τον βραχο και με χτυπαει ο ηλιος σε ολο μου το σωμα.. Ειναι τοσο ζεστα εδω... Και ο ηλιος με ζαλιζει κι ειναι ομορφα. Και ξαφνικα! Ω! Υπουλη γαληνη! Υπουλη ομορφια! Ξαφνικα καιγομαι! Φλεγομαι! Δεν μπορω να πεσω στο δροσερο νερο! Δεν μπορω να βρω σκια να κρυφτω.. Με εχεις δεσει! Ετσι ειναι η αγαπη σου! Ετσι! Ετσι ειναι η υπαρξη σου! Ετσι μονο.. Μονο με το να αναπνεεις! Με σκοτωνεις σαν τον ομορφο και ζεστο ηλιο-θανατο.. Και δεν ειναι ομορφος θανατος. Γι αυτο πια.. Αγαπη μου, δεν μπορω πια να σε αγαπω. Πλεον θα γινεις ο θανατος μου.. Πρεπει να επιβιωσω. Πρεπει να σε καταστρεψω. Πρεπει να σε σβησω... Αν μεινεις τοτε θα πεσω στο κενο. Αν πεθανεις θα λιωσω απο τον καημο μου. Εγω πιστευα δυστυχως σε κατι. Πιστευα.. Στον ηλιο.. Και με εκαψε. Τωρα δεν ειμαστε πια πολιτισμενοι.
Αφησαμε πίσω το σώμα μας, και τις ελπίδες και το μυαλό.
Εμεινε μόνο η αγριότις! Η αρχαίγονη αγριότις.
Μια σκεψη σαν φωτία, με καιει..
Είδες ; Τα μονο ασιθηματα που είχα ποτε, χανονται σε μια στιγμη. Γινονται κοκκινα. Γινονται φωνικα.
Κλαιω παλι.
Δεν εφταιγα! Αληθεια σας λεω... Ηταν θεμα ζως και θανάτου!
"Ηταν σίγουρα θεμα θανάτου πάντως.."
"ΕΝΟΧΗ"
-
Εσείς.. Ένοχη ή Ενοχή;
Τι ειναι.. Εισαι Ένοχη.
Αλλα δεν εχεις καμία Ενοχή.
Είσαι ελεύθερη;
-Παντα μπορω να είμαι ελευθερη εκει οπου κανείς δεν διαβάζει τις σκέψεις μου. Στο μυαλο μου, ολα ηταν σωστα. Ολα εγιναν για εναν λογο. Ολα ηταν προσχεδιασμένα απο μια πολυ μετρια μοιρα. Κι αν εφτεξα καπου εγω, ειναι που ήμουν πολυ τυφλη να δω αυτο που ήταν μπροστα μου εξ αρχής. Ολο το ψέμα, ολο το πλαστικο, το βρωμικο, το νωθο, και το επιτηδευμενο.. Ολα εκει. Γελαγαν με προσωπα αγγέλου.. Και γελαγα μαζί τους.
Ενας εφιαλτης. Απο εκείνους με τα στριγγλά γέλια και τις περιεργες δυνατές φωνές, τις ακουγα στα πλακάκια του μπάνιου πεσμένη με ενα τσιγάρο σβησμένο. Κι ο Φόβος, σταματησε το γλυκό αιμα και ταραξε τις αισθησεις. Πανω απο ενα δυνατο φως φθωριου οπου ολα φαινονατι ξένα και αχρωμα. Τρομαχτικα. Ηξερα πως ολα αυτά ειναι λαθος. Ένα μολυσμένο κομμάτι του εαυτού μου, χαιρέκακα με τραβαγε σε αδυσωπα βάθη σε εναν σκοτεινό πυθμένα της βαθυτερης λιμνης, του πιο εγριου ωκεανού.
Κι επρεπε να αναίβω. Γιατι αν ζήσεις εσύ, θα πεθάνω εγω. Και εγώ ΠΡΕΠΕΙ να ζησω.
Γι αυτο, το Μίσος, το υπέροχο Μίσος... Με έσωσε.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
"Some people come into your life for a lifetime and some come for a season. You have to know which is which.
I put everybody that comes into my life in the category of a tree. Some people are leaves on a tree. The wind blows, they go to the left. The wind blows from the other way, they go to the right. They are just unstable. You can’t count on them for nothing. All they ever do is take from that tree. What you need to understand about a leaf is that it has a season. It’ll wither and die and blow away.There ain’t no need to be praying over a leaf to be resurrected. When it’s dead it’s gone. Let it go! Some people are like that. All the leaf ever does is cool you off every now and then. If you’re grown, you know what I’m talking about, because you can call them in the middle of the night and get cooled off. That’s the leaf people. They come to take.
Then there are people like a branch. You got to be careful with branch people. They come in all different shapes and sizes. You never know how strong they will be in your life. So my advice is to tip out on it slowly. When you’re going out on a limb, don’t put too much weight on it at once, because it can fall and leave you high and dry. Sometimes, you have to wait for a branch to grow up before it can hold all of the things you want to share with it.
Finally, there are people who are like roots at the bottom of the tree. If you find yourself two or three people in your entire lifetime that are like the roots, then you are blessed. The roots don’t care nothing about being seen. All they’re there to do is hold that tree up, to make sure it stays in the air. It comes from the earth to give that tree everything it needs. That’s what relationships should be about. That’s what you need, people who want to be in your life for the right reasons.
If somebody wants to walk out of your life, you’ve got to LET THEM GO! When you learn to love yourself, you will end up giving standards to everyone around you. Again, I repeat with emphasis, if they don’t meet those standards, you have to let them go, because they might be a leaf. And forgive them with all your might."
Δημοσίευση σχολίου