when things come to an end

συχνα συχνοτερα συχνοτατα.
τα πραγματα εχουν αρχη μεση και τελος
οπως οι εκθεσεισ στο σχολειο οπως οι εξισωσεις απως οι περιπτωσεις οπως οι σχεσεις οπως οι μερες όπως και οι μοδες σας.
Μειρκες φορες το δεχεσε άλλες όχι κι αλλωστε ποια εξουσια καινουρια είναι αυτή?
Δεχομαι τα πραγματα όπως είναι, ειμαι ηλιθια, συνεπως, καπου υπαρχει λαθος.
Ταα λαθη γινονται από το τιποτα. Ένα λαθος μικρο, δεν το καταλαβαινεις ουτε ακομα κι όταν το πληρωνεις. Μα μετα είναι φαυλος κυκλος και ξαφνικα βρισκεσαι μονος στην μεση του κυκλου με όλα σου τα λαθη να χωρευουν προστυχα προς το μερος σου. Τι ευτυχια είναι αυτή. Τα λαθη μπορει να σε σκοτωσουν. Είναι τοσο ευκολο να με δεις στα πατωματα να γινομαι ένα με το χωμα. Να επιστρεφω.
Είναι τοσο ευκολο να με δεις να γραφω μαλακιες να ξεγελιεμαι να νομιζω πως ετσι γινονται καλητερα. Μα τιποτα δεν γυρνα πισω όταν κανεις την αρχη του λαθους.
Προσπαθω να παω πισω στο παρελθον, όταν πιστευα πως όλα είναι καλα.
Γυρναω ολους τους δεικτες σε εκεινη την ημερομηνια μα δεν γινεται τιποτα, δεν εχει ο κοσμος αυτος μαγικα. Μες το μυαλο μου ειχαν λογικη όλα αυτά. Τωρα δεν εχουν τιποτα. Τωρα δεν εχω τιποτα. Κανω κατι , τιποτα. Το τιποτα με κανει αχρηστη σαν να βγηκα από κομματακια. Εχεις κοπει ποτε; εχεις νοιωσει ποτε το μεταλο, να σου διαπερνα την σαρκα; Και να καει και να ζεστεναεται το παγωμενο μεταλο, μα είναι ηδονη και το σπρωχνεις ακομα πιο βαθυα. Σ΄αρεσει αυτος ο πονος, γιατι καλυπτει τον πονο του μυαλου. Και τοτε λεξεις, υπεροχες μαγικες λεξεις. Θυμασε τις συμβουλες. Θυμαμαι. Αλλα οι συμβουλες είναι απλες λεξεις κι οσο μαγικες κι υπεροχες κι αν είναι δεν γινονται πραξεις. Κοιταω αργα γυρω γυρω. Μυριζει παλι αιμα. Αιμα και κρασι, και panadol. Όλα πικρα και μεταλικα και αλμυρα και γλυκα τευτοχρονα. Σαν να βγηκαμε ολοι από το star trek. Ιστοριες που ποτε δεν ειπα, μενουν θαμενες. Είναι ο αναλογισμος πως όλα τελειωνουν. Νοιω8ω ξαφνικα πως τα μεγαλεια της παιδικοτητας τελειωσαν. Πως ποια δεν παταω στη γη, ειμαι από κατω της, στην απραγματηκοτητα. Ετσι το λενε εδώ. Ασκημη ασκημη. Πολύ ασχημη. Οι καθρεπτες σπανε τωρα, θελουν ομορφα πραγματα αυτοι. Κι οι υποσχεσεις ακουγονται μεσα στο κεφαλι μου.
Στην μαμα μου πως μια μερα θα είναι περιαφνη κι ας μην θελει.
Στην γιαγια μου πως θα κανω κατι σπουδαιο.
Στον παππου πως δεν θα τιυς απογοητευσω.
σε ανθρωπους που εδωσαν πολαλ και δεν πηραν τιποτα υποσχεθηκα τα καλητερα και πως θα κανω και γω καλο.
Και μετα όλα πηγαν στραγβα.
Είναι σαν τους τυφωνες. Δεν τα αγκιζουν όλα, αλλα ότι αγκιξουν το καταστρεφουν. Πεντακοσια χιλιομετρα την ωρα παρακαλω, πισω στο παρελθον κυρια κλεψυδρα.
Βγες εξω ηλιθια είναι καιρος για πραξεις, όχι για λογια.
Σιωπη. Καμοια θεληση. Είναι η καταδικη του να μην ελεγχεις τιποτα. Ακουσες τις φωνες; Ποτε..
Περναει ο χρονος. Δεν εχω διορθωσει τιποτα. Λαθη αμετρητα και τελικα τι; Η ανοιξη δεν θα ερθει ποτε στο ‘χα πει. Μα εσυ μου ελεγες πως όλα θα πανε καλα.
Και τελικα εφυγαν όλα. Εφυγαν τα χαμογελα. Είναι σαν τηλεοραση με κλειστη την φωνη. Το αθορυβο. Πανε να σπασουν όλα. Καταδικη. Δικαιωσυνη, όταν τα χες όλα και δεν το χαρηκες. Τωρα δεν εχω τιποτα σχεδον. Μονο υποσχεσεις. Μα ξερω, θα σπασουν. Δεν γελαμε πια μεγαλωσαμε. Δεν ακουμε πια γερναμε. Δεν εχουμε πια χρονο, τον φαγαμε. Ευχες από το πουθενα για το πουθενα. Ηχος, κανενας. Ελπιδες, όχι πολλες. Και παλι επιστροφη στην απραξια. Ένα.. δυο…τρια… τεσσερα… κι άλλος χρονος. Ουτε καταλαβες ποτε περασε, γιατι ο στοχος είναι στο μυαλο. και γιατι και να 8ες το παρελθον παρρον δεν γινεται.